e-mail

Είμαθτε άλλη ράτθα εμείθ

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Ο Μαριάνο Ραχόι, νέος Πρωθυπουργός της Ισπανίας, περνάει νόμο που αφορά τους βουλευτές:

1. Ο βουλευτής θα πληρώνεται μόνο κατά τη διάρκεια της θητείας του και δεν θα έχει σύνταξη που θα προέρχεται μόνο από αυτήν.

2. Θα πληρώνει την αντίστοιχη ασφάλειά του. Το Ταμείο Συντάξεων της Βουλής περνάει στην ισχύουσα κοινωνική ασφάλιση άμεσα. Ο βουλευτής θα απολαμβάνει τα προνόμια της κοινωνικής ασφάλισης, ακριβώς όπως και οι υπόλοιποι πολίτες.

3. Οι βουλευτές πρέπει να συμβάλλουν στο Ταμείο της ασφάλισής τους όπως όλοι οι Ισπανοί.

4. Οι βουλευτές παύουν να ψηφίζουν την αύξηση του μισθού τους.

5. Οι βουλευτές εγκαταλείπουν το παρόν σύστημα υγειονομικής ασφάλισης και προσχωρούν στο σύστημα υγείας των υπόλοιπων ισπανών πολιτών.

6. Οι βουλευτές θα υπόκεινται στους ίδιους ακριβώς νόμους όπως και οι υπόλοιποι Ισπανοί.

7. Το να υπηρετεί κανείς στη Βουλή είναι τιμή, δεν είναι επάγγελμα. Οι βουλευτές πρέπει να πληρούν τις θητείες τους στη Βουλή (όχι πάνω από δύο) και μετά να πηγαίνουν σπίτια τους και να εξασφαλίζουν δουλειά.

Στράτος Αναστασίου

Μόνο στα καλύτερα όνειρά μας μπορεί να συμβεί αυτό και στα μέρη μας, αγαπητέ Στράτο. Ας προτιμήσουμε να συνταχθούμε με τη στάση του αμερικανού συγγραφέα Ρέι Μπράντμπερι, συγγραφέα μεταξύ άλλων του μελλοντολογικού «Φαρενάιτ 451»: «Εχω κατηγορηθεί γι’ αυτό το ειδεχθές έγκλημα που επισύρει την εσχάτη των ποινών: έχω διαπράξει Αισιοδοξία».

Της φυλακής τα κάγκελα είναι για «τσίκεν»

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Ηθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μετά την εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη που έγραψε αρνητικό ρεκόρ στην ιστορία της τηλεόρασης, με το πιο άγριο ξύλο σε απευθείας μετάδοση μεταξύ επίδοξων εκπροσώπων, υποτίθεται, του Κοινοβουλίου μας.

Μετά το περιστατικό για το οποίο μιλούσε όλη η Ελλάδα, περπατώντας στο σχεδόν εφιαλτικό πλέον Κολωνάκι με τα κλειστά καταστήματα και τα ενοικιαστήρια – πωλητήρια σε κάθε πολυκατοικία, πέρασα από καφέ στην οδό Ηροδότου, όπου είχε καθήσει, όπως συνηθίζει, μια παρέα «κοριτσιών» (όλες πάνω από 70). Το συζητούσαν, και η επωδός που πήρε το αυτί μου ήταν ένα «καλά τής έκανε της άθεης».

Πέρα από το οξύμωρο, να θεωρούν πως η χριστιανική θρησκεία που διακηρύσσει την Αγάπη, σε περίπτωση «άθεων», φτάνει να επικροτεί το άγριο ξύλο και μάλιστα άνανδρο, σε γυναίκες, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό το παράξενο που συμβαίνει σε αυτή την κοινωνία: που χάρηκε με το ξύλο και πολλοί ή κάποιοι αρκετοί τέλος πάντων συμφώνησαν με τον δράστη, πήραν το μέρος του, επειδή θεωρούν αντιπαθή τα θύματά του. Τόσο πολύ έχουμε εκφυλιστεί, αναρωτιέμαι; Που μας ενδιαφέρει τι νιώθουμε απέναντι στα θύματα και όχι απέναντι στην πράξη; Οι Ελληνες του φιλότιμου, της φιλοξενίας, της φιλαλληλίας έφτασαν να γίνουν εκείνοι που επικροτούν τη βία, τον ξυλοδαρμό, την έκπτωση των επίδοξων εκπροσώπων τους στο Κοινοβούλιο, με βάση πόσο συμπαθούν ή όχι τους δαρμένους; Πόσο πιο χαμηλά θα πέσουμε, αναρωτιέμαι. Πόσο ακόμη θα ευτελίσουμε και την ελάχιστη αξιοπρέπεια που μας έχει μείνει για το γινάτι μας και αυτό το κακιωμένο νεοελληνικό να βγάζουμε το μάτι του διπλανού ή «να μη σωθεί η κατσίκα μας αλλά να ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα»;

Ντροπή μας. Αν αυτοί θέλουν να μας κυβερνούν, είμαστε άξιοι της μοίρας μας, της φτώχειας μας και της κατάπτωσής μας.

Ελπίδα Μητροδήμου

Ξεχνάτε ότι ζούμε, αγαπητή Ελπίδα, σε μια Ελλάδα όπου ένας κασιδιάρης έφτασε να ενώσει την αιώνια σπαρασσόμενη Αριστερά με ένα μπερτάκι ξύλο. Μια χώρα που το ένταλμα σύλληψής του έκανε πέντε λεπτά για να εκδοθεί, όταν το ένταλμα για τον Ακη Τσοχατζόπουλο έκανε δέκα χρόνια. Μια χώρα που μια Βίκυ Σταμάτη, που κατηγορείται για τόσα, μέσα από τις φυλακές Κορυδαλλού φέρεται να παραγγέλνει κανονικότατα – με το κινητό, προφανώς – ντελίβερι «τσίκεν εντ ράις» και «τσίκεν εντ άις» (τρομάρα μας!), έχοντας – όπως ισχυρίζονται γνωρίζοντας τα εσωτερικά των καγκέλων – τις άλλες κρατούμενες ως πειθήνιες υποτακτικές με αντάλλαγμα μερικές τηλεκάρτες!