Θανάσης Σκρουμπέλος: Η Βούλα με οδήγησε στη «Βέλβετ»

Γεννήθηκα στον Κολωνό, μεγάλωσα ανάμεσα σε τέσσερις γυναίκες, τη μάνα μου, την αδελφή της, την αδελφή του πατέρα μου και τη γιαγιά μου. Ζούσαμε σε μετακατοχική αυλή με γύρω γύρω δωμάτια και στη μέση το πηγάδι. Στο ακριανό δωμάτιο, κοντά στην εξώπορτα, έμενε η Βούλα και στο δίπλα καμαράκι ένας που μόλις είχε γυρίσει ανάπηρος από τον πόλεμο στον Γράμμο, είχε πατήσει νάρκη και του ‘χε κόψει το ένα πόδι. Τον φρόντιζε η Βούλα. Τα βράδια αυτός ξυπνούσε και φώναζε «όλες οι γυναίκες είναι γάτες, δεν έχουν μπέσα» Σε ένα του παραλήρημα που πήγε η Βούλα να τον ησυχάσει, αυτός την έπνιξε. Ετσι μάθαμε ότι η Βούλα ήταν πόρνη και ότι αυτός ήταν αδελφός της. Ξέρω πως στη λαϊκή λογοτεχνία είναι κλισέ η καλόψυχη πόρνη. Οχι, η Βούλα ήταν στριμμάδι, αλλά ζούσε τη μάνα της, τον αδελφό που τη σκότωσε και τον πατέρα τους που ήταν έγκλειστος στο Μαρκομιχελάκειο. Τα ‘λεγαν με τη μάνα μου, άκουγα κι εγώ. Ενιωθα καλά μαζί της κι ας με τρέλαινε στην τσιμπιά. Ο θάνατός της με τάραξε, τόσο που οι δικοί μου με πήραν κι αλλάξαμε αυλή για να μη μου θυμίζει σε τίποτα το έγκλημα και τη Βούλα. Μα εγώ δεν την ξέχασα, το θλιμμένο της γέλιο, τα ξεσπάσματά της, τη δυστυχία της μα και τη δύναμή της. Με έχει χαράξει κι ακόμη στη χαρακιά της ξύνω το μολύβι που γράφω. Δυο χρόνια έρευνα μου πήρε πριν βάλω μολύβι στο χαρτί να γράψω για τη «Βέλβετ». Αιτία μια αφίσα με πόρνες κολλημένη σε τοίχο στα Εξάρχεια. Με συγκλόνισε το βλέμμα τους. Το ίδιο βράδυ είδα τη Βούλα στον ύπνο μου. Ετσι γεννήθηκε η «Βέλβετ».