Σαν τη χιώτικη μαστίχα

Η Μάρσι Μέιγιερ αναγνωρίζει ότι η επιχειρηματική διάσταση (και όχι η περιβαλλοντική) είναι από τις πιο σημαντικές παραμέτρους για να πείσει αρκετούς ντόπιους να ασχοληθούν με τα βελανίδια και να σώσει το δάσος της Κέας. «Δεν φτάνει να λες ότι δεν πρέπει να καταστρέψουν τη φύση. Πρέπει να πεις ότι θα υπάρξει και κέρδος από αυτό» τονίζει. Στόχος της είναι τα βελανίδια να γίνουν σήμα κατατεθέν για την Κέα. Κάτι σαν τη μαστίχα για τη Χίο. Το εμπόριο της βελανιδόκουπας για το βάψιμο δερμάτων είναι μέχρι στιγμής η πιο επικερδής πτυχή αυτής της κίνησης. Υπάρχουν όμως κι άλλες δυνατότητες αξιοποίησης του καρπού. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ζωοτροφή. Η Μέιγιερ φέρνει ως παράδειγμα το ιβηρικό χοιρομέρι που κοστίζει ακριβότερα από άλλα γιατί τα γουρούνια τρέφονται αποκλειστικά με βελανίδια.

Παράλληλα φιλοδοξεί να βάλει τον καρπό στις κουζίνες της Κέας. Αλλωστε, όπως γράφει σε μελέτη του ο βιολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, Ντέιβιντ Μπέινμπριτζ, τα βελανίδια χρησιμοποιούνταν ως τροφή στην Ευρώπη, την Ασία, τη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή, αλλά και τη Νότια Αμερική. Η Μέιγιερ πουλάει το αλεύρι από βελανίδια 15 ευρώ στους επισκέπτες της Κέας και έξι ευρώ στους ντόπιους. Πειραματίζεται με νέες συνταγές. Ο σύζυγός της προτείνει να βάλει μια τζούρα πιπέρι – κάτι καυτερό έστω – την επόμενη φορά στα μπισκότα που έφτιαξε και κατά την επίσκεψή μας. Μέσα σε λίγα λεπτά τα ταψιά αδειάζουν. Λες και η μυρωδιά των μπισκότων ταξίδεψε στις παραλίες του νησιού. «Τα παίρνουν συνήθως όταν επιστρέφουν Λαύριο» λέει η Μέιγιερ. «Είναι καλό κολατσιό για τον δρόμο του γυρισμού».