Μια ήττα της σκέψης
Νύχια μακριά και πολύχρωμα βαμμένα. Μάτια έντονα τονισμένα. Τίποτε από αυτά όμως δεν εμποδίζει τη νεαρή μουσουλμάνα να διαμαρτύρεται στη Λαχώρη του Πακιστάν κατά της «Αθωότητας των μουσουλμάνων» φορώντας στο κεφάλι μια κορδέλα που διακηρύττει: «Η ζωή μου για τον Μωάμεθ»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Το Ισλάμ είναι άραγε τόσο ευάλωτο, τόσο εύθραυστο; Ενα μυθιστόρημα, μια καρικατούρα, ένα πολύ κακό φιλμ μπορούν να υποσκάψουν τις αξίες και τα θεμέλιά του; Επί της αρχής, όχι. Αλλά περί τίνος Ισλάμ πρόκειται; Αυτό το ερώτημα πρέπει να τεθεί μπροστά στις εντάσεις και τις βίαιες διαδηλώσεις σε ορισμένες αραβικές και μουσουλμανικές χώρες.
Νεκροί, τραυματίες, πυρπολήσεις, κραυγές μίσους, μια ανάγκη για εκδίκηση που δεν εκπλήσσει παρά μόνον όσους αρνούνται να αναγνωρίσουν πως ορισμένα μουσουλμανικά κράτη, αρνούμενα να εισέλθουν στον εκσυγχρονισμό και να καλλιεργήσουν τη δημοκρατία, ενθαρρύνουν τα πάθη που κυριεύουν τους πολίτες.
Από τότε που η θρυλική Αραβική Ανοιξη διολίσθησε προς τον ισλαμισμό, οι ελπίδες διαψεύστηκαν, οι επαναστάσεις απέτυχαν. Αλλοι παίκτες μπήκαν στη σκηνή και μας υπόσχονται μακρά περίοδο αστάθειας. Ο σαλαφισμός επιχειρεί να ριζώσει στις μουσουλμανικές χώρες. Είναι το ίδιο ρεύμα που αρνείται τη δημοκρατία και κάθε σχέδιο Συντάγματος, νομοθέτη θεωρεί μόνο τον Θεό.
Το ευάλωτο σημείο του Ισλάμ δεν είναι το πνεύμα ούτε οι αξίες του, είναι οι πληθυσμοί που διατηρούνται μέσα στην άγνοια και χειραγωγούνται μέσα στην πίστη τους. Οσοι επιχείρησαν να διαβάσουν το Κοράνι με την καρδιά της λογικής απέτυχαν, ο παραλογισμός και ο φανατισμός κερδίζουν έδαφος.
Αυτή η σύγχυση ταιριάζει με όλες τις προκλήσεις. Οι καρικατούρες στη «Σαρλί Εμπντό» είναι μια περιττή πρόκληση. Που, το θέλουμε ή όχι, σχετίζεται με την αυξανόμενη ισλαμοφοβία. Βρισκόμαστε όμως σε μια δημοκρατία όπου η ελευθερία της έκφρασης είναι ιερή. Η Γαλλία είναι μια κοσμική χώρα. Γελάμε με τα πάντα, ακόμη και με τη θρησκεία.
Ο Προφήτης δεν βρίσκεται στις καρικατούρες• είναι ένα πνεύμα, μια υπέρβαση. Το Ισλάμ είναι «υποταγή στην ειρήνη», σε μια ανώτερη μορφή υπομονής και ανεκτικότητας – τουλάχιστον αυτό μου έμαθαν.
Ο Ταχάρ Μπεν Τζελούν είναι γαλλομαροκινός συγγραφέας.
Google news
