Το «Χαμομήλι» κάνει καλό και στο σινεμά

Μια ηλικιωμένη πασχίζει να κηδέψει τη σορό του συζύγου της σ’ ένα τοπίο χιονισμένο και εχθρικό στο «Χαμομήλι» του Νεριτάν Ζιντζιρία.

Σε άλλες δύο ταινιούλες μικρού μήκους, στον «Δρόμο της Στύγας» ένας άνδρας αναζητά την αγαπημένη του έπειτα από θανάσιμο αυτοκινητικό δυστύχημα, ενώ κάποιος άλλος μεταμορφώνεται σε… βράχο στο «Stone Story» και ένας σκύλος αφηγείται τις περιπέτειές του στο «αγανακτισμένο» Σύνταγμα.

Ειδικά το «Χαμομήλι» του σκηνοθέτη από την Αλβανία, που νιώθει «ευτυχής που έχει ρίζες από παντού» και θεωρεί πατρίδα τη γλώσσα, έφυγε και από το Φεστιβάλ της Δράμας και από εκείνο της Αθήνας με το βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους. Το «νταμπλ» αυτό, ένας προσωπικός θρίαμβος του μόλις 22 ετών σκηνοθέτη, δεν αποτελεί υπερβολή.

Η ταινία του έχει γυριστεί στις πιο αντίξοες συνθήκες (τη βλέπεις και παθαίνεις… κρυοπαγήματα) σε φιλμ και όχι σε ψηφιακό βίντεο.

Το πιο εντυπωσιακό; Ο σκηνοθέτης της δεν έχει καν σπουδάσει κινηματογράφο. Βλέποντας για δεύτερη φορά την ταινία του, που μοιάζει στιγμιότυπο γνήσιας αρχαιοελληνικής τραγωδίας, αναρωτιέμαι πόσα τέτοια ταλέντα υπάρχουν εδώ που περιμένουν να εκκολαφθούν.

«Πέρασα κάποιες μέρες σε μια ιδιωτική σχολή και ξενέρωσα με τη ζωή μου», λέει ο Νεριτάν Ζιντζιρία ενώ κουβεντιάζουμε για την ταινία του αλλά και για το ελληνικό σινεμά. «Ολοι μιλούν για άνοιξη του ελληνικού σινεμά, ιδίως κάποιοι δημοσιογράφοι, εγώ όμως δεν το πολυπιστεύω. Μια αλλαγή φρουράς βλέπω. Επειδή κάποια φεστιβάλ μάς χαϊδεύουν δεν σημαίνει πως κατακτήθηκε κάποια κορυφή. Δεν βλέπω και πολλές ειλικρινείς ελληνικές ταινίες εκεί έξω, γιατί το “καλό” είναι και σχετικό, έτσι;».

Στην ερώτηση πώς τον αντιμετωπίζουν στη γειτονιά του, τον Αγιο Παντελεήμονα Αχαρνών, λέει χαμογελαστός: «Οι περισσότεροι φίλοι μου εδώ δεν ξέρουν ακριβώς τι θα πει Φεστιβάλ Δράμας ή Νύχτες Πρεμιέρας. Οπότε δεν θα έλεγα πως έχουν αλλάξει και πολλά».

Και η ταινία πώς ξεκίνησε; «Από μια φράση που μου είχε πει μια κυρία από το Αιγάλεω που πουλούσε μαξιλάρια: “Πάρε παιδί μου ένα μαξιλάρι, που μ’ άφησε μόνη ο άνδρας μου τον χειμώνα”. Μια φράση που έμεινε καιρό στο μυαλό μου, από την οποία προέκυψε ο μύθος».

Για να στήσει τη 15λεπτη βωβή ταινία του, ο 22χρονος Ζιντζιρία ζήτησε τη βοήθεια – ως προς τις γνώσεις – της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας. Για να καταλάβει τον θάνατο! Και για να μάθει τι συμβαίνει με τη σορό του συζύγου της που η πρωταγωνίστρια της ιστορίας του – την ενσαρκώνει η ερασιτέχνις, μάνα ηθοποιού, Γιώτα Χατζηιωάννου – θάβει μέσα στο χιόνι…

Δεν είναι η πρώτη φορά που έχει προκαλέσει θέμα ο 22χρονος σήμερα σκηνοθέτης. Στα 18 του τιμήθηκε με το βραβείο του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και πάλι στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας για την ταινία του «Την καλύτερη νύφη».

Και τώρα; «Τώρα θα δούμε πότε θα βάλω μπρος την επόμενη. Πάντως αυτά περί άνθησης των τεχνών σε περιόδους κρίσης δεν ευσταθούν και πολύ. Συνήθως μετά την καταστροφή έρχεται ένα Νέο Κύμα», λέει ο αλβανικής καταγωγής μικρομηκάς, κάτοικος της «εμπόλεμης ζώνης» του Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών. Και αυτό την ώρα που τα δύο ελληνικά φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους που τον τίμησαν, της Δράμας και της Αθήνας, όχι μόνο έκαναν ρεκόρ συμμετοχών, αλλά έδιωχναν και κόσμο.