Ωραία επιτεύγματα σε ρουστίκ αρχαιοπρεπές φόντο
Με περηφάνια ανασύρουμε μια κομμένη σκηνή από την ταινία του Τζιμ Τζάρμους «Στην παγίδα του νόμου», με τον Ρομπέρτο Μπενίνι να κάνει μάθημα στους εγκλείστους και την έγκλειστη – που φέρεται ως υπεύθυνη για τα ντελίβερι «τσίκεν εντ άις» (κοτόπουλο και παγωτό) πίσω από τα κάγκελα – με το αμίμητο «I scream, you scream, we all scream for ice cream» (Κραυγάζω, κραυγάζεις, όλοι κραυγάζουμε για παγωτό»)
Τι ωραία, τι ανάλαφρα, τι ελεύθερα και… μπέλα λειτουργούν κάποιοι εκ-πολιτιστικοί θεσμοί, να σαν το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου και κάποιοι «αρμόδιοι» αρχαιολόγοι (ερήμην υπουργών…), μέσα στη γενική κατήφεια και το γενικό συμπούρμπουλο.
Πόσο ωραία αποφεύγουν να παραχωρούν – έναντι αδρότατης αμοιβής, βεβαίως, βεβαίως – τους χώρους που για έναν παράξενο λόγο νομικό διαφεντεύουν ακόμη και πάντα, όπως το θέατρο της Επιδαύρου, στον κάθε… τυχόντα αρμόδιο για συναυλίες ή θεατρικές παραστάσεις και αφιερώματα.
Πόσο ωραία αποφεύγουν να απαντήσουν – την αλήθεια ή το ψέμα, μικρή σημασία έχει… – στον κάθε έναν που το ζητάει με κανονική επίσημη αίτηση αλλά καταφέρνουν κάθε χρόνο (λέγεται στις παρυφές της Επιδαύρου και του Λυγουριού από τους ντόπιους) να τους παραχωρούν, τουλάχιστον μέχρι πέρυσι, δίχως περαιτέρω εξηγήσεις, σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια για πρωινή μάλιστα μαθητική παράσταση – εκδήλωση.
Αν αυτή η άνευ όρων παραχώρηση δεν είναι ωραίο, μεγάλο επίτευγμα, μεγάλο και εθνοσωτήριο, σε τέτοιες δύσκολες ώρες, σκοτεινές, παρά τον αδάμαστο ήλιο της Ελλαδίτσας, τότε τι είναι; Ε, τι είναι;