[Προβολείς] Ο θαυμαστής του Boss

Κυκλοφορεί ένα βιντεάκι που παρουσιάζει μέσα σε 100 δευτερόλεπτα τα βασικότερα στιγμιότυπα από την πρώτη ημέρα του συνεδρίου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στην Τάμπα της Φλόριδας. Μπορείτε να το βρείτε στη διεύθυνση www.youtube.com/watch?v=OuDgp18hiG0. Δείτε το! Παρατηρήστε τα πρόσωπα, τα σώματα, τις χειρονομίες, τα χαμόγελα, τα ρούχα, τις σημαίες, ακούστε τις κραυγές, προσέξτε την αλαζονεία, την έπαρση, την ειρωνεία, και θα καταλάβετε ποια Αμερική ονειρεύονται αυτοί οι άνθρωποι. Διαβάστε το πρόγραμμα που υιοθέτησαν, την απαγόρευση των αμβλώσεων, την κατάργηση του συστήματος Υγείας, τη μηδενική ανοχή απέναντι στη μετανάστευση, και θα συνειδητοποιήσετε γιατί μια νίκη του Ρόμνεϊ τον Νοέμβριο θα αποτελέσει καταστροφή όχι μόνο για τους Αμερικανούς, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο.

Δύο ήταν οι σταρ αυτής της ημέρας. Η Αν Ρόμνεϊ απευθύνθηκε στις γυναίκες και μίλησε για έρωτα. Ο Κρις Κρίστι απευθύνθηκε στη μεσαία τάξη και μίλησε για θυσίες. Για τη σύζυγο δεν έχει κανείς πολλά να πει. Πρώτη Κυρία θέλει να γίνει, τη δουλειά της κάνει, όσα δάκρυα πρέπει να χύσει θα τα χύσει. Για τον κυβερνήτη του Νιου Τζέρσι, όμως, που παραλίγο να είναι υποψήφιος για την αντιπροεδρία της Αμερικής, έγραψε ο ανταποκριτής της «Κοριέρε ντέλα Σέρα» μια λεπτομέρεια που έχει ενδιαφέρον. Είναι φανατικός θαυμαστής του Μπρους Σπρίνγκστιν! Τον ακούει από 13 ετών, τον θεωρεί προσωποποίηση του αμερικανικού ονείρου, ξέρει τα λόγια όλων των τραγουδιών του απέξω και στις συναυλίες του δεν σταματάει να χορεύει – παρά τα 140 κιλά του.

Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που πολεμά τα συνδικάτα, που κόβει τους φόρους στους πλούσιους και μειώνει δραστικά τις κοινωνικές υπηρεσίες, να τραγουδά παθιασμένα «Ο τραπεζίτης παχαίνει, ο εργάτης αδυνατίζει, συνέβαινε παλιά, συμβαίνει ακόμα» (από το «Jack of All Trades»); Γίνεται. Συγχωρήστε μου μια προσωπική ανάμνηση, αλλά να, θυμήθηκα όταν ήμουν πιτσιρικάς και πηγαίναμε τα καλοκαίρια σ’ ένα συγγενικό σπίτι στα Λεγραινά, μαζεύονταν εκεί όλοι οι ιδιοκτήτες των επαύλεων της περιοχής, μιλάμε για πολλά λεφτά, έπαιζαν χαρτιά, εξυμνούσαν τη χούντα, έπιναν τις σαμπάνιες τους και τραγουδούσαν έξω φωνή τη «Φτωχολογιά».

Εμείς τουλάχιστον ήμασταν παιδιά. Τον εύσωμο κυβερνήτη, όταν τραγουδάει δημοσίως Σπρίνγκστιν, δεν έχει βρεθεί ένας να τον γιαουρτώσει;