[Πρόσωπα] Η παρενόχληση στον δρόμο

Οταν η Βελγίδα Σοφί Πίτερς μετακόμισε στις Βρυξέλλες για να σπουδάσει στη σχολή κινηματογράφου Ριτς, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια συμπεριφορά που αρχικά την εξέπληξε και κατέληξε να της δημιουργεί έντονο πρόβλημα. Σχεδόν κάθε φορά που έβγαινε από το σπίτι της, αντιμετώπιζε σφυρίγματα, χυδαία πειράγματα και προτάσεις του στυλ «πόσο πάει;» από άνδρες. «Στην αρχή αναρωτήθηκα αν φταίω εγώ, αν έχω κάποια προκλητική συμπεριφορά χωρίς να το καταλαβαίνω, όμως μετά είδα πως συμβαίνει σε όλες. Στις Βρυξέλλες δεν μπορείς να περπατήσεις μόνη σου στον δρόμο ή σε ορισμένους σταθμούς του Μετρό χωρίς να σε παρενοχλήσουν», εξηγεί.

Αποφάσισε έτσι να γυρίσει ως πτυχιακή εργασία της ένα ντοκιμαντέρ για την παρενόχληση των γυναικών στον δρόμο χρησιμοποιώντας μια κρυφή κάμερα. Πριν από μερικές ημέρες, το ντοκιμαντέρ «Γυναίκα του δρόμου» προβλήθηκε από τη βελγική τηλεόραση και το θέμα πήρε διαστάσεις. Στη Γαλλία, η οργάνωση «Τολμήστε τον φεμινισμό!» χαιρέτισε το θάρρος της φοιτήτριας κάνοντας λόγο για το τέλος ενός ταμπού.

Στο βίντεο, η Πίτερς περπατάει στον δρόμο και ακούγονται σχόλια από περαστικούς ή καθισμένους στα καφενεία. «Να σας προσφέρω μια μπίρα, δεσποινίς;». «Οχι, ευχαριστώ», απαντάει ευγενικά εκείνη και ο θαμώνας του καφενείου κάνει ρελάνς: «Φυσικά όχι εδώ, στο σπίτι μου. Σε ένα ξενοδοχείο, στο κρεβάτι. Στα γρήγορα». Ακούγονται επίσης βρισιές, «πουτάνα», «τσούλα» και άλλα παρόμοια. «Δεν έχω τίποτα εναντίον του φλερτ ή μιας κουβεντούλας με κάποιον άγνωστο, αλλά πρέπει να γίνεται με όρους αμοιβαίου σεβασμού», τονίζει η φοιτήτρια. «Μου είπαν “βγες με έναν άνδρα, το αγόρι σου, και θα σε αφήσουμε ήσυχη”. Ομως αυτό είναι γελοίο. Οι γυναίκες έχουμε δικαίωμα να περπατάμε όπου θέλουμε».

Το θέμα πήρε διαφορετική τροπή όταν μερικοί κατηγόρησαν την Πίτερς για ρατσισμό, επισημαίνοντας πως οι άνδρες στην ταινία της είναι βορειοαφρικανικής καταγωγής (στη συνοικία Ανίσενς, όπου ζει, κατοικούν πολλοί μετανάστες). «Αυτή είναι η πραγματικότητα, όταν περπατάς στις Βρυξέλλες, εννέα φορές στις δέκα οι βρισιές αυτές έρχονται από ξένους. Ομως το θέμα δεν είναι εθνικό, αλλά κοινωνικό, οι μετανάστες είναι το τμήμα του πληθυσμού που αντιμετωπίζει τα περισσότερα προβλήματα», απάντησε η φοιτήτρια.

Πράγματι, το θέμα δεν είναι η εθνική καταγωγή ή η θρησκεία. Η αντίδραση της ριζοσπαστικής ισλαμικής οργάνωσης Sharia4Belgium (η φοιτήτρια «τα ‘θελε και τα ‘παθε» αφού ήταν «βαμμένη σαν κλόουν» και έμοιαζε με «φτηνή πόρνη» και «οι γυναίκες ντύνονται ελαφρά και βάφουν τα πρόσωπά τους μόνο και μόνο για να τραβήξουν την προσοχή των ανδρών», έγραψε στον ιστότοπό της) δεν διαφέρει πολύ από την άποψη του Πατρίκ Μπαλκανί, του πολύ χριστιανού βουλευτή της γαλλικής Δεξιάς και φίλου του Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος σχολίασε για το λουλουδάτο φόρεμα της σοσιαλίστριας υπουργού Σεσίλ Ντιφλό: «Φόρεσε αυτό το φόρεμα για να τη δουν, όχι για να την ακούσουν»…