Ο αόρατος γκουρού της Google
Ενα αυτοκίνητο που κινείται χωρίς οδηγό, ένα ζευγάρι σούπερ γυαλιά που θα ζήλευε ακόμη και ο Τζέιμς Μποντ και ένα πανεπιστήμιο που λειτουργεί μέσα στο σπίτι... Είναι μερικά μόνο από τα αποκυήματα της φαντασίας του γερμανού καθηγητή ο οποίος επιστρατεύθηκε από την Google για να προωθήσει ορισμένα από τα πλέον πρωτοποριακά πειράματα της εταιρείας.
Τα πάντα, από τις βρύσες και το ασανσέρ του σπιτιού μας μέχρι το αυτοκίνητο που μας πηγαίνει στη δουλειά και το αεροπλάνο που μας προσγειώνει στον τόπο των διακοπών μας, είναι προϊόντα κοπιώδους εργασίας ανθρώπων που κάποτε διαπίστωσαν ένα κενό στην αλυσίδα της κοινωνικής παραγωγής και προσπάθησαν να το καλύψουν.
Ενας από αυτούς τους ανθρώπους είναι ο Σεμπάστιαν Θραν.
Μην ψάξετε γύρω σας να βρείτε τα επιτεύγματά του. Βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της ανάπτυξης και για τους περισσότερους αποτελούν προϊόντα επιστημονικής φαντασίας. Ως τέτοιο, όμως, δεν αντιμετωπιζόταν κάποτε και το αεροπλάνο;
Ο 45χρονος γερμανός καθηγητής της Επιστήμης των Υπολογιστών, αφού παράτησε τα αμφιθέατρα, επιστρατεύθηκε από την Google για να φέρει εις πέρας μια μυστική αποστολή: να εφεύρει το μέλλον!
Ηδη έχει δώσει τα πρώτα δείγματα γραφής: ένα αυτοκίνητο που κινείται χωρίς οδηγό, ένα ζευγάρι σούπερ γυαλιών που θα ζήλευε ακόμη και ο Τζέιμς Μποντ και ένα πανεπιστήμιο που λειτουργεί μέσα σε κάθε σπίτι. Είναι μόνο μερικά από τα αποκυήματα της δικής του φαντασίας – τα οποία, όμως, δεν έμειναν εκεί.
Η CIA ΤΗΣ GOOGLE. Ο Σεμπάστιαν Θραν, γνωστός ως «γκουρού της τεχνητής νοημοσύνης» και «βασιλιάς των geeks» (δηλαδή των παθιασμένων κομπιουτεράδων), είναι από τον Απρίλιο του 2011 επικεφαλής του εργαστηρίου Google X – του πιο κρυφού τομέα της εταιρείας, η λειτουργία (ακόμη και η έδρα) του οποίου περιβάλλεται από μια αχλή μυστηρίου.
Η αμερικανική εφημερίδα «The New York Times», η οποία αποκάλυψε πέρυσι την ύπαρξη του Google X, έγραψε ότι η δομή του παρουσιάζει ομοιότητες με αυτή της CIA.
«Ο στόχος μας είναι να φτιάξουμε πράγματα που μπορεί να έχουν τεράστια επιρροή στην κοινωνία», είπε ο Θραν σε πρόσφατη συνέντευξή του στη βρετανική εφημερίδα «The Times».
Ο Γερμανός, που πλέον έχει αποκτήσει την αμερικανική υπηκοότητα, έχει ζητήσει από τους επιστήμονες που εργάζονται στο Google X να μη σκέφτονται συμβατικά. Το ίδιο κάνει κι εκείνος. Κάπως έτσι προκύπτουν κατά καιρούς ιδέες όπως αυτή ενός πολύ… προσωπικού υπολογιστή ο οποίος συνδέεται με τον εγκέφαλό μας ή εκείνη ενός ασανσέρ ο χρήστης του οποίου πατά ένα κουμπί και μεταφέρεται στο Διάστημα!
Βέβαια, πιο κοντά χρονικά φαντάζει η εποχή όπου το πιάτο μας θα… φωτογραφίζει το φαγητό που τρώμε και θα ανεβάζει την εικόνα στο facebook και το ψυγείο μας θα «βλέπει» ποια τρόφιμα λείπουν και θα τα παραγγέλνει μόνο του!
Ενα από τα πιο εντυπωσιακά έργα του Θραν είναι το Project Glass. Πρόκειται για ένα ζευγάρι γυαλιά τα οποία θα συνδέονται με το Διαδίκτυο και θα αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον του χρήστη, δίνοντάς του οδηγίες για το πώς θα φτάσει στον προορισμό του, κάνοντας βιντεοκλήσεις, βγάζοντας φωτογραφίες και παίζοντας μουσική! Το πρωτότυπο έχει ήδη κατασκευαστεί, ωστόσο η ημερομηνία της εμπορικής διάθεσης των γυαλιών παραμένει άγνωστη.
Το αγαπημένο εγχείρημα του γερμανού επιστήμονα είναι το Udacity, ένας εκπαιδευτικός οργανισμός που φιλοδοξεί να δημιουργήσει ένα μέλλον όπου εκατομμύρια άνθρωποι θα μπορούν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα των πιο φημισμένων πανεπιστημίων του κόσμου.
Πέρυσι, ο Θραν παρέδωσε σε 23.000 φοιτητές το μάθημα της Τεχνητής Νοημοσύνης που δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Δεν έκανε τις διαλέξεις του σε κάποιο… στάδιο. Οι φοιτητές βρίσκονταν στο σπίτι τους και παρακολουθούσαν το μάθημα από τον υπολογιστή τους. «Θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, δίνοντας πρόσβαση στην εκπαίδευση σε όλους» έχει πει.
Το πιο φιλόδοξο πρότζεκτ του εργαστηρίου Google Χ είναι η δημιουργία του πρώτου 100% αυτόνομου αυτοκινήτου, ενός οχήματος που κινείται χωρίς οδηγό! Η κατασκευή του ήταν μια υπόθεση πολύ προσωπική για τον Θραν. Οταν ήταν 18 ετών, δύο από τους καλύτερους φίλους του σκοτώθηκαν σε τροχαίο δυστύχημα.
Προσπαθώντας να βρει έναν τρόπο να μειώσει τα τροχαία, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι πρέπει ν’ αφήσουν το τιμόνι! Τον περασμένο Μάρτιο, το ρομποτικό όχημα της Google (εφοδιασμένο με κάμερες, αισθητήρες και ραντάρ) βγήκε στους δρόμους του Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας μεταφέροντας με ασφάλεια έναν τυφλό. Ο στόλος της Google αποτελείται από έξι Toyota Prius και ένα Audi TT τα οποία ακόμη δοκιμάζονται στους δρόμους.
ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟΣ, ΜΕ ΠΑΙΔΙ. Ο Θραν κατασκεύασε το πρώτο του αυτόνομο όχημα το 2005, με σκοπό να συμμετάσχει σε διαγωνισμό του αμερικανικού στρατού (στον οποίον, παρεμπιπτόντως, κέρδισε). Εκείνη η διοργάνωση έμελλε να αλλάξει τη ζωή του.
Οχι επειδή η εφεύρεσή του κέρδισε 2 εκατ. δολάρια, αλλά επειδή εκεί γνώρισε τον συνιδρυτή της Google Λάρι Πέιτζ, ο οποίος τον έπεισε να εγκαταλείψει το Εργαστήριο Τεχνητής Νοημοσύνης του Στάνφορντ που διηύθυνε και να ενταχθεί στην εταιρεία.
Οταν τον ρωτούν ποιο είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά του, ο Θραν απαντά «το παιδί μου». Με τη σύζυγό του Πέτρα, καθηγήτρια στο Στάνφορντ, γνωρίστηκαν στη Γερμανία έφηβοι. Παντρεύτηκαν το 1995 και σήμερα μένουν με τον τετράχρονο γιο τους σε ένα κάθε άλλο παρά πολυτελές διαμέρισμα στην πανεπιστημιούπολη.
Ο 45χρονος γκουρού των υπολογιστών περιγράφει τα παιδικά του χρόνια ως ήρεμα. Ωστόσο, όταν καλείται να μιλήσει για τη σχέση του με τους γονείς του, τα λόγια του αποπνέουν ελαφρά πικρία. «Οι γονείς μου δεν είχαν την ενέργεια και τον χρόνο να μου δώσουν προσοχή. Είχα όμορφη παιδική ηλικία, αλλά ήμουν κυρίως μόνος μου».
Οσοι πιστεύουν ότι άνθρωποι όπως ο Θραν ήταν σπασίκλες ως μαθητές μάλλον πρέπει να αναθεωρήσουν. «Είχα μια ισχυρή έλλειψη ενδιαφέροντος για το σχολείο. Κάποια στιγμή, μάλιστα, αποφάσισα ότι θα σταματήσω να διαβάζω» λέει στους «Times». Το ενδιαφέρον του για τους υπολογιστές, όμως, φάνηκε από πολύ νωρίς. «Χρησιμοποιούσα υπολογιστή από τα 12, σε μια εποχή που θεωρούνταν… εξωτικό φρούτο».
Τ
ι είναι εκείνο που κάνει κάποιους ανθρώπους να δημιουργήσουν κάτι ξεχωριστό; «Ο τρόπος με τον οποίο αισθάνονται τη βάσανο ενός άλυτου προβλήματος και διερωτώνται: τι μπορώ να κάνω εγώ γι’ αυτό;» καταλήγει.