Η μακάβρια παράσταση της Πενίας

Σαν να μην έφταναν τα οικονομικά προβλήματα και οι απλήρωτοι ηθοποιοί και υπάλληλοι στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, η ολιγωρία – ή, μήπως, αδιαφορία; – των «Αρχών του τόπου» του επιφυλάσσει και μια μοίρα μακάβρια και… του κοινού ποινικού δικαίου. Σαν να μην έφταναν τα χρέη προς το ΙΚΑ και την Εφορία, οι καθυστερούμενες δόσεις και καταβολές αμοιβών, υπερδιπλασιασμένων από τα εκτός έδρας των καλοκαιρινών περιοδειών…

Σαν να μην έφτανε ότι αναζητούν ακόμη 80.000 ευρώ μιας υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες κλοπής που συνέβη μέρα μεσημέρι στην οδό Τσιμισκή της Θεσσαλονίκης, και μιας ακόμη που ουδέποτε καταγγέλθηκε κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής περιοδείας στο Δίον…

Η φτώχεια φέρνει και άλλη εξαθλίωση: Στο Κέντρο της Θεσσαλονίκης, δίπλα στον Λευκό Πύργο, στο μέχρι πρόσφατα περίλαμπρο κτίριο του Βασιλικού Θεάτρου ανεβαίνει μια πολύ κακή και θλιβερά ανατρεπτική «παράσταση».

Οχι, βεβαίως, εκείνη που μεταφέρθηκε στο Βασιλικό Θέατρο από την ανοιχτή καλοκαιρινή σκηνή του Στρατοπέδου Παύλου Μελά, στην οποία τριάντα και πλέον ηθοποιοί και μουσικοί του ΚΘΒΕ καλούσαν «Ελα απόψε στου Μελά». Αλλά η άλλη, η θλιβερή, επικίνδυνη και αποτρόπαιη «παράσταση» που παίζεται κάθε βράδυ μετά το πέρας των θεατρικών στο βορειοδυτικό προαύλιο του Βασιλικού Θεάτρου. Στις μαρμαρένιες βεράντες, όπου στρώνουν χαρτόνια, εφημερίδες, σεντόνια δεκάδες άστεγοι, αλλά απλώνουν και τα σύνεργά τους (σύριγγες, καμινέτα, κουταλάκια και νοθευμένα φτηνά ναρκωτικά) ταλαιπωρημένοι, καταματωμένοι τοξικομανείς. Δίπλα στους προμηθευτές τους…

Αυτή την τραγική «παράσταση» αδυνατούν να αντιμετωπίσουν οι – απλήρωτοι δύο μήνες – φύλακες του θεάτρου, οι οποίοι κλειδώνονται στο εσωτερικό και παρακολουθούν από το προστατευμένο παρασκήνιο τα «δρώμενα». Αδυνατούν επίσης, όπως φαίνεται, να την αντιμετωπίσουν ο εμφανιζόμενος ως «σωτήρας» του αρμόδιου υπουργείου Προστασίας του (ποιου;) Πολίτη και η Δημοτική Αστυνομία. Ακόμη και όταν τους απηύθυνε δραματική έκκληση η διοίκηση του ΚΘΒΕ (ο πρόεδρος μάλιστα του διοικητικού συμβουλίου δέχτηκε επίθεση όταν επιχείρησε να παρέμβει στον χώρο).

Ζητείται «σωτήρας» που να μην περιορίζεται στη «φροντίδα» της δημόσιας εικόνας του και να μην παρακολουθεί εκ του μακρόθεν τη μακάβρια καθημερινή, εκτός σκηνής, «παράσταση» του κρατικού μας θεάτρου. Με έργα, όχι με λόγια.