«Μια νέα, αυστηρή μητέρα»

Το νησί της Ιρλανδίας αποτελούσε επί οκτώ αιώνες βρετανική αποικία η οποία ανεξαρτητοποιήθηκε μόλις το 1922. Ομως στη νέα δημοκρατία εξακολουθούσε να υπάρχει μια αποστροφή απέναντι στη Μεγάλη Βρετανία, τη φερόμενη ως πηγή κάθε κακού, παλαιότερου και σημερινού. Μετά εισήλθαμε το 1973 στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα όπως ονομαζόταν τότε και η συμμετοχή μας σήμαινε αρχικά για τους αγρότες μας κάτι λιγότερο από χρυσωρυχείο, καθώς έπεφταν πάνω τους σαν χρυσή βροχή οι επιδοτήσεις από την Κοινότητα. Χαρισμένα χρήματα! Νιώθαμε μία σχετική ζεστασιά απέναντι στη Γερμανία, η οποία σε τελική ανάλυση δεν μας είχε βομβαρδίσει ποτέ, εκτός από μία φορά κατά λάθος. Σήμερα όμως δεν είναι πλέον η Γερμανία το μακρινό έθνος των κατασκευαστών ποιοτικών αυτοκινήτων, αλλά αναδείχθηκε ξαφνικά σε οικονομικό διαχειριστή της Ευρώπης, του οποίου το πορτοφόλι παραμένει ερμητικά κλειστό και ανοίγει μόνον εξαιρετικά απρόθυμα. Με άλλα λόγια, ενηλικιώθηκε μια νέα μητέρα ανατολικά από το νησί μας, η οποία είναι αυστηρότερη από ό,τι υπήρξε ποτέ η Μεγάλη Βρετανία. Και η μητέρα μάς ανακοινώνει τώρα ότι δεν υπάρχει πλέον χαρτζιλίκι όσο αφήνουμε το δωμάτιό μας ακατάστατο.