Τα μποτάκια Doc Martens

Βρισκόμαστε στην εποχή που το πρετ-α-πορτέ ζει τον έρωτά του με τη δημοκρατία της εμφάνισης, που πειραματίζεται με τα στοιχεία του μοντέρνου ανδρόγυνου στυλ, που εμπνέεται από τις νεανικές ομάδες του περιθωρίου. Το κίνημα της γκραντζ μουσικής από το Σιάτλ της Αμερικής δημιουργεί ένα αισθητικό φαινόμενο που επηρεάζει το στυλ των νέων.

Καρπός αυτής της σχέσης είναι η υιοθεσία των Doc Martens που αποκτούν ψηλότερα τακούνια και λουστράρουν το μαύρο μουντό χρώμα τους για όλα τα κορίτσια με τη ροκ ψυχή και το φτηνό βαμβακερό φόρεμα.

Τα Doc Martens ξεπέρασαν τα σύνορα της μόδας και έγιναν ένα μόνιμο στοιχείο του στυλ, όπως το τζιν του αμερικανικού ονείρου. Τα παπούτσια-σωτηρία της εργατικής τάξης, φετίχ των σκίνχεντ, χαρακτηριστικό της εμφάνισης των πανκ στη δεκαετία του ’80, στα μέσα της δεκαετίας του ’90 αποκτούν το κύρος του κλασικού.

Είναι οι ανδρικές μπότες που η χοντροκομμένη – αλλά ανατομική – σόλα τους δεν τρόμαξε τις γυναίκες. Αντίθετα άρχισαν να φυλακίζουν τις γάμπες τους μέσα τους. Με διπλό σκοπό: από τη μία η άνεση και από την άλλη η κάλυψη. Γιατί τα Doc Martens εξίσωναν τις καλλίγραμμες με τις λιγότερο ευνοημένες των κάτω άκρων.

Η σόλα που κάνει τη διαφορά ανακαλύφθηκε στη δεκαετία του ’40 από τον βαυαρό γιατρό Κλάους Μάρτενς, όταν τραυμάτισε το πόδι του στο σκι. Για να ανακουφιστεί από τον πόνο όταν περπατούσε, ο γιατρός Μάρτενς επινόησε ένα ζευγάρι παπούτσια χρησιμοποιώντας παλιά λάστιχα που παγίδευαν αέρα ανάμεσα σε κλειστά στρώματα στη σόλα. Με αυτό τον τρόπο το βάδισμα γινόταν ανάλαφρο και το παπούτσι αναπαυτικό.

Στην Αγγλία του 1960 ο υποδηματοποιός Μπιλ Γκριγκς απέκτησε την άδεια κατασκευής τους και ετοιμάστηκε για μία επιτυχία που ξεπέρασε τον χρόνο και τους ανθρώπους. Το κλασικό μοντέλο 1460 συνεχίζει έως και σήμερα την νεανική του καριέρα.

Τα φόρεσαν οι βιομηχανικοί εργάτες επειδή ήταν ανθεκτικά στο λάδι, το λίπος, τα οξέα, το πετρέλαιο. Τα επέλεξαν οι αστυνομικοί και οι ταχυδρόμοι εκτιμώντας την ανάλαφρη παρουσία τους στις αποστάσεις που διένυαν πεζοπορώντας. Το εξάρτημα των σκληρών ωρών εργασίας τράβηξε το βλέμμα των αγριεμένων σκίνχεντ. Τους άρεσε η βυσσινί απόχρωση που ταίριαζε με τις βίαιες απόψεις τους.

Οι καλύτεροι πελάτες έγιναν η δυσφήμηση των Doc Martens. Και η κατασκευαστική εταιρεία ελάμβανε τα αρνητικά δημοσιεύματα των αγγλικών εφημερίδων που σχολίαζαν την παραγωγή τους. Μάλιστα η αστυνομία είχε λάβει εντολές πριν από κάθε αγώνα ποδοσφαίρου να υποχρεώνει τους νεαρούς οπαδούς-χούλιγκαν να παραδίδουν στα όργανα της τάξης τα κορδόνια τους από τις μπότες τους. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα μπορούσαν να ρίξουν κλοτσιές, γιατί θα έφευγαν από τα πόδια τους οι πολύτιμες μπότες.

Ομως όταν ένα σύμβολο γίνεται μόδα του συρμού ο χαρακτήρας του αποδυναμώνεται. Το φετίχ της βίας των σκίνχεντ έχασε τη δύναμή του από τα στίφη των ιαπώνων τουριστών που χτένιζαν το Λονδίνο για να αποκτήσουν τα δικά τους Doc Martens.

Ετσι το 1993 η υψηλή ραπτική επηρεάζεται από το γκραντζ ύφος και αναλαμβάνει την υιοθεσία των Doc Martens. Τους μαθαίνει σαβουάρ βιβρ, ώστε να κυκλοφορούν στα σαλόνια των κυριών που τα φορούσαν με τις χειμωνιάτικες τουαλέτες τους και τα δερμάτινα παντελόνια τους.

Παράλληλα, στα κλαμπ της αγγλικής πρωτεύουσας τα μαύρα χοντροπάπουτσα απέκτησαν μια αστραφτερή επιφάνεια από χρυσόσκονη που κάλυψε το μαύρο δέρμα και έκλεψε τις καρδιές των παιδιών που άφηναν τα ίχνη τους πάνω σε μία νέα μουσική κουλτούρα: η γενιά των ρέιβερ φορούσε τα Doc Martens της με κορδόνια φλούο αποχρώσεων κι έφτιαχνε τα δικά της σχέδια γκραφίτι στη δερμάτινη επιφάνειά τους.