Η μαύρη τους η μοίρα…

Η «Βέλβετ Παλμ» (Βελούδινη Παλάμη) για την πελατεία της ή Λουιντιλά Μουτλόο Τέμπα Μαρία, όπως είναι το πραγματικό όνομά της, είναι κόρη διανοουμένων και καλλιτεχνών του θεάτρου. Εχει φοιτήσει στις Ουρσουλίνες, είναι γλωσσομαθής, λατρεύει τη λογοτεχνία, διαβάζει και απαγγέλλει Χέλντερλιν στο πρωτότυπο. Θα πρέπει να ψάξει κανείς πολύ, και με αβέβαιη επιτυχία, για να βρει ανάμεσα στις αφρικανές σεξουαλικές σκλάβες της εποχής μας μια κοπέλα με τέτοιο υπόβαθρο. Και αν εντοπίσει τέτοιο δείγμα, χρειάζεται να κινηθεί στα όρια της απλοϊκής προπαγάνδας για να στηρίξει σ’ αυτό την έκκλησή του στην ευαισθησία μας για το ζήτημα. Ο Σκρουμπέλος πέφτει εδώ στην παγίδα για την οποία μιλήσαμε πιο πάνω. Με την επιλογή του είναι σαν να μας λέει: «Πόσο άδικη αυτή η μοίρα για μια τέτοια κοπέλα». Λες και για τις άλλες, που δεν έχουν περάσει από τις Ουρσουλίνες και δεν έχουν ακούσει ποτέ για τον Χέλντερλιν, είναι λιγότερο άδικη.

Η «Βέλβετ Παλμ» απελευθερώνεται τελικά χάρη σε μια τολμηρή επιχείρηση του γιου ενός από τους δημίους της. Ο γιος είναι ομοφυλόφιλος και υφίσταται και ο ίδιος την τυραννία του πατέρα του. Είναι φανερή η πρόθεση του συγγραφέα να δώσει λύση στο δράμα που εκθέτει χάρη στη συμμαχία ανάμεσα σε δύο αποσυνάγωγους. Ωστόσο οι επίμονες περιγραφές των παρενδυτικών μεταμφιέσεων του νεαρού δεν είναι μόνο περιττές, αλλά και αφήνουν την αίσθηση μιας ηδονοβλεπτικής διάθεσης. Εκείνο όμως που πραγματικά εκτροχιάζει την ιστορία προς το μη πειστικό και της δίνει τη γλυκερή επίγευση του κομφορμισμού είναι ότι ο νεαρός ομοφυλόφιλος γίνεται τελικά στρέιτ χάρη στην αγάπη της Λουιντιλά, ζει μαζί της ευτυχισμένα και κάνουν και παιδί!

Γενικά, όσο προχωρεί προς το τέλος η ιστορία του Σκρουμπέλου αποκτά χαρακτηριστικά μελοδράματος (μάλλον φτηνού), ενώ και η τάση του συγγραφέα προς το κήρυγμα γίνεται ολοένα εντονότερη. Αν αναλογιστούμε ότι οι αβάσταχτα σκληρές περιγραφές των παθημάτων της ηρωίδας, οι οποίες έχουν προηγηθεί, αγγίζουν ώρες ώρες τα όρια ενός σαδομαζοχιστικού νατουραλισμού, έχουμε μπροστά μας ένα αλλόκοτο κράμα, που το ενοποιητικό στοιχείο του δεν φαίνεται να είναι άλλο από έναν ιδιόμορφο ψυχισμό – αυτόν του συγγραφέα.

Οι καλύτερες σελίδες του βιβλίου καλύπτουν τη διαμονή της Λουιντιλά σε ένα νησί, όπου έχει μεταφερθεί από τον τότε νταβατζή της για μια «αρπαχτή» την περίοδο της αλιείας του γαύρου, όταν συρρέουν εκεί ψαράδικα από παντού και οι ντόπιοι κάνουν χρυσές δουλειές. Στη μικροκλίμακα της τοπικής κοινωνίας, η γάγγραινα της καταναγκαστικής πορνείας αποκαλύπτεται σε όλες τις πτυχές και διαστάσεις της. Ολοι, από τον δήμαρχο ώς τον τελευταίο νησιώτη, γνωρίζουν για τις αιχμάλωτες αλλοδαπές κοπέλες που εκδίδονται με τη βία στα μέρη τους, αλλά κάνουν τα στραβά μάτια στο όνομα της «ανάπτυξης» του τόπου. Ακόμα κι εκείνοι που εμφανίζονται κατανοητικοί και συμπονετικοί απέναντι στη Λουιντιλά προσπαθούν με διάφορα τεχνάσματα να την εμποδίσουν να στραφεί δικαστικά εναντίον των δημίων της, για να μη βγει κακό όνομα στο νησί.

Και μόνο το επίτευγμα του Σκρουμπέλου σ’ αυτές τις σελίδες ν’ αποδώσει με τόση συνοπτικότητα, ζωηρότητα και πληρότητα το μέγεθος της συνενοχής των «καθωσπρέπει» στη σύγχρονη σεξουαλική δουλεία μάς κάνει πρόθυμους να του συγχωρήσουμε τις αστοχίες του σε άλλα τμήματα του βιβλίου.