Ο βετεράνος και ο «νέος»

Ενας από τους γερόλυκους του σχεδίου, ο 64χρονος Αντώνης Βολάνης έχει πια αποσυρθεί από το επάγγελμα. Συνταξιούχος, με τέσσερις δεκαετίες εμπειρίας στην πλάτη του, συμβουλεύει τους νεότερους να κατοχυρώνουν τις ιδέες τους σε πατέντες. Υστερα από χρόνια εργασίας στη Γαλλία είδε κατά καιρούς τη δουλειά του στα παρασκήνια της αυτοκινητοβιομηχανίας να την καπηλεύονται άλλοι. «Στην αρχή το προσπερνάς και ελπίζεις ότι δεν θα ξανασυμβεί. Μετά μεγαλώνεις, προκύπτει ξανά και δεν μπορείς να το δεχτείς», λέει. Γι’ αυτό και στα τέλη της καριέρας του έκλεισε το γραφείο του στη Γαλλία, μετανάστευσε στην Κίνα και σχεδίαζε το εσωτερικό σκαφών. «Οι Ελληνες που βρίσκονται στην αυτοκινητοβιομηχανία όπως κάθε μετανάστης έχουν να δώσουν πολλά. Εχουν μια ιστορία να διηγηθούν μέσα από τα σχέδιά τους», λέει.

ΜΑΣΤΕΡ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ. Ο 55χρονος Ανδρέας Ζαπατίνας, από την άλλη, εργάζεται στο σχεδιαστικό τμήμα της κινέζικης εταιρείας Changan με έδρα στο Τορίνο Ιταλίας, η οποία δεν βγάζει παραγωγή στην Ευρώπη. Στο πλευρό του έχει έναν Ελληνα, νεότερο συνάδελφο, τον 30χρονο Κωνσταντίνο Οικονόμου. Σπούδασε αρχιτέκτονας στην Ξάνθη και απέκτησε μεταπτυχιακούς τίτλους στον σχεδιασμό αυτοκινήτων στην Ιταλία και την Αγγλία. Αυτή είναι η πρώτη του δουλειά στον χώρο. «Ηταν ένα παιδικό όνειρο», λέει. «Μου αρέσει το αυτοκίνητο ως γλυπτικό αντικείμενο, η φόρμα του, οι επιφάνειές του, οι γραμμές που εκφράζουν κίνηση». Αν και η οικονομική κρίση έχει πλήξει και τον κλάδο του καθώς οι εταιρείες μεταφέρουν εργοστάσια σε χώρες με πιο χαμηλά ημερομίσθια, σχεδιαστικά κέντρα κλείνουν και εργατοώρες ψαλιδίζονται, ο κ. Οικονόμου εκτιμά ότι υπάρχουν ευκαιρίες στην αγορά. «Αν το ψάξει κάποιος θα βρει μια θέση. Αρκεί να είναι διατεθειμένος να ζήσει στο εξωτερικό από τη στιγμή που στην Ελλάδα δεν υπάρχει η υποδομή».