[Αποψη] Η «προίκα» του νέου υπουργού

Ο Γιάννης Στουρνάρας ήταν η δύναμη πίσω από τον υπουργό Οικονομικών (τότε Γιάννο Παπαντωνίου) που εξασφάλισε την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη. Από τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων το πάλεψε με νύχια και με δόντια. Με τις επιστημονικές του γνώσεις βοήθησε στην οργάνωση της οικονομικής πολιτικής. Με τη φιλική του συμπεριφορά συσπείρωσε συνεργάτες που στήριξαν την προσπάθεια. Με την επικοινωνιακή του άνεση κέρδισε υποστηρικτές της υποψηφιότητας της χώρας στον διεθνή Τύπο.

Εχει, επομένως, κάθε λόγο να θέλει να υπερασπιστεί τώρα το αποτέλεσμα των τότε προσπαθειών του. Αυτό είναι καλό.

Υπάρχουν όμως και τα κακά, πέραν της δεινής οικονομικής θέσης της χώρας και του κλονισμού της ίδιας της ευρωζώνης.

Το πρώτο είναι ότι ο νέος υπουργός περιστοιχίζεται από ένα Υπουργικό Συμβούλιο που δεν έχει στελεχωθεί με τη λογική των «αρίστων», αλλά με αυτή των προσωπικών φίλων και της τακτικής. Για να έχει ελπίδες να πετύχει κάτι ο κ. Στουρνάρας, πρέπει να βρεθεί τρόπος να αξιοποιηθούν οι «άριστοι», τουλάχιστον στα πόστα της οικονομικής πολιτικής. Και μη μας πουν ότι δεν ξέρουν ποιοι είναι. Δυο εξ αυτών τους επέλεξε ήδη ο ίδιος ο κ. Σαμαράς για τη θέση του υπουργού Οικονομικών.

Το δεύτερο, ότι ο κ. Στουρνάρας ξεκινάει με «προίκα» μια προγραμματική συμφωνία που είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην τρόικα. Θα χρειαστεί να επιστρατεύσει όλο το διαπραγματευτικό ταλέντο του, όχι μόνο προς τα έξω αλλά και προς τα μέσα, προκειμένου να μετατραπεί το κείμενο αυτό σ’ ένα ρεαλιστικό πλαίσιο στόχων. Μένει να δούμε αν τα κόμματα θα κατανοήσουν και θα στηρίξουν.

Με αυτά τα δεδομένα, μόνο ένας πολύ αισιόδοξος άνθρωπος θα μπορούσε να διατηρεί ελπίδες ότι θα τα καταφέρει. Ευτυχώς, ο κ. Στουρνάρας, από αισιοδοξία άλλο τίποτα…