Η στάση των δικαστικών λειτουργών

Οι δικαστικοί λειτουργοί της χώρας, διαμαρτυρόμενοι για τις επικείμενες περικοπές των απολαβών τους, ομόφωνα αποφάσισαν να απεργήσουν με την έναρξη του δικαστικού έτους, για πέντε ημέρες, και επί το ευηχότερον να πραγματοποιούν στάσεις εργασίας, άλλως διακοπές των συνεδριάσεων των πολιτικών και ποινικών δικαστηρίων, σε πλήρη γνώση τους ότι η ενέργεια αυτή στοιχειοθετεί το ποινικό αδίκημα της παράβασης καθήκοντος, αφού στο άρθρο 23 παρ. 2 εδ. β του Συντάγματος, του οποίου μάλιστα είναι θεματοφύλακες, ορίζεται ρητώς ότι «Απαγορεύεται η απεργία, με οποιαδήποτε μορφή στους δικαστικούς λειτουργούς…». Επίσης αποφάσισαν να αναστείλουν την έκδοση αποφάσεων, που χρόνια τώρα εκδίδονται με καθυστέρηση πολλών μηνών, ενέργεια που αποτελεί πειθαρχικό αδίκημα. Τέλος, ζήτησαν να τους διαθέτουν γραφεία, βιβλία και χαρτί, ώστε να εργάζονται στα δικαστήρια και όχι στα σπίτια τους.

Με το αίτημα αυτό, ανέφικτο εκ των πραγμάτων και όχι ότι το καλύτερο ασφαλώς για αυτούς, απεμπολούν τα κατοχυρωμένα από το Σύνταγμα δικαιώματά τους της ανεξαρτησίας, ισοβιότητας κ.λπ. και επιδιώκουν να καταστούν απλοί δημόσιοι υπάλληλοι, με συγκεκριμένο ωράριο και κτύπημα κάρτας, κατά την έλευση και αποχώρησή τους στον τόπο εργασίας. Οι ένστολοι στις πρόσφατες διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις βρήκαν αντιμέτωπους συναδέλφους τους• τους δικαστές ποιοι θα τους κρίνουν για τις αυταπόδεικτες παράνομες πράξεις και ενέργειές τους; Ιδού το εύλογο ερώτημα.