Οι καμαριέρες του Φράνκο

Μια ματιά να ρίξει κανείς στην ιστορία της Ισπανίας θα ανακαλύψει πως ήδη από τον 19ο αιώνα βασανιζόταν από διαρκείς επαναστάσεις και εσωτερικές συγκρούσεις. Και μπορεί ο Ισπανικός Εμφύλιος να ξεκίνησε το 1936, το κλίμα ωστόσο είχε προετοιμαστεί καιρό πριν. Με την «αποχώρηση» του Πρίμο δε Ριβέρα – και της δικτατορίας του – το 1931, εγκαθιδρύεται η Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία η οποία δεν μάσησε: οι μεταρρυθμίσεις της προκάλεσα βαθιά πλήγματα στα συμφέροντα των μεγαλογαιοκτημόνων και της Καθολικής Εκκλησίας. Αυτό φυσικά ενόχλησε πολλούς, ενόχληση που συσσωρεύτηκε μέχρι το momentum των εκλογών του 1936 (ανέδειξαν νικητή το Λαϊκό Μέτωπο, έναν νέο συνασπισμό Σοσιαλιστών, Δημοκρατικών, Κομμουνιστών και αυτονομιστικών ομάδων) και εκτονώθηκε αρχικά με κάποιες «ανεξιχνίαστες» δολοφονίες. Λίγο αργότερα μαζεύτηκαν μερικοί εθνικιστές και κατέστρωσαν ένα ωραίο πραξικόπημα με τη βοήθεια της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας. Η Σοβιετική Ενωση στήριξε όσο ήταν δυνατό την Ισπανική Δημοκρατία, αλλά στο τέλος θα ήταν οι ακροδεξιοί εκείνοι που θα κέρδιζαν τον πόλεμο, την πρωταπριλιά του 1939, πνίγοντας τη χώρα στο αίμα.

Η εξουσία έπεσε στα χέρια του δικτάτορα Φράνκο και η Ισπανία βρέθηκε σε πλήρη αποσύνθεση από κοινωνική άποψη. Ολα τα σπουδαία μυαλά (μέλη ή υποστηρικτές του Λαϊκού Μετώπου, προφανώς) αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν και έτσι λιγότερο έμπειροι – ή εντελώς αγράμματοι – πήραν τις θέσεις τους, σε μια προσπάθεια να διατηρηθεί αλώβητη η ιδεολογική ηγεμονία του Φράνκο. Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου προκάλεσε ένα γιγαντιαίο κύμα μετανάστευσης από την απάνθρωπη Ισπανία (οι απεργίες τιμωρούνταν με θάνατο και οι μισθοί ήταν ανύπαρκτοι) προς τη δημοκρατική Ευρώπη.

Οι ισπανίδες καμαριέρες, οι πρωταγωνίστριες αυτής της κοινωνικής κομεντί που σκηνοθέτησε ο Φιλίπ Λε Γκουέ το 2010, έχουν όλες τους ένα παρελθόν που τις συνδέει με τα πιο σκληρά, άγρια χρόνια ενός βασανισμένου τόπου, παρελθόν το οποίο σπανίως εκθέτουν αλλά κουβαλούν στο βλέμμα.

Στο «Les Femmes du 6ème étage», που διαδραματίζεται στις αρχές του 1960, ένας ευκατάστατος χρηματιστής (Φαμπρίς Λουκινί) και σοβαρός οικογενειάρχης, ζει ήρεμα αλλά βαρετά με την ψηλομύτα γυναίκα του (επιτέλους η Σαντρίν Κιμπερλέν στο μόνο ρόλο που της πάει, αυτόν της ξινής!) και τα δυο φρικτά παιδιά τους, μέχρι που στην ιδιόκτητη πολυκατοικία τους μετακομίζει μια ζωηρή παρέα από Σπανιόλες που εργάζονται ως οικιακές βοηθοί.

Ο μεσήλικος χρηματιστής θα συνδεθεί αναπάντεχα μαζί τους, ιδιαίτερα με τη πανέμορφη Μαρία (η πανέμορφη Ναταλία Βερμπέκε), τη νέα υπηρέτρια της οικογένειάς του. Τι συμβαίνει όμως με την απόσταση που τους χωρίζει; Και πόσο εύκολο είναι τελικά, μέσω της ευεργετικής επίδρασης του «ξένου», να ανακαλύψεις τον αληθινό σου εαυτό πετώντας τα ψυχικά στερεότυπα που σου μπαστακώθηκαν με το που γεννήθηκες σ’ έναν τόπο;

Γιατί πέρα από τις κωμικές πινελιές (υπέροχος ο Λουκινί – υπάρχουν στιγμές που γονατίζεις στο γέλιο μ’ ένα του νεύμα!) και τις δραματικές παρενθέσεις (η εξιστόρηση της «βεβήλωσης» των πτωμάτων των γονιών μιας ισπανίδας κομμουνίστριας από τα χρόνια του Εμφυλίου), αυτό που προκύπτει είναι η ανάγκη της αποδοχής – όχι του ξένου απέναντι, αλλά του ξένου που κατοικεί εντός μας.

Κι αν υπάρχουν στιγμές που οι σκιαγραφήσεις των χαρακτήρων δείχνουν βεβιασμένες ή και απλοϊκές, τα πορίσματα που προκύπτουν απ’ αυτές είναι μάλλον πιο σύνθετα, κι ας σερβίρονται υπό τη μορφή μιας ανάλαφρης, ρομαντικής και εξόχως δροσερής κωμωδίας που βλέπεται με την ίδια ευχαρίστηση από απαιτητικούς και μη θεατές. Βαθμοί: 6