Απλά μαθήματα πολιτικής ηγεσίας από τη Γερμανία

Στην αγγλοαμερικανική παράδοση υπάρχει ο όρος «blame game», δηλαδή παιχνίδι ευθυνών. Και στην Ψωροκώσταινα η κολοκυθιά. Τη βλέπουμε να παίζεται όλο το καλοκαίρι στην κυβέρνηση των τριών.

Ποιος φταίει για τα μέτρα; Ο Στουρνάρας δέχεται κριτική ότι τα ‘χει κάνει πλακάκια με την τρόικα. Ή ο Σαμαράς που, μπορεί να το παίζει λαϊκός δεξιός αλλά, όπως σχολίαζε κατ’ ιδίαν τον Ιούλιο εταίρος του στην κυβέρνηση, «θα κάνει τα πάντα για να μείνει Πρωθυπουργός, δηλαδή επαναλαμβάνει το σφάλμα που διέπραξε πριν από αυτόν ο Παπανδρέου».

Το ΠΑΣΟΚ ξεσπάει κάθε τρεις και λίγο σε φασαρίες για την ημερήσια διάταξη των συσκέψεων – θα δει ο Σαμαράς τους αρχηγούς πριν ή μετά τη συνάντηση με την τρόικα; – και στη ΔΗΜΑΡ τρέφουν ψευδαισθήσεις ότι «το πολιτικό κόστος θα το πάρει, κυρίως, το Μαξίμου». Αυτό είναι το θέατρο εντυπώσεων που παρακολουθεί η κοινή γνώμη – ενώ η χώρα φαίνεται τελικά ότι θα σωθεί. Τα μαντάτα από την Εσπερία είναι ότι μένουμε μακριά από τη δραχμή. Κάτι που δεν θα εμποδίσει όλους όσοι καίγονται να διαδηλώσουν, να βγουν στον δρόμο για τη γνωστή επαναστατική γυμναστική.

μυδροι στο κενο. Δυόμισι χρόνια τώρα διάφοροι, ακραίοι και μη, τα βάζουν με τους Γερμανούς. Οπως και στην Ιταλία, η Ανγκελα Μέρκελ έχει παρουσιαστεί από ορισμένους στη χώρα μας περίπου ως συνεχίστρια της παράδοσης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου – για να το πούμε κομψά. Παρ’ όλα αυτά, έχει ενδιαφέρον να δει κανείς τι γίνεται στη Γερμανία από την περασμένη Πέμπτη. Από την ημέρα δηλαδή που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανακοίνωσε ότι θα αγοράζει ομόλογα χωρών της ευρωζώνης στη δευτερογενή αγορά χωρίς όριο.

Ο Μάριο Ντράγκι δεν θα μπορούσε ποτέ να είχε πάρει μια τέτοια απόφαση χωρίς την κάλυψη του Βερολίνου, δηλαδή της Ανγκελα Μέρκελ και του υπουργού των Οικονομικών της Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Αλλωστε, ο Γιενς Βάιντμαν της Μπούντεσμπανκ μειοψήφησε. Και δεν είναι μόνο αυτό. Ολη η Χριστιανοδημοκρατία της Βαυαρίας, οι Φιλελεύθεροι και ο λαϊκός Τύπος με μπροστάρισσα την «Bild» – που ήθελε να υποθηκεύσουμε την Ακρόπολη -, έχει εξεγερθεί. Τι έκαναν η Μέρκελ και, κυρίως, ο Σόιμπλε; Αστραψαν και βρόντηξαν, κατακεραυνώνοντας τους διαφωνούντες. Η γερμανική κυβέρνηση διδάσκει τι θα πει ηγεσία – θα πει να δίνεις πολιτικές μάχες και να πηγαίνεις κόντρα στις ψευδαισθήσεις της κοινής γνώμης όταν το επιβάλλουν τα συμφέροντα της χώρας.

ορφανη πολιτική. Με την ελληνική τραγωδία να οδεύει προς την κάθαρση, τα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη είναι ένα καλό μάθημα πολιτικής για όσους ενδιαφέρονται να σταδιοδρομήσουν στο σπορ αυτό. Δεν αρκεί να επικαλείσαι τον διάλογο «Συντακτική – αναθεωρητική», μεταξύ Ελευθέριου Βενιζέλου και συγκεντρωμένων στην Κλαυθμώνος – πρέπει και να ακολουθείς το παράδειγμα αυτό. Οπως λέει πρώην υπουργός Οικονομικών, «η οικονομική πολιτική από τον Μάιο του 2010, όταν η χώρα ζήτησε διεθνή βοήθεια, είναι ορφανή. Κάποιος πρέπει να την υιοθετήσει και, τέλος πάντων, να την αναλάβει».