λεξικό

Το κράξιμο που τρώνε οι Αγγλοι για τα μέτρα ασφαλείας στο Λονδίνο είναι άδικο. Διότι είναι πρακτικά αδύνατον να τυλίξεις μία τέτοια παγκόσμια σύναξη – αθλητική, πολιτική, πολιτιστική, επιχειρηματική και τουριστική ταυτόχρονα – απλωμένη στον χώρο και στον χρόνο, όπως είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, με ένα δίχτυ προστασίας που δεν θα έχει την παραμικρή τρύπα. Ομολογώ, όμως, ότι το απολαμβάνω. Γιατί περισσότερο άδικες ήταν οι επιθέσεις των Αγγλων εναντίον μας το 2004. Τότε που μας τα είχαν κάνει αερόστατο επειδή το Zeppelin είχε αργήσει να σηκωθεί στον ουρανό, και έστελναν ανθρώπους με κάμερες να τρυπώσουν σε ημιτελείς εγκαταστάσεις – άρα και αφύλακτες – για να δείξουν ότι τάχα μου είμαστε «μπάτε σκύλοι αλέστε». Τώρα λοιπόν, ας διαβάζουν για τον 11χρονο που ανέβηκε σε αεροπλάνο στο Μάντσεστερ (Ολυμπιακή πόλη παρακαλώ) χωρίς διαβατήριο, εισιτήριο και κάρτα επιβίβασης, ή για τον έλληνα δημοσιογράφο που σουλατσάριζε στο Ολυμπιακό Χωριό χωρίς πάσο, κι ας τρέμουν από τον φόβο τους. Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Και είναι νοστιμότατο ακόμη και οκτώ χρόνια μετά.