«Είχαν στόχο τον άμαχο πληθυσμό, όχι στρατιωτικές βάσεις»

Ακόμα και μετά τον όλεθρο, οι επιζήσαντες δεν αντιμετωπίστηκαν ως θύματα αλλά ως πειραματόζωα: «Δεν εκφράστηκε καμιά στιγμή ούτε καν η πρόφαση ότι οι Συμμαχικές ιατρικές ομάδες που πήγαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι βρίσκονταν εκεί για να απαλύνουν τον πόνο των πληγέντων. Ο επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού Τζέιμς Φόρεσταλ υπέδειξε τον «πειραματικό» ρόλο τους με κρυστάλλινη καθαρότητα: «Οι αρχικές έρευνες αφορούν περίπου 14.000 Ιάπωνες, οι οποίοι εξετέθησαν σε ατομική ακτινοβολία. Θεωρούμε ότι αυτοί και άλλοι που θα ακολουθήσουν, αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία για να μελετήσουμε τις ιατρικές και βιολογικές επιδράσεις της ραδιενέργειας – έρευνα πρωτίστης σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Την ίδια στιγμή, αθετώντας την υπόσχεση «ελεύθερης πρόσβασης» προς τον Τύπο, ο Στρατηγός ΜακΑρθουρ απαγόρευε την είσοδο στους ντόπιους δημοσιογράφους, επιβάλλοντας συγχρόνως σκληρή λογοκρισία στους αμερικανούς ανταποκριτές. Στις ΗΠΑ, πολλοί επιστήμονες αλλά και εκπρόσωποι του κλήρου έκαναν λόγο για την «Αμερικανική Ατομική Ακρότητα», υποχρεώνοντας την Ουάσιγκτον να εξαπολύσει μακροπρόθεσμο καταιγισμό προπαγάνδας υπέρ της «αναγκαίας χρήσης ατομικών όπλων» με αποκορύφωμα το μακροσκελές σχετικό άρθρο στο έγκυρο περιοδικό Harper’s το 1947, το οποίο γράφτηκε (αλλά δεν υπογράφτηκε) από τον Υπουργό Πολέμου της κυβέρνησης Τρούμαν, Χένρι Στίμσον και έκανε λόγο για τη «λιγότερο επαχθή επιλογή». Για αρκετό καιρό – και μέχρι τις μέρες μας ακόμα – αυτή υπήρξε η επικρατούσα άποψη.

Ο ίδιος ο Χαμ είναι πάντως σαφής και απόλυτος όσον αφορά την «κεντρική θέση» του βιβλίου. Πριν από λίγες μέρες δήλωσε σχετικά στη συνέντευξη που παραχώρησε στο αυστραλιανό λογοτεχνικό site Booktopia: «Νομίζω ότι γίνεται φανερό ότι οι δύο ατομικές βόμβες ήταν το κεντρικό τμήμα μιας εκστρατείας «νορμαλοποίησης» της χρήσης τους που είχε στόχο την εξολόθρευση του άμαχου πληθυσμού και περιορισμένο «στρατιωτικό ρόλο»: οι βόμβες δεν χτύπησαν «στρατιωτικούς στόχους», δεν έληξαν απευθείας τον πόλεμο, δεν προκάλεσαν μέσω του ισχυρότατου σοκ την άμεση υποταγή της Ιαπωνίας, δεν ήταν, τέλος, η ««λιγότερο απεχθής επιλογή» της Αμερικής. Η Ιαπωνία παραδόθηκε κυρίως ως αποτέλεσμα της εισβολής της Σοβιετικής Ενωσης σε εδάφη ιαπωνικής κατοχής και του σκληρού εμπάργκο του Ναυτικού των ΗΠΑ που είχε παραλύσει εντελώς τη χώρα».