«Φταίνε για τη δική μας φούσκα»

Χωρίς το μεγάλο ενδιαφέρον γερμανών και βρετανών τουριστών δεν θα ήταν τόσο ελκυστική η αγορά ακινήτων στην Ισπανία και δεν θα είχε δημιουργηθεί αυτή η φούσκα. Είναι εξάλλου εύκολο να διαπιστώνουμε εκ των υστέρων ότι η ισπανική οικονομία οδηγούνταν επί χρόνια προς τη χρεοκοπία, όμως ακόμη και το 2007 περιλαμβανόταν το ισπανικό χρηματιστήριο στα επικερδέστερα της Ευρώπης, ενώ ορισμένες έγκριτες εφημερίδες που μας αρνούνται σήμερα κάθε φερεγγυότητα, μετέδιδαν τότε μια αισιοδοξία, η οποία φαινόταν σε λίγους από εμάς στην Ισπανία εντελώς παράλογη. Δεν επιθυμώ να υποβαθμίσω την ευθύνη της Ισπανίας, έχω όμως την εντύπωση ότι η γερμανική κυβέρνηση και η κοινή γνώμη κλείνουν πολύ εύκολα τα μάτια εμπρός στα δικά τους παραπτώματα. Ισως δεν βλέπουν πολλοί άνθρωποι στη Γερμανία – ή δεν θέλουν να το δουν – ότι η επιβαλλόμενη λιτότητα ενισχύει μόνον την κρίση και μεγαλώνει την αδικία, γιατί καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό αυτοί που φέρουν τη μικρότερη ευθύνη για την καταστροφή: οι φτωχοί, οι εργάτες, οι συνταξιούχοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι άποροι ασθενείς και οι μετανάστες. Παρ’ όλα αυτά δεν νιώθω αποστροφή για τη Γερμανία και πιστεύω ότι το ίδιο συμβαίνει και με πολλούς Ισπανούς. Το αντίθετο μάλιστα. Για να βγούμε από την τρύπα, όπου βρισκόμαστε, χρειαζόμαστε μια πολιτιστική επανάσταση και μπορούμε να διδαχθούμε από ορισμένες προσωπικές ικανότητες και από το δημόσιο πνεύμα των Γερμανών: την αγάπη προς την προσεγμένη δουλειά, τη σταθερότητα, την ατομική υπευθυνότητα, τον σεβασμό στη γνώση.