Στον Λίβανο η φωτιά του πολέμου

Ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης του Λιβάνου εξαιτίας της σύγκρουσης στη γειτονική Συρία αυξάνεται, καθώς οι συγκρούσεις ανάμεσα σε σουνίτες και αλεβίτες Λιβανέζους είναι πλέον από τις σφοδρότερες από την εποχή του λιβανικού εμφυλίου (1975-1990).

Χθες, τρίτη ημέρα των συγκρούσεων, οι νεκροί έφτασαν τους δώδεκα. Περισσότεροι από 100 είναι οι τραυματίες από τις συγκρούσεις που ξέσπασαν αυτή την εβδομάδα ανάμεσα στους κατοίκους δύο συνοικιών της Τρίπολης (Βόρειος Λίβανος), της σουνιτικής Μπαμπ αλ-Ταμπανέχ και της αλεβιτικής Τζέμπελ Μοχσέν. «Υποτίθεται ότι το απόγευμα θα γινόταν εκεχειρία, όμως οι μάχες συνεχίστηκαν», είπε ένας κάτοικος της Τρίπολης. Η θρησκευτικός τόνος της σύγκρουσης αντανακλά τις συγκρούσεις στη γειτονική Συρία, όπου αντιπαρατίθενται ολοένα και περισσότερο η σουνιτική αντιπολίτευση με την αλεβιτική μειονότητα, στην οποία ανήκει ο πρόεδρος Μπασάρ αλ Ασαντ.

Στην ίδια τη Συρία, η Δαμασκός και τα προάστιά της συγκλονίστηκαν χθες από οβίδες του συριακού στρατού ενώ ελικόπτερα έριχναν ρουκέτες και πολυβολούσαν μαχητές της αντιπολίτευσης. Οι αντικαθεστωτικοί δήλωσαν πως τουλάχιστον 47 άνθρωποι σκοτώθηκαν στη συριακή πρωτεύουσα και έκαναν λόγο για τον σφοδρότερο βομβαρδισμό αυτού του μήνα. «Ολόκληρη η Δαμασκός σείεται από τον ήχο των οβίδων», είπε μια γυναίκα στο Κφαρ Σούσεχ, μια από τις συνοικίες που επλήγησαν από την επίθεση του στρατού – η άλλη ήταν η Ναχρ Εϊσα. «Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 22 άρματα μάχης στην Κφαρ Σούσεχ και πίσω από καθένα βρίσκονται τουλάχιστον 30 στρατιώτες. Κάνουν επιδρομές σε σπίτια και εκτελούν ανθρώπους», δήλωσε ένας ακτιβιστής στην ίδια πόλη. Στο Χαλέπι, δημοσιογράφοι του Ρόιτερ είπαν πως άκουγαν πυροβολισμούς και οβίδες να εκρήγνυνται κάθε λεπτό.

Οι ακτιβιστές κάνουν λόγο για επιθέσεις κατά τις οποίες τα κυβερνητικά στρατεύματα χτυπούν με σφοδρότητα και αποχωρούν. Είναι μια τακτική που έχουν εφαρμόσει τις τελευταίες εβδομάδες σε αρκετές περιοχές γύρω από την πρωτεύουσα. Αυτή την εβδομάδα οι αντιπολιτευόμενοι ανέφεραν πως βρήκαν 40 πτώματα σε ένα προάστιο. Την περασμένη εβδομάδα, 60 άλλα είχαν βρεθεί σε μια χαβούζα σκουπιδιών. Σύμφωνα με αναλυτές που επικαλούνται οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», η προσπάθεια αυτή – κατά την οποία τα κυβερνητικά στρατεύματα εισβάλλουν σε μια περιοχή, αλλά δεν την κρατούν υπό τον έλεγχό τους – είναι το αντίθετο του μοντέλου «να κερδίσουμε την καρδιά και το μυαλό των ανθρώπων» και στοχεύει στην «κυριαρχία που βασίζεται στο δέος».

«Ο τρόμος είναι η βασική προσέγγιση», λέει ο Πολ Σάλεμ, διευθυντής του Κέντρου Κάρνεγκι για τη Μέση Ανατολή. «Από την αρχή της εξέγερσης, η λογική του καθεστώτος ήταν χτύπα και χτύπα σκληρά, τιμώρησε και φόβισε. Ομως αυτή είναι μια τρελή λογική και δεν τους έχει βγει». Μολονότι η προσέγγιση αυτή λειτούργησε όταν η συριακή κυβέρνηση κατέστειλε, στη δεκαετία του 1980, μια εξέγερση στη Χάμα, προσθέτει ο αναλυτής, η σημερινή προσπάθεια να τρομοκρατηθεί η χώρα για να ηρεμήσει δείχνει ολοένα και περισσότερο σημάδια αποτυχίας.