[Προβολείς] Κουβέντα να γίνεται

Είναι σαν να ζούμε την ημέρα της Μαρμότας. Επειτα από δεκάδες δραματικές συνόδους κορυφής, πακέτα διάσωσης και μηχανισμούς στήριξης, μέτρα λιτότητας που ανακυκλώνονται και μεταρρυθμίσεις καλών προθέσεων αλλά αμφίβολων αποτελεσμάτων, το κοινό νόμισμα εξακολουθεί να κρέμεται από μια κλωστή. Η Ευρώπη βρίσκεται ακόμη στη φάση της συζήτησης του προβλήματος. Με μια μικρή διαφορά: η συζήτηση, τώρα, δεν γίνεται μόνο ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία ή ανάμεσα στον γαλλογερμανικό άξονα και τους υπολοίπους. Δεν γίνεται καν ανάμεσα στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία ή ανάμεσα στον συνασπισμένο Βορρά και τον απείθαρχο Νότο. Γίνεται ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γερμανία. Τον αντικαγκελάριο και την υπουργό Εργασίας, τον Πρωθυπουργό της Βαυαρίας και τον πρώην καγκελάριο, τον αρχηγό της αντιπολίτευσης και ένα μέλος της Επιτροπής των Σοφών, τους Φιλελεύθερους και τους Φιλελεύθερους. Το Βερολίνο μοιάζει με μια τεράστια τηλεοπτική οθόνη χωρισμένη σε τηλεπαράθυρα. Ξαφνικά, οι Γερμανοί μιλούν όλοι μαζί. Και ο καθένας έχει και μια γνώμη. Για το πώς φτάσαμε στην κρίση, την έξοδο από αυτήν, τις ευθύνες των άλλων. Γι’ αυτά που δεν έγιναν κι εκείνα που δεν έπρεπε να γίνουν.

Σε ένα τέτοιο σκηνικό κακοφωνίας, εκείνο που χάνεται από τον ορίζοντα είναι η λύση. Φαίνεται, επίσης, να χάνεται η μεγάλη εικόνα. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο χρέος ή τουλάχιστον όχι μόνο εκεί, αλλά στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον και τη μετακίνηση του πλούτου προς την Ανατολή. Μπορεί να ακούγεται θλιβερό, αλλά η Ευρώπη μπορεί να μην έχει αντιληφθεί καν σε ποιον κόσμο ζει. Από αυτήν την άποψη, η συζήτηση που γίνεται ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γερμανία με τους υπολοίπους να παρεμβαίνουν πού και πού ως κοινό σε τηλεοπτικό στούντιο, δεν είναι μόνο κουραστική. Είναι και μάταιη. Να τραβήξουμε την πρίζα λοιπόν; Οχι, να αναζητήσουμε τη λύση και αλλού. Ενας ολλανδός δημοσιογράφος, για παράδειγμα, θυμήθηκε έναν επιφανή συμπατριώτη του, τον Αλφρεντ Χάινεκεν, έναν παραγωγό που δεν έφτιαχνε μόνο μπίρες αλλά είχε και ιδέες. Ο Χάινεκεν είχε προτείνει το 1992 μια ενωμένη Ευρώπη 75 κρατών, το καθένα από τα οποία θα είχε έναν πληθυσμό ανάμεσα στα 5 και τα 10 εκατομμύρια. Το σκεπτικό πίσω από αυτήν την πρωτότυπη πρόταση ήταν ότι με τη σημερινή τους μορφή τα ευρωπαϊκά κράτη είναι πολύ μικρά για τη διεθνή οικονομία και πολύ μεγάλα για τη διαχείριση της καθημερινής ζωής των πολιτών τους. Επομένως, πρώτα αποκέντρωση για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες στα μικρά και έπειτα ομοσπονδία για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις στα μεγάλα. Μήπως να πιάσουμε το νήμα από εκεί; Και μετά βλέπουμε…