Επιστολές

Εκπαιδευτική οπισθοδρόμηση

Πέτρος Μακρής

Με κυρίαρχο το σύνθημα «Οχι στην εντατικοποίηση των σπουδών», σχεδόν σύσσωμες οι πολιτικές δυνάμεις των πρώτων χρόνων της μεταπολιτευτικής περιόδου εγκαινίασαν την έλευση της Δημοκρατίας! Το γεγονός αυτό ίσως συνιστά μία από τις σπανιότερες παγκοσμίως πρωτοτυπίες στα διεθνή εκπαιδευτικά χρονικά, γιατί η Ιστορία διδάσκει ότι σε κάθε μεγάλη αλλαγή προηγείται μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Σε εμάς συνέβη το διαμετρικώς αντίθετο. Λες και ήταν προσυνεννοημένοι, διδάσκοντες, διδασκόμενοι, αλλά και πολιτικοί να μετατρέψουν τα ιερά τεμένη της γνώσης και της προόδου σε επτασφράγιστες συντεχνιακές σέχτες, με ελάχιστα έως ανύπαρκτα κοινωνικά αντικρίσματα.

Αν ανατρέξουμε στην Ιστορία, θα διαπιστώσουμε ότι στις μεγάλες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές του Μεσοπολέμου θεμελιώδη ρόλο διαδραμάτισε η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση των Αλέξανδρου Δελμούζου, Μανώλη Τριανταφυλλίδη και Δημήτρη Γληνού, με την αμέριστη βεβαίως υποστήριξη των Ελευθερίου Βενιζέλου και Αλέξανδρου Παπαναστασίου. Το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο της Αθήνας και περισσότερο το Αριστοτέλειο της Θεσσαλονίκης μετατράπηκαν σε πολύβουες κυψέλες έρευνας, διδασκαλίας και σχεδιασμού.

Με το ίδιο εκσυγχρονιστικό πάθος, η τριανδρία Γεωργίου Α. Παπανδρέου, Λουκή Ακρίτα και Ευάγγελου Παπανούτσου εισήγαγαν, στην περίοδο 1963-1965, τη δική τους εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, που ανατάραξε από τον βυθό το τέλμα της κοινωνικής καθυστέρησης και εθνοκαπηλίας. Θα περίμενε κανείς ότι τα δύο παραπάνω ορόσημα εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων, που συντελέστηκαν σε ταραγμένες περιόδους εθνικού διχασμού, θα έδιναν το «καλό παράδειγμα» προς όλες τις μεταδικτατορικές κυβερνήσεις.

Ατυχώς έγινε το εντελώς αντίθετο. Κυριάρχησε, κυρίως στα ΑΕΙ – ΤΕΙ, το αντιαναπτυξιακό και οπισθοδρομικό δόγμα της «ήσσονος προσπαθείας», όπως ειρωνικά το προσδιόριζε ο αείμνηστος Ξενοφών Ζολώτας, δηλαδή πώς θα απολαμβάνουμε τα πάντα, έστω και υπό καθεστώς οκνηρίας! Το σύνθημα αυτό διαπότισε όλες σχεδόν τις γενιές της μεταδικτατορικής εκπαιδευτικής περιόδου, με εξαίρεση φυσικά εκατοντάδες φοιτητές και φοιτήτριες που ενδιαφέρονταν αποκλειστικά για μια επιστημονική κατάρτιση, αλλά και με θερμούς οπαδούς της «ήσσονος προσπαθείας» τα χαϊδεμένα παιδιά της άλλης όχθης.

Δηλαδή, τα έμπιστα όργανα των κομματικών – συνδικαλιστικών παρατάξεων, που τελούν σε ένα καθεστώς ιερής συμμαχίας, με κομμάτια του συντεχνιακού πανεπιστημιακού ΔΕΠ. Και όλα αυτά με δελεαστικά ανταλλάγματα.

Σε αυτό το ημιθανές σώμα της ανώτατης παιδείας, ο σημερινός υπουργός Παιδείας και πρώην πρύτανης πανεπιστημίου υπόσχεται να επιφέρει ριζικές αλλαγές με ισορροπίες ανόμοιων μεγεθών. Και με την πίτα των διαχειριστικών προνομίων των διδασκόντων ακέραιη και με τον σκύλο των συντεχνιών και της κομματικοκρατίας χορτάτο.

Περί εφεδρείας

Κωνσταντίνος Παπαϊωάννου

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Οντως, πλουσιότατη η ελληνική γλώσσα! Απότοκον και αυτό του δυσεξήγητα πλουσιότατου ψυχισμού των Ελλήνων! Διότι, πώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι όλοι κόπτονται υπέρ της δεινά χειμαζομένης φυλής των εργαζομένων (του είδους) «προϊστάμενε, η αργία του καύσωνα μεταφέρεται;» ενώ τηρούν σιγήν ιχθύος όταν η γραμματεία της ιδιωτικής επιχείρησης ή και το ίδιο το «αφεντικό» (αν έχει αρκετή αξιοπρέπεια και θάρρος) καλεί τον εργαζόμενο το απομεσήμερο της Παρασκευής για να του πει «μην έρθεις από Δευτέρα, good luck!»; Πώς είπατε; Τυπική περίπτωση «εμετικού λαϊκισμού»; Ναι, ασφαλώς, αλλά… αποδίδει αρκετά πιστά η έκφραση το φαινόμενο;

Η διαχείριση δημόσιου χρήματος

Δημήτρης Γιώτης

ΛΑΡΙΣΑ

Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, θα καταλάβουμε ότι λεφτά υπήρχαν. Πράγματι, ο πρόεδρος Τρούμαν μαζί με τον υπουργό Μάρσαλ διακηρύσσουν την υποστήριξη της Ελλάδας μεσούντος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Το Δόγμα Τρούμαν και το Σχέδιο Μάρσαλ αποσκοπούσαν στη βοήθεια της Ελλάδας προς αντιμετώπιση του επαπειλούμενου κομμουνιστικού κινδύνου. Η χρηματική ενίσχυση ανήλθε σε 366 εκατομμύρια δολάρια ύστερα από απόφαση του Κογκρέσου το 1947.

Εδώ μπαίνει το αμείλικτο ερώτημα: Πού πήγαν τα λεφτά; Ποιος τα διαχειρίστηκε και σε ποια έργα επενδύθηκαν; Σε κανένα. Κατά γενική ομολογία, πήγαν στις τσέπες μερικών. Ετσι δημιουργήθηκαν τα μεγάλα τζάκια και, το χειρότερο, τα κλεμμένα φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό. Οι προϋπολογισμοί του κράτους πάντα ελλειμματικοί, οι δημόσιες δαπάνες πολύ περισσότερες από τα έσοδα. Οι δημόσιοι οργανισμοί ανεξέλεγκτοι και το δημόσιο χρέος να φτάνει στα ύψη.

Σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα θα αναφερθώ στις ΔΕΚΟ, ΟΤΕ και ΔΕΗ. Στην καθεμία από τις δύο αυτές επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας θα έπρεπε να εργάζονται το πολύ 10.000-15.000, όμως ο αριθμός των εργαζομένων ανερχόταν σε μόνιμο προσωπικό άνω των 35.000, όταν οι περισσότεροι από αυτούς δεν διέθεταν ούτε τα τυπικά ούτε τα ουσιαστικά προσόντα. Το ρουσφέτι και το αλισβερίσι μεταξύ πολιτικών και πελατών σε όλο τους το μεγαλείο!

Οι μηνιαίες αποδοχές των υπαλλήλων αυτών ήταν δύο-τρεις φορές μεγαλύτερες από υπαλλήλους άλλων υπηρεσιών και μάλιστα πανεπιστημιακού επιπέδου. Ετσι η διαφθορά έφτασε στο απροχώρητο και η σήψη μέχρι μυελού των οστών προσβάλλοντας με ανίατη αρρώστια όλους τους δημόσιους τομείς (πολεοδομίες, εφορίες, αστυνομίες, νοσοκομεία, δημόσιους οργανισμούς, ακόμα και αδέκαστους δικαστές).

Κάνω πρόταση στους επιτηρητές τροϊκανούς να δώσουν εντολή στους κυβερνώντες να εφαρμοστεί το πόθεν έσχες ως νόμος του κράτους. Ετσι θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, και όχι να κόβουν μισθούς και συντάξεις, επιβάλλοντας χαράτσια στα αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Εάν ισχύσει το πόθεν έσχες, χρήματα θα βρεθούν, η Ελλάδα θα επιστρέψει τα οφειλόμενα στους δανειστές της, αφού πρώτα τιμωρηθούν παραδειγματικά οι επίορκοι πολιτικοί και δημόσιοι λειτουργοί.

Η διαχείριση των μεταναστών

Κωνσταντίνος Γενηδουνιάς

ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟΣ – ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟΣ

Ο αριθμός των μεταναστών σήμερα στην Ελλάδα είναι άγνωστος. Σε 1.300.000-1.500.000 εκτιμάται ότι είναι οι νόμιμοι και παράνομοι αλλοδαποί στην Ελλάδα, σημείωσε ο υπουργός Εσωτερικών Ευριπίδης Στυλιανίδης κατά τον χαιρετισμό του στην ημερίδα «Διπλή πρόκληση: Οικονομική κρίση και μετανάστευση», που διοργάνωσαν το Ινστιτούτο Κωνσταντίνος Καραμανλής και το Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών. Αυτή είναι μια συντηρητική εκτίμηση. Η εντύπωση που επικρατεί, έχοντας υπόψη τον αριθμό που εισέρχεται κάθε μήνα μόνον από τα σύνορα, είναι πολύ μεγαλύτερος και ξεπερνά τα 2.000.000.

Κρίνεται λογικό να μη γνωρίζει το κράτος τον αριθμό των ατόμων που «φιλοξενεί» και που επιβαρύνουν με ένα κόστος τους κατοίκους του; Είναι πρόδηλο και το βλέπει κανείς συγκρίνοντας τους αριθμούς ότι οι προσαγωγές και τα κέντρα εγκατάστασης δεν δίνουν λύση στο πρόβλημα, γιατί οι αριθμοί τους είναι μικρά ποσοστά σε σχέση με την πραγματικότητα.

Η εθελούσια απογραφή θα ξεχωρίσει αυτούς που νόμιμα, έστω και χωρίς άδεια παραμονής, ζουν στη χώρα μας προσφέροντας την εργασία τους. Αυτοί πρέπει να ξεχωρίσουν από τους άλλους. Συμπληρώνω ότι θα πρέπει πάντα να υπάρχει ένας συνυπεύθυνος εργοδότης με σαφή καθορισμό των ευθυνών του και να υπάρχει μια μικρή κράτηση για ασφάλιση υγείας• η ασφάλιση για συνταξιοδότηση πρέπει να είναι προαιρετική και πρέπει να συνδέεται με μακρά περίοδο παραμονής στην Ελλάδα.

Στο πρόσφατο παρελθόν έχω προτείνει απογραφή όλων των στην Ελλάδα μεταναστών στα ΚΕΠ, με έκδοση όσων προσέλθουν νόμιμων αδειών παραμονής, που θα εκδοθούν με τα στοιχεία του διαβατηρίου τους, με πρόσφατη φωτογραφία τους, και με το δακτυλικό αποτύπωμά τους. Ετσι θα δημιουργηθεί στις ιστοσελίδες του αρμόδιου υπουργείου ένα επίσημο αρχείο για όσους θέλουν και επιθυμούν να είναι νόμιμοι.

Προϋπόθεση απαραίτητη για τη λήψη της νέας αδείας είναι να μπορούν να αποδείξουν ότι έχουν μόνιμη εργασία με σύμβαση (ιδιωτικό συμφωνητικό) με τον εργοδότη τους μερικής ή ολικής απασχόλησης, ώστε να προκύπτει η επάρκεια εσόδων διαμονής των, που θα είναι κατ’ ελάχιστον 200 ευρώ μηνιαίως.