Με την τέχνη δίνουν έναυσμα στους πολίτες να σκεφτούν

«Βρίσκω υπέροχο το ότι οι τοίχοι γεμίζουν από συνθήματα», λέει στα «ΝΕΑ» ο εικαστικός Μανώλης Αναστασάκος, ο οποίος μαζί με τους αδελφούς Κρέτση συνέβαλε στην υλοποίηση της ζωγραφικής της τοιχογραφίας των αντεστραμμένων χεριών στην Πειραιώς. Οπως εξηγεί, πολλοί καλλιτέχνες σήμερα βρίσκουν στους τοίχους της πόλης τρόπο έκφρασης παρουσιάζοντας έναν μυστήριο, άγνωστο και ιδιόμορφο κόσμο, «που δεν βλέπουμε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης», και δίνοντας έναυσμα στους πολίτες να σκεφτούν. «Επίσης, δεν είναι τυχαίο ότι οι τοίχοι των εγκαταλειμμένων κτιρίων γεμίζουν από παράνομα γκραφίτι. Και αυτό γιατί τα σοκάκια του Κέντρου είναι συχνά χώροι πειραματισμού», συμπληρώνει. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι κινήσεις, λέει, γίνονται γρήγορα και στο σκοτάδι ώστε όσοι γράφουν να μη γίνονται αντιληπτοί. Ο καμβάς των εγκαταλειμμένων κτισμάτων είναι ιδανικός, κυρίως λόγω του ελάχιστου δημόσιου φωτισμού. «Υπάρχουν ωστόσο και περιπτώσεις που οι τοιχογραφίες κάνουν καλό στους τοίχους αυτών των κτιρίων», υποστηρίζει και εξηγεί πως η διαδικασία δημιουργίας τους – ξύσιμο, στοκάρισμα, σοβάτισμα, αστάρωμα, πέρασμα ακρυλικής βαφής και βερνικιού – συμβάλλει στον καλλωπισμό τους.

Η Βάσω Τροβά προχωρά τη συζήτηση για την αξιοποίηση των κτιρίων του Κέντρου ένα βήμα παραπέρα. Σήμερα, λέει, η Αθήνα διαθέτει μια μείξη διαφορετικών κτιρίων – νεοκλασικά, βιομηχανικά, μπαουχάους αλλά και πολυκατοικίες της δεκαετίας του 1970 με τις χαρακτηριστικές στοές στα ισόγεια – που μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ορθής χρήσης της κληρονομιάς του Κέντρου είναι η στέγαση δημόσιων υπηρεσιών, όπως οι εφορίες αρχαιοτήτων, σε νεοκλασικά κτίρια που αναπαλαιώθηκαν στην Πλάκα. «Αυτό έδωσε ζωή όλο το εικοσιτετράωρο σε μια περιοχή διασκέδασης κυρίως το απόγευμα και το βράδυ», αναφέρει.