λεξικό

Ήταν ο πιο αισιόδοξος έλληνας. Εχθρός τής πραγματικότητας που απαγορεύει τα όνειρα, ευφυής και με ωραία τρέλα. Μα πάνω απ’ όλα ήταν η πιο επικοινωνιακή φυσιογνωμία που γνώρισε το ελληνικό ποδόσφαιρο: ένας αληθινός σταρ ήδη από την εποχή που τα σπορ στην Ελλάδα ήταν για τους παρακατιανούς και το σταρ σύστεμ γύρω από αυτά, ανύπαρκτο. Τότε που οι ποδοσφαιριστές μπορούσαν να βγάλουν από την μπάλα μόνο καμιά γκόμενα ή κανέναν διορισμό στην ULEN – την ΕΥΔΑΠ τής εποχής. Για τον μέσο έλληνα η κουλτούρα του ήταν τόσο παράξενη όσο και το όνομά του: Αλκέτας! Αλλά τους ποδοσφαιριστές που πέρασαν από τα χέρια του, όταν πια έγινε προπονητής, τους άγγιξε μέχρι τα βάθη της ψυχής τους. Τόσο, ώστε κάποιοι να τον ακολουθήσουν στα πιο μακρινά ταξίδια που έκανε η Εθνική μας προτού συναντήσει τον Ρεχάγκελ. Ο Παναγούλιας έζησε για να αποδείξει ότι ένας εύστροφος άνθρωπος που ξέρει να κουλαντρίζει χαρακτήρες, δεν έχει ανάγκη από θεωρίες και καινοτόμες μεθόδους για να πάει μία ομάδα ψηλά. Και για να ρίξει τον σπόρο τής Εθνικής μας περηφάνιας.