Ενας παλαιός τροτσκιστής υπέρ της ανάπτυξης

Αν και απεσταλμένος του Φρανσουά Ολάντ, ο Πιερ Μοσκοβισί δεν έρχεται στην Αθήνα μόνο ως φίλος… φίλου. Ο τσάρος της γαλλικής οικονομίας κουβαλάει τουλάχιστον δυο-τρεις δηλώσεις του με ελληνικό ενδιαφέρον στις αποσκευές του. Η μία είναι από το τέλος Αυγούστου, όταν είχε χαρακτηρίσει «σοκ» το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Η δεύτερη διατυπώθηκε την περασμένη εβδομάδα, οπότε ο Μοσκοβισί τάχθηκε υπέρ μιας οριστικής λύσης του προβλήματος της Ελλάδας και της Ισπανίας στην έκτακτη Σύνοδο Κορυφής του Οκτωβρίου. Την περασμένη Δευτέρα επανήλθε χαρακτηρίζοντας «μη αποδεκτή» την ελληνική έξοδο.

Οπως εκτός γαλλικών συνόρων, έτσι και στο εσωτερικό της χώρας του ο Μοσκοβισί ταυτίζεται με τις απόψεις του Προέδρου του: είναι υπέρ της φορολόγησης των πλουσίων και θεωρεί την ανάπτυξη αναγκαία προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση. Η φιλομεταρρυθμιστική του διάθεση ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους του ανατέθηκε το καυτό χαρτοφυλάκιο της Οικονομίας. Το γεγονός ότι γνωρίζει πολύ καλά το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι είναι ακόμη ένας λόγος.

Ο Πιερ Μοσκοβισί έχει θητεύσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1994 έως το 1997 και από το 2004 έως το 2007. Στο μεταξύ, είχε αποκτήσει την κυβερνητική εμπειρία που χρειαζόταν στο βιογραφικό του ως υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της κυβέρνησης Ζοσπέν την πενταετία 1997-2002. Στο στρατόπεδο του Ολάντ εντάχθηκε την επομένη της σύλληψης του Ντομινίκ Στρος-Καν στη Νέα Υόρκη, για να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην προεκλογική εκστρατεία του πρώτου Σοσιαλιστή Προέδρου της Γαλλίας έπειτα από 17 χρόνια δεξιάς κατάληψης του Μεγάρου των Ηλυσίων.

Η σχέση του με τον Πρόεδρο, πάντως, χρονολογείται από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Εβραϊκής καταγωγής και γόνος ενός ζεύγους ψυχολόγων, ο 54χρονος Μοσκοβισί αποφοίτησε από την περίφημη Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, την ίδια που είχε τελειώσει τρία χρόνια νωρίτερα ο Φρανσουά Ολάντ. Οι σπουδές του ολοκληρώθηκαν με μεταπτυχιακά στα οικονομικά και στη φιλοσοφία. Η σχέση του με τη φιλοσοφία επεκτείνεται στη σύντροφο της ζωής του, την 24χρονη Μαρί Σαρλίν Πακό, διδάκτορα στο συγκεκριμένο αντικείμενο.

Η σχέση του με την – πληθυντική – Αριστερά είναι κληρονομική. Ως έφηβος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πατέρας του είχε ενταχθεί στις τάξεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρουμανίας προτού εγκαταλείψει τη χώρα του το 1947 για να βρει καταφύγιο στη Γαλλία. Στη νέα πατρίδα του ο πατέρας συμμετείχε στην ίδρυση των Πρασίνων, ενώ η μητέρα παρέμεινε κοντά στο ΚΚ. Ο γιος ξεκίνησε από τους τροτσκιστές της Κομμουνιστικής Επαναστατικής Λίγκας (LCR), την οποία όμως εγκατέλειψε το 1984 για το Σοσιαλιστικό Κόμμα – ασχέτως αν στα νιάτα του θεωρούσε τους σοσιαλιστές «οπορτουνιστές».