Από το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στα Μπαλσόι της Μόσχας

Μεγάλες θύρες διαβαίνει η ενδυματολόγος και σχεδιάστρια μόδας Λουκία, καθώς η ποιητικότητα της δουλειάς της συναντά την τέχνη. Από τη μια η θεατροποιημένη παρουσίαση της νέας της συλλογής σε ένα ελληνικό μουσείο, στα μέσα Οκτωβρίου, από την άλλη τα κοστούμια για τη σύγχρονη όπερα «Νοσφεράτου» που θα παρουσιαστεί στη Μόσχα στο θέατρο Μπαλσόι τον ερχόμενο Μάιο, η Λουκία προτείνει το δικό της αντίδοτο «στη μιζέρια των ημερών».

Με τη συλλογή «Urban Poetry» η σχεδιάστρια θα δημιουργήσει ένα δρώμενο που θα παρουσιαστεί στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης με πρωταγωνιστές στίχους και υφάσματα. «Αγαπώ τα κέντρα των πόλεων και τη ζωή τους», δηλώνει η Λουκία και εμπνέεται από το δίστιχο του Δημήτρη Παπαδίτσα «Μοναχός μου έγινα λύρα/και ψάχνω για αύρες και θροΐσματα» για να συνδυάσει τα υλικά τής πολυτέλειας με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου, καθώς σκοπός της είναι να αναδείξει στην επιφάνεια του ρούχου τις λεπτομέρειες της χειροποίητης εργασίας.

Παράλληλα η Λουκία δουλεύει για το «Νοσφεράτου» σε σκηνοθεσία Θόδωρου Τερζόπουλου και μουσική διεύθυνση Θοδωρή Κουρεντζή, ετοιμάζοντας το κοστούμι – εγκατάσταση της ρωσίδας σοπράνο Νατάλια Πσενιτσνίκοβα: μια γκόθικ εγκατάσταση με ελικοειδή ουρά που σέρνεται και παραπέμπει σε φίδι. Στο κεφάλι και γύρω από τον λαιμό η ηρωίδα μοιάζει «στεφανωμένη» από μαύρα κοράκια με ανοικτές φτερούγες. Το κυρίως κοστούμι , φτιαγμένο από πρεσαρισμένο μεταξωτό ταφτά, έχει στην ουρά του δαντέλες με τσόχες και καμπανάκια. «Ολα τα υφάσματα έχουν τον δικό τους ήχο», συμπληρώνει η δημιουργός για την έμπνευσή της.