Το ιερό δίκαιο της… μαζικής ταλαιπωρίας

Εντάξει, εντάξει. Το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό. Και τα αιτήματα δίκαια. Ομως υπάρχουν και όρια στις απεργιακές εκπλήξεις.

Με ποια λογική, ας πούμε, την τελευταία στιγμή (στο παρά πέντε!) οι μηχανοδηγοί του Μετρό και οι υπάλληλοι, φέρ’ ειπείν, στο Βυζαντινό Μουσείο αποφάσισαν να «συντονιστούν» με την από ημέρες κηρυγμένη χθεσινή απεργία της ΑΔΕΔΥ; Αφήνοντας αμανάτι τόσους επιβάτες, τόσους επισκέπτες, ακόμη και τη Λυρική Σκηνή που είχε προγραμματίσει μίνι παράσταση στον Σταθμό Συντάγματος;

Οταν το ιερό δικαίωμα μετατρέπεται σε ανίερη ταλαιπωρία πάει ο νους σου στο κακό. Και σκέφτεσαι: Οσοι έχουν απομείνει εργαζόμενοι σ’ αυτή τη χώρα εξακολουθούν – ευτυχώς – να συμβάλλουν, με τον οβολό τους, στην επιβίωση της χώρας και για τον πληθυσμό που δοκιμάζεται από την ανεργία και την ανέχεια. Αυτές οι απεργίες των συνδικαλιστών σε τι ακριβώς συμβάλλουν στην ανακούφισή τους; Που στο τέλος – ιδέ Χαλυβουργία… – φτάνουν κάποιες φορές και να προσθέτουν και άλλους ανέργους.

Φοίβη