[Πρόσωπα] Η πρόκληση της λευκής οθόνης

Λένε πως, πριν κάτσει για να πάρει το πρωινό του, έχει ήδη γράψει 2.000 λέξεις. Ο 66χρονος βρετανός ιστορικός και πρώην διευθυντής της «Ντέιλι Τέλεγκραφ» σερ Μαξ Χάστινγκς σηκώνεται στις 5 το πρωί και βάζει σε τάξη τις ιδέες του την ώρα που βγάζει βόλτα τους δύο σκύλους του, τον Στάνλεϊ και τον Τζάσπερ. Το πρωί γράφει ιστορία και το απόγευμα περνάει στη δημοσιογραφία, ολοκληρώνοντας ώς τις 6 ένα άρθρο 1.800 λέξεων. «Λατρεύω αυτή την πίεση, αυτή την άνοδο της αδρεναλίνης», λέει. «Θα αρχίσει να με νοιάζει που μεγαλώνω όταν πιστέψω πως δεν μπορώ να συνεχίσω να το κάνω». Είναι μάλιστα τόσο σίγουρος για την ικανότητά του να τηρεί τις προθεσμίες, ώστε βρίσκει την ώρα και για μια σιέστα: «Είμαι πλέον αρκετά μεγάλος ώστε να μπορώ να παραδεχτώ πως πρέπει να κοιμάμαι μετά το γεύμα. Ξυπνάω και είναι σχεδόν σαν η μέρα να αρχίζει και πάλι. Θα ήμουν δυστυχής αν πήγαινα να κοιμηθώ το βράδυ χωρίς να έχω γράψει 1.000 λέξεις για κάτι».

Το λεγόμενο συγγραφικό μπλοκάρισμα είναι κάτι άγνωστο σ’ αυτόν, η λευκή σελίδα – ή μάλλον οθόνη – τον προκαλεί αντί να τον πανικοβάλλει. Ο ιστορικός και φίλος του Αντονι Μπίβορ λέει πως ο Χάστινγκς πλησιάζει το πληκτρολόγιο του υπολογιστή του με την ορμή που πλησιάζει το πιάνο του ένας πιανίστας συναυλιών. «Παίζει το κομμάτι και δεν σταματάει μέχρι να τελειώσει, είμαι όλο ζήλια και θαυμασμό», λέει ο Μπίβορ. «Το θέμα είναι να επικεντρώνεις, να σχεδιάζεις», απαντά με μετριοφροσύνη ο σερ Μαξ. «Σε μια καλή ημέρα μπορώ να γράψω 5.000-6.000 λέξεις. Είναι θαύμα πόσο ευκολότερη έχει κάνει ο υπολογιστής το είδος της δουλειάς μου». Για την Ελίζαμπετ Γκράις της «Ντέιλι Τέλεγκραφ», δεν είναι ο υπολογιστής που βοηθάει, αλλά ένας εγκέφαλος ικανός να επεξεργάζεται πληροφορίες με εντυπωσιακή ταχύτητα έπειτα από μια απλή ανάγνωση.

Την Τρίτη, ο σερ Μαξ Χάστινγκς τιμήθηκε για το σύνολο της προσφοράς του στη στρατιωτική ιστορία (έχει γράψει 23 βιβλία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) με το αμερικανικό Λογοτεχνικό Βραβείο της Στρατιωτικής Βιβλιοθήκης Πρίτζκερ. Αρχισε τη δημοσιογραφία ως ξένος ανταποκριτής και κάλυψε 11 συγκρούσεις – ήταν ο πρώτος δημοσιογράφος που μπήκε στο Πορτ Στάνλεϊ το 1982, στη διάρκεια του πολέμου των Φόκλαντ. Διετέλεσε αρχισυντάκτης και στη συνέχεια διευθυντής της «Ντέιλι Τέλεγκραφ» (1986-1995) και διευθυντής της «Ιβνινγκ Στάνταρντ» (1996-2002). Εχει δύο μεγάλα πλέον παιδιά και ζει στο Χάνγκερφορντ του Μπέρκσαϊρ με τη σύζυγό του, την Πένι, και τους σκύλους τους. «Είναι αηδίες αυτό που λένε ότι τα νιάτα είναι η ευτυχέστερη περίοδος της ζωής σου», λέει. «Τότε είσαι πάντα τρομερά ανασφαλής, έχεις να δώσεις φοβερούς αγώνες. Η ηλικία που είμαι τώρα είναι με διαφορά η ευτυχέστερη που έχω γνωρίσει, επειδή οι μάχες έχουν σταματήσει. Κάνω αυτά που αγαπώ».