Ανακάλυψε νέους δρόμους στην ποδοσφαιρική σκέψη, έφτασε στο άγνωστο κλειδώνοντας τον φόβο της άγνοιας στα ερμάρια των αποδυτηρίων. Δίδαξε ταπεινότητα, μετριοφροσύνη, ομαδικότητα, συναδελφικότητα. Η Εθνική Ισπανίας των τεσσάρων τελευταίων χρόνων είναι μία από τις σπουδαιότερες ομάδες όλων των εποχών. Τώρα, θέλει να γίνει η σπουδαιότερη.
Η Ισπανία δεν διστάζει να ανοίγει δρόμους, να εξελίσσεται ακόμα κι αν βρίσκεται στην κορυφή και να αναζητεί την τελειότητα.
Αν λέγαμε πριν από μία δεκαετία πως μια ομάδα θα κατακτήσει το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χωρίς επιθετικό, θα μας περνούσαν για τρελούς.
Αυτή είναι η διαφορά των πρωτοπόρων από τους κοινούς θνητούς. Μπορούν να δουν μακριά, να εξελίξουν, να φτάσουν εκεί που οι άλλοι φοβούνται.
Ο γάλλος πρώην διεθνής Μπισέντε Λιζαραζού έσπευσε να χαρακτηρίσει το νέο αγωνιστικό σύστημα της Ισπανίας ως «αγάπη χωρίς σεξ» για να τονίσει πως είναι ανούσιο!
Ο Αρσεν Βενγκέρ θεώρησε πως η Ισπανία πρόδωσε τη φιλοσοφία της και δημιούργησε κάτι αρνητικό, γιατί με τη μεγάλη κατοχή της μπάλας φρόντιζε να αμύνεται και όχι να επιτίθεται.
Πολύ λίγοι μπόρεσαν να διακρίνουν αυτό που έβλεπε ο Ντελ Μπόσκε. Πως ο κύκλος του «τίκι τάκα» έκλεισε και έπρεπε είτε να εξελιχθεί είτε να δημιουργηθεί ένας νέος. Και ο συμπαθής μυστακοφόρος προτίμησε να κάνει το πρώτο.
Η συζήτηση για το αν οι Φούριας Ρόχας είναι η κορυφαία ομάδα όλων των εποχών άνοιξε και θα διατηρηθεί μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας. Η επιχειρηματολογία είναι πλούσια, όταν έχεις να συγκρίνεις ομάδες όπως η Ουγγαρία του Πούσκας, η Βραζιλία του Πελέ του 1970, η Γαλλία του Ζιντάν, η Ολλανδία του Κρόιφ.
Το βασικότερο επιχείρημα που καταθέτουν οι υποστηρικτές των Ισπανών είναι η συνέχεια, η συνέπεια και η σταθερότητα που επιδεικνύει η Ρόχα την τελευταία τετραετία.
Ακόμα και πριν κατακτήσει το τρίτο συνεχόμενο τρόπαιο σε μεγάλη διοργάνωση, η θέση της Ισπανίας στην ιστορία δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί. Η επιτυχία όμως στο Κίεβο απέδειξε πως σ' αυτή την ομάδα υπάρχει μέλλον και για να νικηθεί θα πρέπει οι αντίπαλοι να διώξουν τον φόβο και να πειραματιστούν με κάτι νέο.
Σε δύο χρόνια, στα βραζιλιάνικα γήπεδα, εκεί όπου η Ισπανία θέλει να δημιουργήσει ένα νέο Μαρακανάζο και να βάλει τέλος στη συζήτηση για το ποια είναι η κορυφαία όλων των εποχών, ο Φάμπρεγας θα είναι 27 ετών, ο Ινιέστα 30, ο Σίλβα 28, ο Μάτα 26, οι Μπουσκέτς, Αλμπα και Χάβι Μαρτίνεθ 25.
Εκεί θα είναι και ο ζωντανός μύθος Ικερ Κασίγιας και ο Τσάβι, στην τελευταία του παράσταση.
«Ο,τι κάνουμε είναι δύσκολο, αλλά το κάνουμε να φαίνεται εύκολο. Δεν είναι βόλτα στο πάρκο», εξηγεί ο Κασίγιας. «Ανεβάσαμε τον πήχη πολύ ψηλά», συμπληρώνει ο Τσάβι χωρίς να δείχνει ίχνος φόβου.
«Οι προσδοκίες είναι μεγάλες. Τώρα όλοι περιμένουν να θριαμβεύουμε όπου κι αν παίζουμε, αλλά είναι καλύτερα. Πριν ήταν πολύ χειρότερα τα πράγματα».
Είναι παίκτες που δεν φοβούνται την επιτυχία, όπως δεν φοβούνται το σκοτάδι του αγνώστου. Ποιος ξέρει; Ισως στη Βραζιλία οι Ισπανοί αποφασίσουν να παίξουν χωρίς αμυντικούς…

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από