e-mail

Απελέκητοι τράχηλοι ζυγόν

δεν υποφέρουν -έρουν -έρουν…

Αγαπητή Φοίβη.

Η πόλη γύρω μου με σφίγγει τόσο πολύ, που φοβάμαι θα μου προκαλέσει τον εξ ασφυξίας θάνατο. Περιγράφω δύο περιστατικά καθημερινότητας που εβίωσα πρόσφατα, ενδεικτικά παρακμής και αποσύνθεσης.

Κινούμαι με το αυτοκίνητο σε μονόδρομο προτεραιότητας και πλησιάζω σε διασταύρωση με άλλο μονόδρομο, χωρίς σηματοδότες αλλά με δύο τεράστια STOP στις γωνίες του. Αποφεύγω τη σύγκρουση επειδή από εμπειρία και ένστικτο στις διασταυρώσεις, ανεξαρτήτως προτεραιότητας, επιβραδύνω ή και σταματώ. Στο άλλο όχημα (πολυτελές τετρακίνητο) επιβαίνει ευειδεστάτη κορασίδα γύρω στα 20-25. Ψύχραιμα και με πατρικό ύφος εγώ: Πρόσεχε, ρε κοριτσάκι μου, λίγο. Απάντηση: Αντε γ…σου, ρε κωλόγερε, ενώ απομακρύνεται σπινάροντας με τον χαρακτηριστικό θόρυβο. Να τη χαίρονται οι γονείς και οι δάσκαλοί της.

Σχετικό και το δεύτερο. Σε άλλη διασταύρωση με σηματοδότες, διαγραμμισμένη διάβαση πεζών και ράμπες για αναπηρικά αμαξίδια, με πολύ μεγάλη κίνηση, όλα είναι αποκλεισμένα από παρκαρισμένα παρανόμως αυτοκίνητα. Συνηθέστατο φαινόμενο. Οχι πεζός ή αμαξίδιο, αλλά πουλί πετούμενο δεν μπορεί να περάσει. Κάποια στιγμή, μεταξύ των άλλων αυτοκινήτων που σταματούν στο φανάρι, είναι και ένα τζιπ της Αστυνομίας με δύο άνδρες.

Πλησιάζω τον οδηγό λέγοντας: Αυτή την απαράδεκτη κατάσταση δεν τη βλέπετε; Ετσι θα την αφήσετε; Απάντηση: Ασε μας, ρε παππού, ήσυχους.

Νεοελληναράδικες πραγματικότητες. Οι πολίτες δεν τηρούν νόμους και κανόνες και οι Αρχές δεν τους το επιβάλλουν.

Θέμα παιδείας λοιπόν. Κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι και άλλων σχετικών ειδικοτήτων επιστήμονες ας βρουν και ας μας πουν γιατί και πώς καταντήσαμε έτσι.

Και οι αρμόδιοι ας εκπονήσουν ένα εθνικό σχέδιο γενικής αναμόρφωσης μήπως κάποτε βρούμε τη σωστή πορεία. Γιατί, όπως έλεγε και ο παππούς Ισοκράτης πριν από 2.400 χρόνια, «ου γαρ τοις ψηφίσμασιν αλλά τοις ήθεσιν καλώς οικείσθαι τας πόλεις».

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, πάντοτε

με εκτίμηση, Νίκος Δετοράκης

Προς απάντησή σας, αγαπητέ Νίκο, παραθέτω αποσπάσματα από το σχόλιο «κακή εκπαίδευση» του Κοσμά Βίδου στο vima.gr: «Tην είδα στην τηλεόραση, σε κάποιο δελτίο ειδήσεων. “Πληρώνεις εισιτήριο όταν χρησιμοποιείς τα μέσα μαζικής μεταφοράς;” τη ρώτησε ο δημοσιογράφος. “Οχι βέβαια…” απάντησε εκείνη ρίχνοντας με νάζι το κεφάλι πίσω, “εξάλλου γιατί να πληρώνω, για να δίνω λεφτά στο κράτος;”. “Και αν σε πιάσουν;”. “Δεν τρέχει τίποτα”. Ή μήπως τρέχει ο γονιός που τη μεγάλωσε για να γίνει πασιονάρια και πληρώνει τα πρόστιμα; Δεν ήταν όμως μόνη στην επανάσταση. Και το αγόρι δίπλα της παραδέχτηκε ότι μετακινείται τσάμπα» (…) «Σωστή εκπαίδευση όμως δεν είναι μόνο να γνωρίζεις τα ονόματα των τριών της Φιλικής Εταιρείας ούτε τον μηχανισμό λειτουργίας της φωτοσύνθεσης, είναι και άλλα, εξίσου, αν όχι σημαντικότερα, πράγματα: όπως π.χ. πώς θα διαχειρίζεσαι τη σχέση σου με το κράτος, πώς θα λειτουργείς ως πολίτης, πώς θα σέβεσαι τους κανόνες που είναι απαραίτητοι για να πάρει μπρος η κακοσυντηρημένη και σκουριασμένη (στην Ελλάδα) μηχανή που λέγεται κοινωνία, ακόμη και πώς θα αντιδράς με τρόπο πολιτισμένο απέναντι στα κακώς κείμενα – για να μην ξεχνάμε και αυτό το δικαίωμα». Φροντίζει κάποιος για την εκπαίδευση, λοιπόν; Ή απλώς όλοι, απαίδευτοι κι απελέκητοι, κατηγορούμε και κατακλέβουμε το κράτος, που κι εκείνο παντοιοτρόπως μας κλέβει και ανοίγει αυτός ο φαύλος κύκλος;

Φευγιά και (φορο)διαφυγές

Αγαπητή Φοίβη.

Για να θυμηθούμε και τη Φρίντα Λιάππα: «Μια ζωή σε θυμάμαι να (φοροδια)φεύγεις».

Γιώργος Μαρής

Μιλάμε φυσικά, αγαπητέ Γιώργο, για τη μικρού μήκους ταινία (του 1977) της κινηματογραφίστριας που έφυγε νωρίς και κατηγορήθηκε άδικα από τον τότε σύμβουλο κινηματογραφίας του υπουργείου Πολιτισμού το 1992 – απαλλάχτηκε τελικά με βούλευμα ενώ ήταν πλέον βαριά άρρωστη – για τη δήθεν κακοποίηση παιδιού στα γυρίσματα ταινίας της. Μιλάμε για την ίδια που υπέγραψε ταινίες που επίσης θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν με νόημα (και κλείσιμο του ματιού) στη ζοφερή εποχή μας, όπως «Hταν ένας ήσυχος θάνατος» και «Tα χρόνια της μεγάλης ζέστης». Και υπήρξε χαρακτηριστικό παράδειγμα της άλλης όχθης τού… φοροδιαφεύγειν: του πώς χειρίζονται το κράτος και η Ελλαδίτσα τους καλλιτέχνες που καταθέτουν και μέρος της ψυχούλας τους, εκτός από κάποιους φόρους, όσους σπεύδουν να καταβάλουν πέρα από τα λογιστικά κόλπα των εισπράξεων παχυλών αμοιβών μέσω προσωπικών εταιρειών.