«Εκτός από τις τράπεζες υπάρχουν και οι άνθρωποι»

Τον λένε «Τομ Γουέιτς της Ιταλίας», αλλά επί της ουσίας πρόκειται για έναν αβανγκαρντίστα τραγουδοποιό που μπορεί και διεισδύει στις εθνικές μουσικές και αφού αναπνεύσει το άρωμά τους φτιάχνει δικά του χαρμάνια αναμειγνύοντάς τα με σύγχρονα ακούσματα. Από το τάνγκο στο ρεμπέτικο και από τις ταραντέλες στον Ρενάτο Καροσόνε, ο Βινίσιο Καποσέλα φαίνεται να αντιλαμβάνεται τον κόσμο τούτο μέσα από τα ταξίδια του στις διαφορετικές μουσικές ιδιοσυγκρασίες, που όμως αντανακλούν κάτι βαθύτερο για κάθε λαό. Αυτές τις βαθύτερες αφετηρίες της κάθε μουσικής είναι που ψάχνει κάθε φορά.

«Οταν έρχομαι στην Ελλάδα», μου λέει, «δεν πηγαίνω ποτέ στη θάλασσα. Μου αρέσει να κάθομαι στην πόλη, να γυρνάω σε μέρη που παίζεται η μουσική και να την ακούω κατευθείαν μέσα από την πηγή της. Ετσι μου αρέσει να τη μαθαίνω».

Μέσα στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, πριν φτάσει στο ρεμπέτικο είχε φτάσει μέχρι τον Ψαραντώνη (στην Κρήτη). Μαζί του ηχογράφησε πέντε τραγούδια για τον προηγούμενο δίσκο του, το «Marinai, Profeti e Balene», ένα διπλό CD εμπνευσμένο από την ελληνική μυθολογία αλλά και από πιο σύγχρονους θαλασσινούς μύθους. Μέσα ακούς από τους Calexico και τον Ψαραντώνη μέχρι τον Μαρκ Ρίμποτ. Μουσικές που, όπως μου εξηγεί, έχουν να κάνουν με λιμάνια, «μπολέρο, τάνγκο, φάντος, ένα μεσογειακό σόσιαλ κλαμπ».

Τώρα ασχολείται και πάλι με λιμάνι, αλλά αυτή τη φορά ελληνικό. Το ρεμπέτικο και ο κόσμος του. Σίγουρα ήταν μια μουσική που ήξερε εδώ και χρόνια, απλά κάποια στιγμή έφτασαν τα βήματά του και στην Πλατεία Βικτωρίας το 2007.

«Με κάλεσε η Δήμητρα Γαλάνη γιατί είχε κάνει δυο τραγούδια δικά μου στον δίσκο της. Ηρθα λοιπόν εδώ κι ένα βράδυ με πήγανε στην Πλατεία Βικτωρίας, στο μαγαζί που τραγουδούσε η Καίτη Ντάλη. Περάσαμε ένα αξέχαστο βράδυ. Εκεί γνώρισα και τον Μανώλη Πάππο και μου άρεσε τόσο πολύ, που ήθελα να τον ξανασυναντήσω. Αργότερα εκείνη την εποχή οργανώσαμε και μια σειρά εμφανίσεων μαζί στο Half Note…».

Σε μια εποχή που υπάρχουν τόσα προβλήματα και για μας τους Ελληνες και για σας, πώς και επιστρέψατε στο ρεμπέτικο;

Είναι ένα τραγούδι που έχει να κάνει με την πραγματική σας ρίζα. Ουδεμία σχέση με τους νεόπλουτους που επικράτησαν τα τελευταία χρόνια εδώ. Δεν είναι κάτι επιφανειακό. Και επειδή πιστεύω ότι το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, αλλά μια κρίση βαθύτερη ταυτότητας, ό,τι σε φέρνει σε επαφή με τη ρίζα σου είναι μια καλή αφετηρία να δεις ξανά τον εαυτό σου. Αυτή είναι η μικρή μου συμβολή στα δικά σας…

Φαντάζομαι, δεν έχουμε και την καλύτερη εικόνα στο εξωτερικό… Εχουμε εισπράξει τη ρετσινιά για το σύνολο της κρίσης.

Ναι, και δεν είναι δίκαιο αυτό. Είναι θέμα κακής πληροφόρησης κι ενός λαϊκισμού. Εγώ στο blog μου όμως ακούω κι άλλες απόψεις. Οσοι παρακολουθούν τα πράγματα και πληροφορούνται, ξέρουν τι γίνεται.

Στους Ιταλούς τι μπορεί να πει αυτό το «Rebetiko»;

Οτι δεν είμαστε μόνο συστήματα οικονομικά. Εκτός από τη Μέρκελ και τις τράπεζες υπάρχουν και οι άνθρωποι.