Το κράτος είναι ο Ολάντ

Σε μια κρίσιμη για το μέλλον της Ευρώπης εκλογική διαδικασία καλούνται να συμμετάσχουν αύριο (και) οι Γάλλοι. Εφόσον επαληθευτούν οι τελευταίες προβλέψεις, το Σοσιαλιστικό Κόμμα και οι στενοί του εταίροι, το Ριζοσπαστικό Κόμμα της Αριστεράς και το Δημοκρατικό Κίνημα των Πολιτών, αναμένεται να εξασφαλίσουν κατά τον δεύτερο γύρο των κοινοβουλευτικών εκλογών τον απόλυτο έλεγχο της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, ο Φρανσουά Ολάντ δεν θα χρειαστεί καν τους φυσικούς του συμμάχους, την Ευρώπη Οικολογία – Οι Πράσινοι. Για πρώτη φορά εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, η Γαλλία θα γίνει ολοκληρωτικά χώρα της Αριστεράς – η Αριστερά θα ελέγχει Προεδρία, Εθνοσυνέλευση, Γερουσία και Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ο νέος Πρόεδρος της Γαλλίας θα μπορέσει να εφαρμόσει το πρόγραμμά του χωρίς την τροχοπέδη μιας συγκατοίκησης με τη Δεξιά, χωρίς ούτε καν την ανάγκη συμβιβασμών με το ευρωσκεπτικιστικό Μέτωπο της Αριστεράς. Η διαπραγματευτική του ισχύς έναντι της Ανγκελα Μέρκελ στη μάχη που δίνει για ανάπτυξη στην Ευρώπη θα αυξηθεί, το ίδιο θα συμβεί και με τα περιθώρια ελιγμού του, ώστε να επιτευχθεί ο αναγκαίος μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου συμβιβασμός.

Ο θρίαμβος θα ήταν απόλυτος και η έναρξη της πενταετούς θητείας του Φρανσουά Ολάντ αψεγάδιαστη αν δεν είχε ακουστεί το μεσημέρι της Τρίτης στο Διαδίκτυο ένα «τιτίβισμα» που ήχησε σαν αιφνίδια έκρηξη στο σπίτι της Αριστεράς – και σαν μελωδία στα αυτιά της Δεξιάς.

Το μήνυμα υποστήριξης που έστειλε μέσω twitter η Βαλερί Τριερβελέρ στον αντάρτη Σοσιαλιστή αντίπαλο της Σεγκολέν Ρουγιάλ στη Λα Ροσέλ έπληξε την εικόνα της «νορμάλ» και υποδειγματικής Προεδρίας που ήθελε (και κατόρθωνε) να προβάλλει ο Φρανσουά Ολάντ σε αντιδιαστολή με τα προσωπικά ψυχοδράματα, τις επιδεικτικές τάσεις και την υπερκινητικότητα του Νικολά Σαρκοζί. Πυροδότησε θύελλα φημών και κουτσομπολιών για τις σχέσεις Ολάντ – Τριερβελέρ – Ρουαγιάλ, έδωσε στη Δεξιά άλλοθι για ειρωνείες, προκάλεσε ακόμα και κριτικές, εντός του Σοσιαλιστικού Κόμματος, για τον γάλλο Πρόεδρο επειδή παρέβη την απόφασή του να μην αναμειχθεί προσωπικά στις κοινοβουλευτικές εκλογές και στήριξε ρητά τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ στη μάχη της Λα Ροσέλ. Ολα τα μάτια είναι πλέον στραμμένα σε αυτή τη μάχη. Προαναγγέλλεται δύσκολη, σχεδόν αδύνατη και η προαναγγελθείσα ήττα της Ρουαγιάλ απειλεί να επισκιάσει τον αναμενόμενο θρίαμβο της Αριστεράς στις κάλπες. Ο Ολάντ είχε υποσχεθεί στην πρώην σύντροφό του, σε αντάλλαγμα για τη στήριξή της, την προεδρία της Εθνοσυνέλευσης. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που η Ρουαγιάλ κερδίσει την έδρα, αυτή η «χρυσή κούρνια», όπως την περιγράφουν οι Γάλλοι, μοιάζει πια γι’ αυτήν χαμένο όνειρο, ο θόρυβος είναι πολύ μεγάλος και οι Σοσιαλιστές αντιδρούν.

Μέσα στον θόρυβο αυτό, το πραγματικά μεγάλο θέμα των ημερών, η άρνηση του δεξιού UMP να συμμαχήσει με το Σοσιαλιστικό Κόμμα προκειμένου να φράξει αύριο τον δρόμο στην Ακροδεξιά αλλά και οι καταγγελίες για κρυφές συμμαχίες με το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο πίσω από την βιτρίνα της ουδετερότητας, πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Η γαλλική Ακροδεξιά βρίσκεται, για πρώτη φορά έπειτα από 24 χρόνια, στην πόρτα της Εθνοσυνέλευσης, συμμετέχει στον αυριανό γύρο με 59 υποψηφίους, οι 28 λαμβάνουν μέρος σε «τριγωνικές μάχες» με δεξιούς και αριστερούς. Η Μαρίν Λεπέν έχει αρκετές πιθανότητες να κερδίσει οριστικά τη μάχη του Ενέν-Μπομόν, όπου νίκησε και απέκλεισε την περασμένη Κυριακή τον ακροαριστερό Ζαν-Λικ Μελανσόν. Η Ακροδεξιά εξασφαλίζει σύμφωνα με τις προβλέψεις έως και τρεις έδρες. Χωρίς να αποκλείεται και ένας μηδενικός αριθμός.