Η «πόρτα» από Παρίσι και Βερολίνο για το κούρεμα

Τουλάχιστον δύο κορυφαίοι υπουργοί της κυβέρνησης Παπανδρέου με απευθείας γραμμή στον τότε πρωθυπουργό επιβεβαιώνουν ότι από πλευράς Στρος-Καν δόθηκε το πρώτο τρίμηνο του 2010 σήμα στην Αθήνα ότι υπάρχει θέμα με το χρέος. Και ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να βάλει ζήτημα αναδιάρθρωσης στους ευρωπαίους εταίρους της προτού μπει σε πρόγραμμα βοήθειας. Στη φάση εκείνη δεν συζητείται κούρεμα. Συζητείται μόνο επιμήκυνση της διάρκειας αποπληρωμής του χρέους με ανάλογη διαμόρφωση του ύψους των επιτοκίων. Οι ίδιες πηγές λένε ότι η Αθήνα, στο υψηλότερο επίπεδο, συζήτησε στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις πράγματι αυτό το ενδεχόμενο, «αλλά βρήκαμε τοίχο». Γιατί; Διότι Παρίσι και Βερολίνο δεν ήθελαν ούτε να ακούσουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Οι τράπεζες. Οι γαλλογερμανικές τράπεζες είχαν τότε καμιά σαρανταριά δισ. ευρώ ελληνικά ομόλογα στα χαρτοφυλάκιά τους. Ειδικά οι γερμανικές τα είχαν ξεφορτωθεί, έστω και με σημαντικές απομειώσεις αξίας, ώς το τέλος του 2011. Οι Γάλλοι, προς τιμήν τους, τα κράτησαν ώς το PSI που διαπραγματεύθηκε ο Λουκάς Παπαδήμος. Σύμφωνα με την εκδοχή αυτή, η υπόθεση του χρέους είναι μια χαμένη διαπραγματευτική μάχη της περιόδου Μαρτίου – Απριλίου του 2010 που κρατήθηκε κρυφή. Το αν η Αθήνα το πολέμησε ή όχι όσο μπορούσε – ή αν είχε τη δυνατότητα να το πολεμήσει – εξαρτάται από το πώς βλέπει κανείς σήμερα τα πράγματα. Εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι ο Στρος-Καν είχε δίκιο. Εξάλλου, ο προβληματισμός για το θέμα του ελληνικού χρέους ήταν, όπως αποδείχθηκε αργότερα, διάχυτος και στα γραφεία του ΔΝΤ της Ουάσιγκτον, ιδίως στις υπηρεσίες που είχαν χειριστεί τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και ήξεραν εκ πείρας ότι το πρόγραμμα δεν θα βγει χωρίς να «πειραχτεί» το χρέος. Δηλαδή ήταν κοινό μυστικό μεταξύ των παροικούντων το Ταμείο.