Το μίνι φόρεμα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Το μίνι γεννήθηκε στην Κίνγκσροουντ από τα κορίτσια που περπατούσαν στο Λονδίνο στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και αναζητούσαν να ανακαλύψουν τη νέα εποχή και τη σεξουαλικότητά τους. Ηταν τότε που κάτι ήθελαν να πουν με το σώμα τους και το βρήκαν στις φούστες αρχικά και αργότερα στα φορέματα της μπουτίκ Μπαζάρ της Μαίρης Κουάντ.
Η Μαίρη Κουάντ ήταν η αγγλίδα σχεδιάστρια που το 1966 είχε την ευφυΐα να βελτιώσει το σχέδιο του γάλλου σχεδιαστή Αντρέ Κουρέζ. Εκείνος το είχε παρουσιάσει έναν χρόνο νωρίτερα. Ωστόσο στη θορυβώδη ιστορία του μίνι εμπλέκεται και άλλο όνομα δημιουργού: του Τζον Μπέιτς, ο οποίος έγινε γνωστός σχεδιάζοντας τα κοστούμια της Νταϊάν Ριγκ στην αγγλική τηλεοπτική καλτ σειρά «The Avengers».
Ο Μπέιτς ήταν από τους σχεδιαστές που η δουλειά του επέδρασε βαθιά και σιωπηλά στην αγγλική μόδα της δεκαετίας του ’60. Τα δικά του μίνι είχαν εκτιμήσει πρώτες οι Τουίγκι, Τζιν Σρίμπτον, Ντάστι Σπρίνγκφιλντ, Σάντι Σο. Μοντέλα και τραγουδίστριες που η μικροκαμωμένη τους σιλουέτα θα στήριζε την ανερχόμενη νεανική αυτή τάση.
Ακόμα κι αν η πατρότητα του μίνι αμφισβητείται, η μητρική του καταγωγή από τα χέρια της Μαίρης Κουάντ του έδωσε τα γνωρίσματα για να γίνει το αντίθετο της έννοιας που η αγγλική γλώσσα κατονομάζει ως «flair»: μιας διακριτικής δηλαδή αίσθησης του στυλ.
Το μίνι λοιπόν δεν πέρασε απαρατήρητο ούτε στη μόδα των δρόμων, αλλά ούτε και στην ιστορία τα μόδας. Ηταν αδιάκριτο, γιατί κάθε χρόνο από το 1966 και ύστερα το μήκος του ολοένα και λιγόστευε. Με το μίνι εμφανίστηκε και το «κορίτσι-χαμίνι». Ο αντίθετος δηλαδή πόλος της μοιραίας γυναίκας που λάτρεψε η προηγούμενη δεκαετία με την αισθητική του New Look.
Η Τουίγκι, με τα λεπτά σαν κλαράκια δέντρου πόδια της ήταν η ιδανική φιγούρα για να φορέσει τις φούστες και τα φορέματα με την ελαφρώς έβαζε Α γραμμή που το μήκος τους σταματούσε στη μέση των μηρών. Το λεπτοκαμωμένο σώμα έδωσε έμφαση στη φρεσκάδα της νεαρής ηλικίας και τα κοντά μαλλιά, ψαλιδισμένα από τα χέρια του κομμωτή Βιντάλ Σασούν, απογείωσαν τον θρίαμβο του νέου ύφους.
Σε αυτή τη νεανική επανάσταση η Μαίρη Κουάντ πρόσθεσε άλλους δύο συντελεστές για να ξεφύγει η εμφάνιση των νέων γυναικών από τις παραδόσεις της κομψότητας που κατοικούσε στα σαλόνια της υψηλής ραπτικής. Τα χρωματιστά καλσόν και τα παπούτσια με χαμηλό τετράγωνο τακούνι ή τις λευκές μπότες από λουστρίνι.
Ηταν η εποχή που το περιοδικό «Time» στο τεύχος της 15ης Απριλίου 1966 προσδιόριζε το «Swinging London». Το «Ξέφρενο Λονδίνο» όπου τα πάντα άρχιζαν στην κεντρική περιοχή του Τσέλσι, από τα νεανικά και μοντέρνα μαγαζιά της Κίνγκσροουντ.
Εκεί όπου γρήγορα γέμισαν από κόπιες αυτού του ρούχου που σκανδάλιζε όσους και όσες ντύνονταν με τουίντ κοστούμια και ταγιέρ παστέλ αποχρώσεων. Οσοι έπιναν το απογευματινό τσάι τους με γάλα και μία φέτα λεμόνι σοκάρονταν από το υπερβολικά εκτεθειμένο σώμα των κοριτσιών που έβαφαν τα μάτια τους με έντονη τιρκουάζ σκιά και φόρτωναν τις βλεφαρίδες τους με μαύρη μάσκαρα, ακολουθώντας τις οδηγίες του στυλ που τελειοποιούσε η Μαίρη Κουάντ.
Και σαν μην ήταν αρκετές οι αποκαλύψεις του σώματος, συνοδεύτηκαν από τις προκλητικές χορευτικές φιγούρες του σέικ και της μουσικής των Rolling Stones, των Who, των Kinks και των Beattles. Με το μίνι το «Ξέφρενο Λονδίνο» έγινε σύμβολο της κατανάλωσης της μόδας.
Google news
