Ο πονεμένος Αντι

Η ωρίμασή του και η αυτογνωσία φαίνεται πως αποτελούν και για τον Αντι Μάρεϊ τα οχήματα για να φτάσει στην κορυφή του τένις και να ξεπεράσει βιώματα από την τρυφερή ηλικία του, αλλά και εφηβικές επιπολαιότητες που ήταν αποκαλυπτικές για τα παιδικά του χρόνια.

Παιδί χωρισμένων γονέων, ο Αντριου, όπως είναι το όνομά του, δεν μπορούσε να καταλάβει τις διαφορές της Τζουντ με τον Γουίλ που κατέληγαν συχνά σε τσακωμούς. «Ενιωθα πως με έβαζαν στη μέση. Με πείραζε πολύ. Πραγματικά θα ήθελα πολύ να είχε μείνει η οικογένειά μου ενωμένη. Ακόμα κι έτσι, όμως, λατρεύω τον πατέρα μου και τη μητέρα μου», έχει εκμυστηρευθεί ο Αντι Μάρεϊ.

Η κατάσταση στο σπίτι τους στη Σκωτία σίγουρα είναι μια από τις αναμνήσεις που δεν θέλει να ζωντανεύουν στις σκέψεις του. Ακόμη περισσότερο όμως θέλει να ξεχάσει το αιματηρό πρωινό στο σχολείο του Ντανμπλέιν. Λίγο πριν κλείσει τα 9 του χρόνια, στις 13/3/1996 ο Τόμας Χάμιλτον, ενός γνωστός της οικογένειας Μάρεϊ, εισέβαλε στο σχολείο, σκότωσε 16 παιδιά, τον δάσκαλό τους και κατόπιν αυτοκτόνησε.

«Κρυφτήκαμε κάτω από ένα γραφείο. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι συχνά, όμως είναι στο πίσω μέρος του μυαλού μου και πάντα θα μείνει εκεί. Κάποιοι φίλοι μου σκοτώθηκαν. Θα μπορούσα να είμαι εγώ», είχε κάποτε περιγράψει ο σκωτσέζος τενίστας, που αποκάλυψε το τραγικό συμβάν στην αυτοβιογραφία του, την οποία βιάστηκε να εκδώσει σε ηλικία 21 ετών!

Προσφάτως τη χαρακτήρισε «νεανικό λάθος» που έκανε για τα λεφτά, όμως τέσσερα χρόνια αργότερα μπορεί να θεωρηθεί ότι είχε προφητικό τίτλο και ότι την αφόρισε οριστικά. Επειτα από τέσσερις χαμένους τελικούς Γκραντ Σλαμ, τον τελευταίο στις αρχές Ιουλίου στο Γουίμπλεντον με αντίπαλο τον Φέντερερ, ο βρετανός σούπερ σταρ πια, έκανε το απαραίτητο… «Hitting Back» (αντεπίθεση σε ελεύθερη μετάφραση).

Πήρε ρεβάνς νικώντας τον Ελβετό στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων και με ενισχυμένη αυτοπεποίθηση, έκανε το ίδιο με τον Τζόκοβιτς στον τελικό του US Open για τον χαμένο ημιτελικό του Αυστραλιανού Οπεν. Πέρα από το ότι επιβεβαίωσε τις… αιώνιες προσδοκίες των Βρετανών, που περίμεναν 76 χρόνια για έναν Major τίτλο, εκτός του ότι ξόρκισε το φάντασμα του Φρεντ Πέρι, ο Μάρεϊ απέκτησε το «know how» για την κατάκτηση τίτλων και φτάνοντας στο Νο 3 της Παγκόσμιας Κατάταξης μπήκε σφήνα ανάμεσα στους τρεις κορυφαίους της εποχής που μετρούν συνολικά 33 Grand Slam (Νο 1: Φέντερερ 17, Νο 2: Τζόκοβιτς 5, Νο 4: Ναδάλ 11).

Ακόμη, υποχρέωσε τους επικριτές του να βλέπουν με μεγαλύτερη συμπάθεια την πρόωρη αυτοβιογραφία του και τους αναλυτές τού τένις να είναι σίγουροι ότι στο τέλος της καριέρας του θα εκδώσει νέα για να συμπεριλάβει τους πολλούς τίτλους που ακόμη θα κερδίσει και την πορεία για την κατάκτηση του Νο 1. Παράλληλα όμως με την ωρίμασή του ως τενίστας αλλά κι ως χαρακτήρας – κάτι που φάνηκε από τον τρόπο που αντέδρασε μετά τον επικό τελικό – θα συμφιλιωθεί οριστικά με τα παιδικά βιώματά του…