«Δεν χρειαζόταν να σκοτώσουν τον Μανώλη»

Μόλις τον περασμένο Μάιο, ακριβώς έναν χρόνο από τη στυγερή δολοφονία του συζύγου της Μανώλη Καντάρη, η χήρα του, πνευμονολόγος Σιμόνα Βιρτζίλι, μιλούσε πρώτη φορά δημοσίως, στα «ΝΕΑ», για τον χαμό του, εν αναμονή, τότε, της δίκης των δολοφόνων του.

«Με αυτό το συμβάν, βλέποντας μπροστά μου νεκρό τον άντρα μου μόλις δύο ώρες πριν γεννήσω, εξάντλησα τα όριά μου. Πλέον δεν έχει μείνει τίποτε ίδιο στη ζωή μου. Επειδή, όμως, υπάρχουν πίσω μου δύο μωρά, ενός και δυόμισι χρόνων, απολύτως εξαρτώμενα τώρα από εμένα, όφειλα να παραμείνω φυσιολογικός άνθρωπος. Τα παιδιά μου είναι τώρα η πηγή της ευτυχίας μου, σε αυτά στηρίχτηκα και πήρα δύναμη. Καταβάλλω, λοιπόν, καθημερινά τεράστια προσπάθεια για να είμαι όπως πρέπει απέναντί τους…», τόνιζε.

«Δεν χρειαζόταν να σκοτώσουν τον Μανώλη. Ηταν άδικο, ανώφελο, να το καταλάβω ακόμα δεν μπορώ. Ακόμη και τώρα σκέφτομαι, μα καλά ήταν τρεις αυτοί που του επιτέθηκαν. Οσο κι αν αντιστάθηκε, μπορούσαν να τον ακινητοποιήσουν, έστω να τον αφήσουν αναίσθητο…», έλεγε και μιλούσε και για τους δύο από τους -καταδικασθέντες πλέον – αφγανούς δράστες της φονικής επίθεσης. «Ο θυμός δεν με βοηθά. Είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένη για το τι έχει συμβεί, δεν προσπαθώ να καταχωνιάσω απολύτως τίποτα. Εγώ δεν θέλω με τίποτα να γίνει βορά για άλλα συμφέροντα η μνήμη του Μανώλη. Ούτε, όμως, και να φανεί ως ήρωας θέλω. Δεν θα άρεσε αυτό, άλλωστε, και στον ίδιο, γιατί ήταν ένας εξαιρετικά αξιοπρεπής οικογενειάρχης…» ανέφερε. Η ίδια αισθανόταν τότε την ανάγκη να απευθύνει και ένα δημόσιο «ευχαριστώ» προς τους συναδέλφους και τους ανθρώπους γύρω της που τη στήριξαν.

Σε επιστολή της προς «ΤΑ ΝΕΑ», μεταξύ άλλων, έγραφε τότε:

«…Στην περίπτωση του Μανώλη Καντάρη, που σφαγιάστηκε στο Κέντρο της Αθήνας για το τίποτα, είναι τόσο φρέσκια η μυρωδιά της αδικίας που ακόμη με μεγάλη δυσκολία καταφέρνω να συντάξω έστω λίγα λόγια. Χωρίς θυμό και χωρίς αγανάκτηση, με την αίσθηση βουλιάγματος σε μια λίμνη θλίψης… ίσως και αίματος… του δικού του. Οι φωτεινές ηλιαχτίδες της ζωής είναι αυτά τα δύο παιδάκια που γελάνε και παίζουν και θέλουν να είναι ξέγνοιαστα και να μη φοβούνται. Κανείς μας δεν θέλω να φοβηθεί ξανά. Εχουν τόσο ανάγκη για μια φυσιολογική ζωή, ας μη μάθουν ποτέ πόσο δύσκολο είναι να τους την παρέχουμε…»