Με περηφάνια ανασύρουμε μια κομμένη σκηνή από την ταινία του Τζιμ Τζάρμους «Στην παγίδα του νόμου», με τον Ρομπέρτο Μπενίνι να κάνει μάθημα στους εγκλείστους και την έγκλειστη – που φέρεται ως υπεύθυνη για τα ντελίβερι «τσίκεν εντ άις» (κοτόπουλο και παγωτό) πίσω από τα κάγκελα – με το αμίμητο «I scream, you scream, we all scream for ice cream» (Κραυγάζω, κραυγάζεις, όλοι κραυγάζουμε για παγωτό»)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Εμεινα Παυλόπουλος, σου λέω…
Αγαπητή Φοίβη,
Το τελευταίο εκλογικό αποτέλεσμα και οι δημοσκοπήσεις που έγιναν και γίνονται μετά δείχνουν πως πολλοί Ελληνες, μεθυσμένοι με τσίπ(ου)ρα, πάνε στράτα – στρατούλι με τον γκρεμό σύ(ρ)ριζα προς τη 17η Ιουνίου. Εάν, ο μη γένοιτο και Θεός φυλάξοι, η ημέρα τελικώς αποβεί αποφράς, συμβεί το γλίστρημα και το γκρεμοτσάκισμα, θα υπάρξει και κάτι θετικό (ουδέν κακόν αμιγές καλού δεν έλεγαν άλλωστε και οι αρχαίοι μας σοφοί;). Τώρα που δεν υπάρχει ο κακός Παπαδήμος, τις κηδείες των γκρεμοτσακισμένων τα παπα-δημούλια θα τις κάνουν δωρεάν.
ΥΓ: Αυτό πάλι που ξεφούρνισε κάποιος μπαλάφ(άρ)ας τι ήταν; Οτι θα ρισκάρουν την αμυντική ισχύ της χώρας, με δραστική περικοπή των σχετικών δαπανών, για να βρουν τα χρήματα που χρειάζονται για το πρόγραμμά τους. Αραγε electroshock πότε έκαναν τελευταία φορά; Εκτός εάν, προς τιμήν κορυφαίου στελέχους, γεμίσουν με δραγασιές τα σύνορα, οπότε είμαστε ασφαλείς.
Πάντοτε με εκτίμηση,
Νίκος Δ. εκ Κρήτης
Το τελευταίο ανεπίσημο δημοψήφισμα, αγαπητέ Νίκο, δείχνει πως τούτος ο λαός έμεινε… Παυλόπουλος (με όσα συμβαίνουν).
«Σαν τα σκουλήκια μάς πατεί»
Προς Φοίβη,
Λένε ότι στον πόλεμο υπάρχουν δύο ειδών ήττες: η τακτική και η στρατηγική. Στην τακτική ήττα ο επικεφαλής έχει όλη την ευχέρεια να υποχωρήσει συντεταγμένα, να ανασυγκροτηθεί, να αναλύσει τα τυχόν σφάλματα, να εκτιμήσει τις αδυναμίες του αντιπάλου και να ξαναπροσπαθήσει…
Στη στρατηγική όμως ήττα τα πράγματα και οι καταστάσεις λαμβάνουν εντελώς διαφορετική διάσταση.
Εδώ έχουμε πλήρη ανατροπή των στόχων και των επιδιώξεων. Εδώ ο ηττημένος βλέπει τις δυνάμεις του να διασκορπίζονται στους τέσσερις ανέμους, τους στρατηγούς να εξαφανίζονται ή να αυτομολούν και οι εναπομείναντες να συνωμοτούν για την ανατροπή του.
Στις περισσότερες των περιπτώσεων στρατηγικής ήττας ο ηττημένος δεν συνέρχεται ποτέ. Η ιστορία παύει πλέον να ασχολείται με αυτόν. Το «ουαί τοις ηττημένοις» εφαρμόζεται πλήρως…
Ακριβώς τα ίδια ισχύουν και στην πολιτική. Μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες, αλλά και παρατάξεις, όταν κλείνουν τον ιστορικό τους κύκλο, ανεξάρτητα αν ωφέλησαν ή έβλαψαν τη χώρα τους, μπαίνουν στο περιθώριο.
Στην πατρίδα μας οι εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 αποκάλυψαν με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι ο «κύκλος της Μεταπολίτευσης» έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα. Υπέστη στρατηγική ήττα!
Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές, οι πρωτοπόροι, οι Ηγέτες, έχουν πλέον αναχωρήσει σε άλλους τόπους, σε άλλες πολιτείες, τα αιτούμενα της σημερινής κοινωνίας δεν έχουν καμία σχέση με τα αιτούμενα μιας άλλης εποχής, ο πληθυσμός έχει ανανεωθεί πλήρως, τα ήθη, τα έθιμα, η συμπεριφορά των πολιτών έχουν διαφοροποιηθεί, η ζωή τρέχει με ταχύτητα φωτός.
Και εμείς; Εμείς «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» περιφέρουμε το «πτώμα» της Μεταπολίτευσης, αναμασάμε τα ίδια συνθήματα, χρησιμοποιούμε τις ίδιες πρακτικές, ανεχόμαστε και χειροκροτούμε τους ίδιους ανθρώπους, αναπολούμε παλαιές «ηρωικές καταστάσεις», έχουμε συνεχώς στραμμένο το βλέμμα στο παρελθόν, χωρίς να βλέπουμε ότι το μέλλον μάς ισοπέδωσε!
Ο Κώστας Τριπολίτης το είπε προφητικά πριν από μερικά χρόνια: «Εγραψε η τσούλα η Ιστορία ότι ξοφλήσαμε…».
Πριν λοιπόν αρχίσουν «να μας πετούν από την εξέδρα βροχή δεκάρικα» ας αποσυρθούμε διακριτικά, «σαν έτοιμοι από καιρό» όπως ο Αντώνιος του Καβάφη.
Ας κατεβάσουμε τις σημαίες, τα λάβαρα, τα σύμβολα, ας κάνουμε τον απολογισμό μας.
Ας μην αγωνιούμε για το τι θα συμβεί χωρίς εμάς. Το καινούργιο έρχεται. Η ζωή προχωράει. Οπως η φύση και η πολιτική απεχθάνεται το κενό…
Πάνος Μπόζος, μαθηματικός
ΥΓ: Τα παραπάνω αφορούν όλο το πολιτικό σύστημα. Και όταν λέμε όλο, εννοούμε όλο…
Τα λένε όλα οι στίχοι των «Μοιραίων» του Βάρναλη, αγαπητέ Πάνο: «Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα / όπου μας έβρει μας πατεί. / Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, / προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!»
Google news
