Νέο επεισόδιο στο σίριαλ του Ελιζέ

Αναζητείται επειγόντως ένα «αξίωμα», μια «θέση ευθύνης» για τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Το επιβεβαίωσε και επίσημα η εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Φρανσουά Ολάντ, η Νατζάτ Βαλό-Μπελκασέμ. Διότι μόνο έτσι υπάρχει κάποια ελπίδα να πάψει η Σεγκολέν να παίζει το θύμα και να τροφοδοτεί με δραματικές (αν όχι θεατρινίστικες) δηλώσεις της το ψυχόδραμα που παρακολουθούν καιρό τώρα οι Γάλλοι με πρωταγωνιστές τον (νορμάλ) Πρόεδρο, τη νυν του και την πρώην του.

Το τελευταίο «χτύπημα» της Σεγκολέν Ρουαγιάλ ήλθε από τη Νότια Αφρική, όπου συμμετείχε (εξελέγη μάλιστα και αντιπρόεδρος) στο 24ο Συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, λάμποντας παράλληλα διά της απουσίας της από το «θερινό πανεπιστήμιο» των γάλλων Σοσιαλιστών στη Λα Ροσέλ – στην ίδια αυτή πόλη όπου ηττήθηκε κατά τον δεύτερο γύρο των γαλλικών κοινοβουλευτικών εκλογών, έπειτα από το διαβόητο πια τουίτ συμπαράστασης της Βαλερί Τριερβελέρ στον αντάρτη σοσιαλιστή αντίπαλό της.

ΣΕ… ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ. Στο πλαίσιο μιας «εξομολόγησης» στη γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό», η πρώην σύντροφος του γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολάντ «εκμυστηρεύτηκε» στον κόσμο όλο πως έπειτα από την «άδικη ταπείνωση», τη «βίαιη συντριβή», το «δυστύχημα», τη «δοκιμασία», το «διπλό σοκ» (διπλό λόγω Βαλερί) που υπέστη στη Λα Ροσέλ σκέφτηκε να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι αλλά δεν το έπραξε διότι φοβόταν τη χλεύη και τον σαρκασμό. «Θα έλεγαν πάλι ότι είμαι… πρωτότυπη!», δήλωσε.

Η πάλαι ποτέ υποψήφια των Σοσιαλιστών για τη γαλλική Προεδρία, το 2007, έχει πια αναγάγει σε τέχνη το στυλ «χτυπάω χωρίς να χάνω το επίπεδό μου». Ούτε λίγο ούτε πολύ συνέκρινε τον Ολάντ με τον (γνωστό γυναικά) Ζακ Σιράκ• και με τον ίδιο σμπάρο σκιαγράφησε την Τριερβελέρ ως αντροχωρίστρα: «Η Μπερναντέτ Σιράκ το είχε πει: “Γύρω από τον σύζυγό μου, τα κορίτσια κάλπαζαν!”… Καμιά φορά το τέλος είναι κακό για τις οικογένειες». Παράλληλα, βέβαια, η Ρουαγιάλ έσπευσε να χαρακτηρίσει «παράλογο» τον εκδοτικό πυρετό που έχει προκαλέσει στη Γαλλία το τρίγωνο που συγκροτεί με τον Ολάντ και τη σύντροφό του και να διαμαρτυρηθεί ότι η ίδια δεν έδωσε ποτέ αφορμές να ασχολούνται με την προσωπική της ζωή, αλλά ισχύει αυτό που είχε πει ο Φρανσουά Μιτεράν, «πουλάει χαρτί»… «Ολα αυτά», πρόσθεσε με γνήσιο ενδιαφέρον, «δεν είναι καλά για τον Φρανσουά. Προσπαθεί να τα διαχειριστεί με τον καλύτερο τρόπο. Πλήττεται η πολιτική αξιοπρέπεια. Οχι ο βαθύς σεβασμός και η φιλία που νιώθουμε ο ένας για τον άλλον».

Σύμφωνα πάντα με τη Ρουαγιάλ, αμέσως μετά την είσοδό του στο Μέγαρο των Ηλυσίων ο Ολάντ τής πρότεινε τη θέση τής υπουργού Δικαιοσύνης, αλλά εκείνη αρνήθηκε – ήθελε τη βουλευτική έδρα και μαζί με αυτή τη θέση τής προέδρου της Εθνοσυνέλευσης. Η μοίρα τα ήθελε τελικά αλλιώς, όμως «ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό» (ναι, ναι, το είπε και αυτό η Σεγκολέν). «Για χάρη των παιδιών μου, πρέπει να συνεχίσω να είμαι δυνατή, να συνεχίσω να είμαι χαρούμενη… Να σταματήσω; Είναι αδιανόητο. Εχω τριάντα χρόνια πολιτικής καριέρας. Είναι το πάθος μου», επισήμανε.

ΠΟΛΛΑ ΜΕΤΩΠΑ. «Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ είχε μια δύσκολη χρονιά», δήλωσε κατόπιν τούτων η Βαλό-Μπελκασέμ. «Η χρησιμότητά της είναι πιστοποιημένη και ασφαλώς θα καταφέρουμε να της βρούμε ένα αξίωμα, μια θέση ευθύνης που θα επιτρέψει στους Γάλλους να συνεχίσουν να ωφελούνται από την εμπειρία και τον βολονταρισμό της». Καλό θα ήταν να τα «καταφέρουν» σύντομα. Διότι με τον αριθμό των ανέργων να ξεπερνά στη Γαλλία, για πρώτη φορά από το 1999, τα τρία εκατομμύρια, τη δημοτικότητά του σε ελεύθερη πτώση, τη σύντροφό του να παρουσιάζεται από τα γαλλικά μέσα ως (κακίστη) Μαρία Αντουανέτα, τους Σοσιαλιστές να έχουν αρχίσει την γκρίνια για το γεγονός ότι ο διάδοχος της Μαρτίν Ομπρί στη θέση της πρώτης γραμματέα του κόμματος δεν θα εκλεγεί από τη βάση αλλά θα επιλεγεί από την κορυφή, και την αριστερή πτέρυγα του κόμματος να δυσανασχετεί με το σύμφωνο δημοσιονομικής πειθαρχίας που πρέπει να ψηφιστεί μέσα στο φθινόπωρο από την Εθνοσυνέλευση, ο Φρανσουά Ολάντ πραγματικά δεν χρειάζεται άλλα οικογενειακά δράματα.