[Διαστάσεις] Το μυστικό της Λόρα

Η Λόρα ήταν 21 ετών όταν ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος. Ο φίλος της την ενημέρωσε ότι δεν ήθελε καμιά σχέση με το όλο ζήτημα και οι γονείς της την ενημέρωσαν ότι η μόνη λύση ήταν η άμβλωση. Εκείνη έστειλε στον διάβολο και τον έναν και τους άλλους, αγόρασε ένα σιδηροδρομικό εισιτήριο για τον γειτονικό νομό, νοίκιασε ένα διαμέρισμα κι έπιασε δουλειά σε μια παμπ. Κάθε μέρα περίμενε ότι θα της κτυπούσε την πόρτα η Αστυνομία και θα την ανάγκαζε να γυρίσει πίσω. Οταν πήγε να πάρει χρήματα από την τράπεζα για να πληρώσει το νοίκι, ανακάλυψε ότι ο λογαριασμός της ήταν παγωμένος. Η τράπεζα της εξήγησε ότι είχε χαρακτηριστεί αγνοούμενη κι ότι έπρεπε να μιλήσει στην Αστυνομία. Ηταν πια σίγουρη ότι θα την έστελναν στο πατρικό της. Αλλά δεν το έκαναν. Της έδωσαν ένα φλιτζάνι τσάι, της είπαν ότι δικαιούται να αγνοείται και ζήτησαν την άδειά της να ενημερώσουν τους γονείς της ότι είναι ασφαλής.

Δώδεκα χρόνια μετά, η Λόρα έχει μαζέψει μια κούτα με γράμματα που έγραψε για να στείλει στους γονείς της, αλλά δεν τα έστειλε ποτέ. Οταν η κόρη της ρωτά τι έγινε ο παππούς και η γιαγιά, της λέει ότι σκοτώθηκαν σε τροχαίο. Σιχαίνεται τον εαυτό της που της λέει ψέματα. Σιχαίνεται τον εαυτό της που στέρησε από τους γονείς της τη σχέση με την εγγονή τους. Παίρνει αντικαταθλιπτικά και δεν κοιμάται καλά. Δεν αφήνει κανέναν να την πλησιάσει, εκτός από τον τωρινό της φίλο. Αλλά δεν μετανιώνει για τίποτα. Και φυσικά δεν θα γυρίσει πίσω. Της αρέσει η ζωή που έχει κτίσει και φοβάται μήπως μία ημέρα της την πάρουν πίσω.

Κάθε χρόνο η βρετανική Αστυνομία δέχεται 327.000 αναφορές για αγνοούμενους ανθρώπους. Αυτό σημαίνει 900 αναφορές την ημέρα. Το ένα τρίτο αφορά ενηλίκους. Μέχρι τώρα δεν γινόταν καμιά έρευνα, δεν υπήρχε κανένα στοιχείο γι’ αυτούς τους ανθρώπους, τους λόγους που εξαφανίστηκαν, πού μπορεί να πήγαν και γιατί δεν γυρίζουν πίσω. Αλλά αυτό αλλάζει. Την περασμένη Δευτέρα εγκαινιάστηκε το πρώτο πρόγραμμα στη Βρετανία και στον κόσμο που θα εξετάσει το μυστικό τοπίο των ενηλίκων που επιλέγουν να εξαφανιστούν. Λέγεται «Γεωγραφία των αγνοουμένων». Κι όπως λέει στον «Γκάρντιαν» η ερευνήτρια που βρίσκεται από πίσω, η Εστερ Παρ, πρόκειται για μια εθνική έκκληση προς τους αγνοούμενους να διηγηθούν τις ιστορίες τους. Μα αν επέλεξαν να είναι αγνοούμενοι, γιατί να πουν τις ιστορίες τους;

Μπορεί πάλι να έχουν δίκιο οι Βρετανοί. Μπορεί να χρειάζονται ενθάρρυνση κάποιοι άνθρωποι για να γυρίσουν πίσω, ένα κίνητρο, μια γνωριμία, μπορεί να μετάνιωσαν και να μη θέλουν να το παραδεχθούν, μπορεί να ψάχνουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα και να μην τα βρίσκουν. Μπορεί τελικά η Λόρα να θέλει να ξαναδεί τους γέρους της προτού πεθάνουν.