[Προβολείς] Ο Μπάτμαν στην Αγροτική

Εκείνοι που έχουν τον τρόπο να κοιτούν πίσω από τις γρίλιες μιας γκόθικ περιπέτειας συμφωνούν: ο τελευταίος Μπάτμαν του Κρίστοφερ Νόλαν είναι πρωτίστως πολιτική ταινία. Ως προς το ιδεολογικό πρόσημο, όμως, παρατηρείται διχογνωμία. Ο Ανθρωπος-Νυχτερίδα είναι δεξιός ή αριστερός; Κάνει προπαγάνδα υπέρ των Δημοκρατικών του Μπαράκ Ομπάμα ή αλείφει βούτυρο στο ψωμί των Ρεπουμπλικανών του Μιτ Ρόμνεϊ; Καταγγέλλει το κίνημα των Αγανακτισμένων ή αποθεώνει την αναρχία; Είναι απλώς συντηρητικός, τελείως αντιδραστικός ή υπογείως φασίζων; Και γιατί όχι ένας αγνός ιδεαλιστής που αγωνίζεται για μια πιο δίκαιη κοινωνία; Εκεί όπου οι σινεφίλ σπάνε τα κεφάλια τους ψάχνοντας απαντήσεις, θα βρουν τους μύστες των κόμικς του Φρανκ Μίλερ να καγχάζουν. Αυτός ο Σκοτεινός Ιππότης δεν είναι καινούργιος. Γεννήθηκε από ένα πενάκι στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και από τότε ζει στο χαρτί. Αλλά τότε δεν υπήρχαν Αγανακτισμένοι. Η «οικονομική κρίση» ήταν κάτι που θύμιζε αμυδρά τη δεκαετία του ’30 και κανένας δεν ήθελε να καταλάβει τη Γουόλ Στριτ. Ηταν μια ποπ εποχή που άφηνε στο περιθώριο όλους τους παλιούς της ήρωες – ακόμη και τους αναθεωρημένους σαν τον Μπάτμαν.

Σχεδόν τριάντα χρόνια από τότε, ο Μπάτμαν επιστρέφει. Και φαντάζει στα μάτια μας σαν ήρωας της σημερινής εποχής. Γι’ αυτό πρέπει να τον εντάξουμε κάπου, να είναι οπωσδήποτε με κάποιον – τον Ομπάμα ή τον Ρόμνεϊ, τους Αγανακτισμένους ή τη δημόσια τάξη. Αλλά ούτε αυτή η εποχή είναι ηρωική. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί μια σκοτεινή φιγούρα να στέκεται προστατευτικά στο πλευρό του Μάριο Μόντι στη δραματική Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου ή να κυνηγάει την Ανγκελα Μέρκελ στα βουνά του Νότιου Τιρόλου όπου η Καγκελάριος κάνει τις διακοπές της. Ακόμη και στον τόπο όπου περισσεύει η αγωνιστική διάθεση και ο επαναστατικός οίστρος θα ήταν αμήχανος. Ας υποθέσουμε ότι καλείται να υπερασπιστεί τα τελευταία λάβαρα της αντιπολιτευόμενης Αριστεράς. Θα πρέπει να τον φανταστούμε να ταμπουρώνεται σε ένα γκισέ της Αγροτικής Τράπεζας για να αποτρέψει τη «λεηλασία» της. Ή να αρπάζει στην αγκαλιά του έναν πρύτανη, να πετάνε μαζί ψηλά στον ουρανό κι έπειτα να τον εναποθέτει απαλά στο γραφείο του. Κι ο πρύτανης, συγκινημένος, να χρίζει τον Σκοτεινό Ιππότη Αιώνιο Φοιτητή.