Ανοιχτοί λογαριασμοί

Επειδή έλειπα σε διακοπές. Επειδή ταμεία και αίθουσες τιγκάρουν από «μικρούς» θεατές. Επειδή το σπρώχνουν με χέρια και πόδια. Και επειδή όταν πήγα και το είδα έμεινα άφωνος από μια επικών διαστάσεων πολιτική τρομολαγνεία. Γι’ αυτούς τους λόγους, δυο μόνο λόγια για τον «Σκοτεινό ιππότη: Η επιστροφή». Αυτή τη μεγαλοπρεπή και σοβαροφανή σεναριακή μπουρδολογία. Που τάχα μου, ως πρόθεση, παρεμβαίνει και σχολιάζει τον εφιάλτη της οικονομικής και ηθικής κρίσης και του ξεπεσμού του δυτικού πολιτισμού. Για όλα, λέει, φταίνε οι δήθεν λαϊκοί ήρωες της διεθνούς τρομοκρατίας και οι Ρομπέν των δασών που τ’ αρπάζουν από την πλουτοκρατία. Φταίει και ο απλός λαός. Που παγιδεύεται από την «επαναστατική» ρητορική και καταλήγει να θαυμάζει και να χειροκροτεί τους υποψήφιους καταστροφείς του. Ενας ο σωτήρας – πλην του φανταστικού Batman. Φυσικά η Αστυνομία. Βρε ουστ απ’ εδώ!

Ετσι μου ‘ρχεται να αρπάξω βρεγμένη σανίδα και προς την οθόνη να ορμήσω. Γιατί εντάξει οι σκηνές δράσης. Εντάξει η αιλουροειδής παρουσία της Αν Χάθαγουεϊ. Εντάξει το ποπκόρν. Εντάξει να περνάς καλά καταβροχθίζοντας επί δύο ώρες και σαράντα λεπτά αυτόν τον πλαστικό αχταρμά. Οχι όμως και να μου πιάσει τον ποπό αυτός ο χαοτικός στον εγκέφαλο Αγγλος με το όνομα Κρίστοφερ Νόλαν. Χαϊβάνι εγώ ποτέ των ποτών!