Και λίγο ρομάντζο

«Δικός σου για πάντα» Ενας στρατιώτης (Ζακ Εφρον) επιστρέφει από το Ιράκ αναζητώντας μιαν άγνωστη (Τέιλορ Σίλινγκ), η φωτογραφία της οποίας… έσωσε τη ζωή του στο πεδίο της μάχης. Στο πεδίο της ζωής όμως, οι αντιθέσεις είναι εξίσου ισχυρές και πολύ πιο δύσκολα διαχειρίσιμες. Ο Σκοτ Χικς είναι καλός σκηνοθέτης και αντιμετωπίζει το υλικό με σοβαρότητα. Δεν μπορεί όμως να κρύψει την εκβιαστική λογική που κρύβεται πίσω από το ρομάντζο, το οποίο επενδύεται άκρως τυποποιημένα με ορχηστρικά κρεσέντο και happy end ισοπεδώσεις. Βαθμοί: 3

«Ενας μεγάλος έρωτας» Μελό του Λίο Μακρέι, παραγωγής 1957. Δυο άνθρωποι, δεσμευμένοι, συναντιούνται τυχαία και ερωτεύονται κεραυνοβόλα. Και δίνουν ραντεβού στην κορυφή του Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ … έξι μήνες μετά – με την προϋπόθεση ότι θα έχουν διαλύσει τις σχέσεις τους. Τίποτα δεν μοιάζει εκβιασμένο εδώ – αντιθέτως οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη με τέτοια απαράμιλλη χάρη που γοητεύεσαι πρωτίστως από την αφήγηση, μέσα στην ελευθερία της οποίας βρίσκει χώρο να ανασάνει το ρομάντζο του Κάρι Γκραντ με την Ντέμπορα Κερ. Το υπογράφω, αν δείτε την ταινία με το έτερον ήμισύ σας, και αυτό δεν δακρύσει, έχετε σημαντικές αποφάσεις να πάρετε. Βαθμοί: 8