Μόδα τα αρώματα που μυρίζουν Ανατολή

Η περσινή Αραβική Ανοιξη μύριζε δακρυγόνα, πιπέρι και καμένο λάστιχο. Η φετινή ευωδιάζει τόσο, που εμπνέει τους μεγαλύτερους αρωματοποιούς της Δύσης. Οι Christian Dior, Tom Ford και Giorgio Armani συγκαταλέγονται μεταξύ των μεγάλων παρασκευαστριών εταιρειών αρωμάτων που δείχνουν τους τελευταίους μήνες μεγάλο ενδιαφέρον για τις ανατολίτικες, εξωτικές μυρωδιές. Γι’ αυτό και διαγκωνίζονται ποια θα εισαγάγει από τη Μέση και την Απω Ανατολή τα πιο εξεζητημένα συστατικά: μαύρο αγριόκρινο από την Ιορδανία, τριαντάφυλλα από την Ταΐφ της Σαουδικής Αραβίας, λιβάνι από το Ομάν, κρίνα από την Καζαμπλάνκα, κρόκο από το Ιράν.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα η αρωματοποιία Jo Malone της Estee Lauder και η Christan Dior κυκλοφόρησαν στην αγορά δύο νέα αρώματα που βασίζονται στο ξύλο ουντ (μυρωδικός κορμός αχλαδιάς της Βόρειας Αφρικής, από τον οποίο κατασκευάζεται και το μουσικό όργανο ούτι) και στα ρόδα της Δαμασκού.

Πού οφείλεται. Πρόκειται, άραγε, για μια νέα τρέλα που έχει καταλάβει τους αρωματοποιούς; Οχι ακριβώς, απαντά στη βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν» η ειδική περί των αρωμάτων συγγραφέας Κέιτι Πάκρικ. «Η Δύση ενδιαφέρεται εδώ και αρκετά χρόνια για παλαιά αρωματικά υλικά όπως είναι το λιβάνι, το μύρο και το ξύλο ουντ.

Πιστεύω ότι το ανανεωμένο ενδιαφέρον για αραβικές αρωματικές πρώτες ύλες δεν έχει να κάνει με τις πολιτικές εξελίξεις, αλλά με την αναβάθμιση της θέσης που καταλαμβάνουν οι ευχάριστες μυρωδιές στην καθημερινή ζωή. Δείτε πόσα μπλογκ για αρώματα έχουν δημιουργηθεί, πόσα κανάλια στο YouΤube έχουν ξεφυτρώσει, δείτε τέλος πάντων πόσες “αρωματικές γωνιές” ξεφυτρώνουν στα σπίτια μας», εξηγεί η Κέιτι Πάκρικ.

Ιστορία ετών. Φαίνεται πως η αναζήτηση για τις πιο σπάνιες και εξωτικές ευωδιές έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια. Και εκείνοι που τώρα βρίσκονται στην πρωτοπορία της αναζήτησης αρωμάτων της Ανατολής είναι εκείνοι που πριν από λίγες δεκαετίες φορούσαν ροδέλαια και άλλα αιθέρια έλαια με θεραπευτικές ιδιότητες αλλά βαρύ άρωμα (πολλές φορές με βάση το λιβάνι), όπως το πατσουλί (pogostemon cablin).

Κάτι να ξεχωρίζει. Η τάση για τις ανατολίτικες μυρωδιές ξεκίνησε ως αντίδραση στα δεσπόζοντα και μαζικής παραγωγής αρώματα της Δύσης, για να κυριαρχήσει εν τέλει και να γίνει μόδα. «Αν το άρωμά μου πρέπει να είναι η υπογραφή μου, τότε θέλω να φορώ κάτι που θα ξεχωρίζει. Αποφάσισα να φορώ αρώματα της Μέσης Ανατολής επειδή απλούστατα δεν τα φορούν πολλοί», δήλωσε ο ηλικίας 20 ετών Μαρκ Χι Κιανλίπ, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αγγλίας.

Ωθηση στην αναζήτηση νέων ευωδιών που βασίζονται σε αιθέρια έλαια της Ανατολής δίνει και η γνωστή από την εποχή του Ιπποκράτη αρωματοθεραπεία, που επιστρέφει στην καθημερινή ζωή του πολίτη της Δύσης τόσο για θεραπευτικούς όσο και για καλλωπιστικούς σκοπούς.

Φυσικά, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για τα αρώματα και εν γένει την αίσθηση της όσφρησης έχει κεντρίσει και ο γερμανός συγγραφέας Πάτρικ Ζίσκιντ με το περίφημο μυθιστόρημά του «Το άρωμα», που εξέδωσε το 1985. Θυμίζουμε ότι πρόκειται για την ιστορία του περίφημου Γκρενούιγ, του πιο προικισμένου αρωματοποιού του 17ου αιώνα στο Παρίσι, που είχε μια εκπληκτική όσφρηση αλλά το δέρμα του δεν ανέδυε απολύτως καμία μυρωδιά! Και αυτό ήταν το δράμα του. Διότι, όπως με τραγικό τρόπο απέδειξε, οι γοητευτικότερες οσμές (και το περίφημο «άρωμα του έρωτα» που είχε ως στόχο ζωής να παρασκευάσει) δεν εκκρίνονται από ελαιοφόρους αδένες ριζών, φλοιών, φύλλων και ανθέων αλλά… από το ανθρώπινο σώμα!