e-mail

«Πείτε μας, κυρ καραμπουζουκλή»

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Μήπως μπορείτε εσείς, που ξέρετε τα πολλά, να μου εξηγήσετε κάτι περίεργο που συμβαίνει αυτές τις ημέρες σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή της δημόσιας ραδιοτηλεόρασής μας;

Βλέπω τις προάλλες να μιλάνε για την παροχή δωρεάν τροφίμων από δήμο σε δημότες του με οικονομικά προβλήματα, άνεργους ή στα όρια της φτώχειας. Βγαίνει και μιλάει και ο δήμαρχος Περιστερίου, σαν να κάνει προεκλογική εκστρατεία, για να πει πως ενδιαφέρεται για τους δημότες.

Οταν το σχολίασα σε φιλική παρέα, κάποιοι μου είπαν πως έχει ξανασυμβεί να βγει ο συγκεκριμένος δήμαρχος για κάποιο θέμα κάθε φορά να μιλήσει.

Χτες το πρωί, τον βλέπω πάλι. Μιλούσε με θέμα μια πλατεία στο Περιστέρι που έχει όπως έλεγε και χώρους να γυμναστείς και χώρους περιπάτου και έλεγε και έλεγε.

Και απορώ αν πράγματι είναι δημόσια τηλεόραση αυτή που έχουμε, μόνο τον Δήμο Περιστερίου και τον δήμαρχό του βλέπει; Δεν υπάρχουν τόσοι άλλοι δήμοι στην Ελλάδα; Και είναι τυχαίο ότι μέσα σε λίγες ημέρες ο συγκεκριμένος είχε τόσες εμφανίσεις;

Αν μπορείτε και ξέρετε, απαντήστε μου.

Ευχαριστώ, Ελένη Παπαλέξη

Αβυσσος η ψυχή της δημόσιας τηλεόρασής μας, αγαπητή Ελένη. Αβυσσος και η ψυχή των ιθυνόντων της. Γιατί όμως να τους κακίσουμε; Επειδή κάποιοι μπορεί να έχουν φιλίες με συγκεκριμένους δημόσιους άρχοντες; Επειδή κάποιοι προβάλλουν το θεάρεστο έργο κάποιων; Επειδή κάποιοι προτιμούν τους δημάρχους που είναι ετοιμοπόλεμοι για την τηλεοπτική κάμερα και έχουν χρόνο να κάνουν δηλώσεις; Επειδή μπορεί – λέμε μπορεί – κάποιοι άρχοντες να έχουν ισχυρές γνωριμίες; Πώς να τα κακίσεις όλα αυτά; Στην Ελλαδίτσα της καχυποψίας όλα περίεργα τα βλέπουμε πια…

Η μπάμπουσκα χορεύει καζατσόκ

Κυρία Φοίβη, χαίρε

Στις πρόσφατες εκλογές μέτρησα περισσότερα από δέκα κόμματα. Από αυτά, τρία ανήκαν στις παραδοσιακές ιδεο-ομογενείς παρατάξεις. Ολα τα άλλα ήταν περιστασιακά και συνεπώς θνησιμαία που επιζούν με την ψυχή στα δόντια. Είναι γενόσημα των τριών, όπως ανέφερα, παρατάξεων τα οποία παρομοιάζω με αποκριάτικες μπάμπουσκες που από μέσα τους βγαίνουν κατά καιρούς αποκόμματα.

Η ΝΔ είχε τρία γενόσημα και με την ίδια, τέσσερις φίρμες συσκευασίας από το αυτό προϊόν. Από το ΠΑΣΟΚ έχουμε δύο γενόσημα που μαζί με το πατρικό κάνουν τρία ομογενή πακέτα από το ίδιο πράγμα.

Και τρίτο το ΚΚΕ. Μπάμπουσκα εισαχθείσα από το εξωτερικό με βούλα του εργοστασίου παραγωγής, το οποίο δυστυχώς ένεκα κακοδιαχείρισης έβαλε λουκέτο. Στη χώρα μας όμως απεδείχθη εξόχως βιώσιμη και παραγωγική. ΚΚΕ εσωτ. – Συνασπισμός με ακαθορίστου αριθμού συνιστώσες και αριθμό εξωκοινοβουλευτικών. Και τελευταία τη Δημοκρατική Αριστερά που επιτέλους ανακαλύπτει την ξεχασμένη νοβοκαΐνη.

Αυτές οι τρεις μπάμπουσκες με τα γενόσημά τους χωρίς καθαρά και ικανής πειθούς προγράμματα κίνησαν να μας κυβερνήσουν, αφού βέβαια πήραν τις ανάλογες οδηγίες από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Ολοι τους με κολακευτικές ικεσίες, τρανταχτές επωνυμίες.

Και ο λαός από την άλλη πλευρά έφτασε να αναζητεί αποδιοπομπαίο μεταξύ των ομοίων, να αποτινάξει από πάνω του την ευθύνη που του αναλογεί διά πάσαν νόσον κ.λπ. που μας έφεραν στην απόγνωση.

Ο Αισχύλος γράφει: «Κατ’ αρχής γαρ φιλαίτιος λεώς» (μτφρ: πάντα αρέσει στον λαό να κατηγορεί την εξουσία). Οι μπάμπουσκες όμως, σε αντίθεση με τον λαό, περίμεναν τη λύση διά της ψήφου. Ποιος όμως ανόητος πρώτος, γιατί πολλοί τον ακολούθησαν, στον εκλογικό νόμο περιέλαβε άρθρο διά του οποίου το πρώτο κόμμα παίρνει επιδότηση πενήντα εδρών, συμβάλλοντας στην απεμπόληση της θέλησης του εκλογικού σώματος; Χώρια η σωρεία νόμων και τροπολογιών που στέλλουν τον λαό στις κερκίδες να βλέπει καλύτερα αυτούς που ψήφισε «να τον πωλούν και αγοράζουν».

Δεν θυμάμαι το ποίημα και τον ποιητή που σε κάποια στροφή λέει: «Λαός πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος…».

Σας χαιρετώ με ελπίδα,

Βασίλης Λαρισαίος

Ολα τα άλλα καλά, αγαπητέ Βασίλη. Αυτό με το «κόμμα του λαού» που τα καταφέρνει να βάζει λουκέτα, όπου υποτίθεται ότι διεκδικεί με «αγώνες» συνδικάτων, είναι πράγμα αλλούτερο. Αφήστε που, με τη θλιμμένη (εκ του εκλογικού αποτελέσματος) Αλέκα πρώτο πλάνο, αυτή η παρομοίωση της μπάμπουσκας έρχεται και δένει μούρλια: «Για την μίνι σου την φούστα χίλια γούστα / το ξέρω ότι με έχεις κάπου ακουστά / έτοιμη να σπάσει είν’ η φούσκα / τώρα που γίναμε ένα σαν την μπαμπούσκα», όπως ραπάρουν και οι Ominus.