Κάθε πληροφορία και μια έκπληξη

Το καλοκαίρι του 1977, τα δύο «Βόγιατζερ» εκτοξεύτηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ. Στις 20 Αυγούστου και στις 5 Σεπτεμβρίου. Η αποστολή τους ήταν να μελετήσουν από κοντά τον Δία, τον Κρόνο με τους συναρπαστικούς και μυστηριώδεις δακτυλίους του, καθώς και τα μεγαλύτερα φεγγάρια των δύο πλανητών.

Το «Βόγιατζερ 1» έφτασε στον Δία στις 5 Μαρτίου 1979 και στον Κρόνο στις 12 Νοεμβρίου 1980. Στους ίδιους πλανήτες, το «Βόγιατζερ 2» έφτασε στις 9 Ιουλίου 1979 και στις 25 Αυγούστου 1981 αντιστοίχως. Ετσι, αρχίζει η εποχή των συναρπαστικών ανακαλύψεων στη διαστημική μας γειτονιά.

Το «Βόγιατζερ» πέταξε 206.700 χιλιόμετρα από την κορυφή των νεφών του Δία και είδε από κοντά το μέγεθος του μεγαλύτερου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος που αποτελείται κυρίως από υδρογόνο, ήλιο, μεθάνιο και αμμωνία. Περιπλανώμενο γύρω από αυτόν, είδε τα 16 του φεγγάρια και τη φοβερή Ερυθρά Κηλίδα. Πληροφόρησε τους επιστήμονες στη Γη ότι αυτό το συναρπαστικό φαινόμενο είναι μια τεράστια θύελλα με πολύπλοκη δομή και στη συνέχεια περιπλανήθηκε γύρω από την Ηώ. Μια ακόμη έκπληξη περίμενε τους ειδικούς στη Γη, καθώς η Ηώ αποδείχτηκε ότι είχε ενεργά ηφαίστεια. Τα δύο διαστημόπλοια παρακολούθησαν τις εκρήξεις εννέα ηφαιστείων, διαπιστώνοντας μάλιστα ότι το ηφαιστειακό υλικό εκτεινόταν σε ύψος 300 χλμ. πάνω από την επιφάνεια του φεγγαριού.

Αφήνοντας πίσω του το ηφαιστειακό υλικό της Ηούς, που ταξιδεύει εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά στο Διάστημα, πλησίασε άλλο ένα φεγγάρι του Δία, την Ευρώπη, και οι μετρήσεις που έκανε οδήγησαν στην υπόθεση ότι αυτός ο δορυφόρος πρέπει να έχει λεπτό φλοιό από παγωμένο νερό, με πάχος λιγότερο από 30 χιλιόμετρα, και από κάτω να κρύβεται ένας ωκεανός με βάθος 50 χιλιόμετρα.

Μετά ήρθε η σειρά του Γανυμήδη που είναι το μεγαλύτερο φεγγάρι στο ηλιακό μας σύστημα, με διάμετρο 5.276 χιλιόμετρα και ο οποίος πρέπει να «υποφέρει» όπως η Γη από τεκτονικές διεργασίες.

Η Καλλιστώ φάνηκε ότι έχει πανάρχαιους κρατήρες από φοβερές συγκρούσεις με άλλα ουράνια σώματα στο απώτατο παρελθόν.

Τα δύο διαστημόπλοια πήγαν στη συνέχεια στον Κρόνο που είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος πλανήτης και χρειάζεται 29,5 γήινα χρόνια για να κάνει μια περιφορά γύρω από τον Ηλιο. Πληροφόρησαν τη Γη πως εκεί πέρα σίγουρα δεν μπορεί να σταθεί τίποτα όρθιο, αφού οι άνεμοι τρέχουν με ταχύτητα 1.800 χιλιομέτρων την ώρα, όχι μόνο σε ένα σημείο της ατμόσφαιρας αλλά σε ύψος μέχρι 2.000 χιλιόμετρα από το έδαφος. Ανακάλυψαν από τι αποτελούνται και πώς σχηματίζονται οι περίφημοι δακτύλιοί του, ενώ στη συνέχεια μελετώντας τον Τιτάνα, έναν από τους δορυφόρους του, συμπέραναν από τη χημική σύσταση της ατμόσφαιράς του ότι μοιάζει με εκείνη που είχε η Γη προτού εμφανιστεί η ζωή.

Η περιπέτεια των ανακαλύψεων συνεχίστηκε. Τα διαστημόπλοια πήγαν στον Ουρανό, τον τρίτο πιο μεγάλο πλανήτη, που απέχει από τον Ηλιο 2,8 δισ. χλμ. Διαπίστωσαν ότι έχει μαγνητικό πεδίο και πως δεν «στέκεται» αρκετά καλά, ίσως επειδή είχε συγκρουστεί πολύ πολύ παλιά με κάποιο μεγάλο ουράνιο σώμα. Ηρθε μετά η σειρά του Ποσειδώνα όπου τα «Βόγιατζερ» ανακάλυψαν από απόσταση 5.000 χιλιομέτρων τα έξι από τα οκτώ φεγγάρια του. Είδαν επίσης ότι έχει σύννεφα παρόμοια με εκείνα της Γης, ενώ λίγο πιο μακριά, στο μεγαλύτερο φεγγάρι του, τον Τρίτωνα, διαπιστώθηκε η ύπαρξη πιδάκων που εκτοξεύουν άζωτο.