[Αποψη] Η κρίση, η Σύνοδος και το στοίχημα

Το μέλλον της ευρωζώνης είναι για ακόμη μία φορά ο προσδιοριστικός παράγοντας στις αγορές κεφαλαίου. Για τους αναλυτές η πηγή της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη βρίσκεται στην έλευση μη διατηρήσιμων ανισορροπιών (οι οποίες θα πρέπει να διορθωθούν) στα ισοζύγια πληρωμών των κρατών-μελών που επηρέασαν τους ισολογισμούς τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού (χρηματοπιστωτικού) τομέα των περιφερειακών χωρών. Για τους επενδυτές η λύση μπορεί να αναζητηθεί σε μια ευρύτερη πολιτική και οικονομική ολοκλήρωση, με την προσθήκη στη νομισματική ένωση και μιας «τραπεζικής ένωσης».

Μια αληθινή πολιτική ένωση απαιτείται επίσης, η οποία θα περιλαμβάνει δημοσιονομική ενοποίηση, ένα φορολογικό σύστημα και (τελικά) κάποιο είδος έκδοσης χρέους (ευρωομόλογα) σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Παράλληλα, όπως λέγεται, οι χώρες θα πρέπει να αποδεχθούν το κόστος των λαθών του παρελθόντος. Μόνο όταν αυτό έχει γίνει, και το βουνό χρέους των περιφερειακών χωρών έχει μειωθεί από τις αποσβέσεις των δανείων του δημόσιου τομέα, θα είναι δυνατό ένα νέο και αξιόπιστο ξεκίνημα, ενώ θα μπορούσε αρχικώς να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με τη διοχέτευση βραχυπρόθεσμης ρευστότητας στο χρηματοπιστωτικό σύστημα μέσω του ισολογισμού της ΕΚΤ ή και την έκδοση τραπεζικής άδειας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM). Μια στρατηγική ανάπτυξης είναι επίσης ζητούμενο, ένα είδος Σχεδίου Μάρσαλ που θα ενισχυόταν από όσους μπορούν να πληρώσουν, τη στιγμή μάλιστα που πολλές χώρες του «πυρήνα» χρηματοδοτούνται αυτή τη στιγμή με αρνητικά πραγματικά επιτόκια. Την ίδια στιγμή, ένα αξιόπιστο σχέδιο απαιτείται με το οποίο όλα τα κράτη-μέλη θα ενθαρρύνονται να εφαρμόσουν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Η ευρωζώνη ενδέχεται να δημιουργήσει υπουργείο Οικονομικών για το κοινό νόμισμα και να εκδώσει ευρωομόλογα – στο τελικό στάδιο μιας δημοσιονομικής ένωσης που ίσως χρειαστεί χρόνια για να στηθεί, σύμφωνα με προπαρασκευαστικό έγγραφο για τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις 28-29 Ιουνίου.

Ετσι, το στοίχημα τόσο για την ευρωζώνη όσο και για τις αγορές αφορά το κατά πόσο στην προσεχή ευρωπαϊκή Σύνοδο θα υπάρξει ένα ρυθμιστικό σχέδιο το οποίο δυνητικά θα μπορούσε να αποτελέσει έναν οδικό χάρτη προς μια πολιτική και δημοσιονομική ένωση, ενώ η επικράτηση της πολιτικής έναντι των οικονομικών συμφερόντων αποτελεί εμπόδιο που θα πρέπει να ξεπεραστεί.