[Γράμματα στις ματιές] Η διαφθορά

Ο λόγος στους αναγνώστες

Ο Μιχ. Κουβάτσος (Επιδάμνου 16, Αθήνα) γράφει:

Ζούμε όλοι μας σ’ αυτή τη χώρα και επί πολλά χρόνια ακούμε στα δελτία ειδήσεων των ΜΜΕ και διαβάζουμε στον Τύπο για τα όσα συμβαίνουν σχετικώς με τη σπατάλη και τη διαφθορά στον δημόσιο τομέα (και όχι μόνο) για τη διασπάθιση και τη διαφθορά του δημοσίου χρήματος καθ’ όλη την κλίμακα της ιεραρχίας εκείνων που έχουν διορισθεί για τη διάθεση και χρήση του όπως προβλέπεται.

Η χώρα μας εξαιτίας των σκανδάλων, των υπεξαιρέσεων και της διαφθοράς κρατικών λειτουργών έφθασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και τη δημιουργία μεγάλου αριθμού ανέργων που δοκιμάζονται και υποφέρουν για να επιβιώσουν.

Ενδεικτικώς αντιγράφω (μέρος μόνο) της είδησης που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» (21/3/2012): «Επτά δισ. ευρώ διακινήθηκαν από το 1996 έως σήμερα για συστήματα πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών στο Δημόσιο, εκ των οποίων τα περισσότερα είτε δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ είτε είναι πλέον ξεπερασμένα, σύμφωνα με τον υφυπουργό Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Παντελή Τζωρτζάκη».

Στο δημοσίευμα αναφέρονται ορισμένα στοιχεία εντυπωσιακά όχι μόνο για τα οικονομικά μεγέθη όσο κυρίως για έναν δυσλειτουργικό μηχανισμό με απουσία ελεγκτικών οργάνων σε όλη την έκταση και σχεδόν καθημερινώς στις προμήθειες του Δημοσίου.

Στο εν λόγω δημοσίευμα επισημαίνεται: «Η διαφθορά από το ισόγειο ώς το ρετιρέ είναι σημαντική και στο απυρόβλητο. Αλλιώς δύσκολα γίνεται “λογαριασμός” των 7 δισ. ευρώ». Σχολιάζεται χιουμοριστικά ότι «δεν έμεινε χείλι που να μη χαμογελάσει και ανέκδοτο που να μην ακουστεί για τυφλούς που ανέβλεψαν και παράλυτους που βρήκαν την υγειά τους».

Την ίδια χρονική περίοδο που συμβαίνουν αυτά τα γεγονότα, στα διάφορα δικαστήρια της χώρας μας προσάγονται σχεδόν καθημερινώς διάφοροι πολίτες, εκ των οποίων αρκετοί νέοι (άνδρες και γυναίκες), κατηγορούμενοι για διάπραξη ποινικών αδικημάτων, δικάζονται και συνήθως καταδικάζονται και οδηγούνται στις φυλακές και τα σωφρονιστικά καταστήματα (οι ανήλικοι), απ’ όπου αν και όταν θα εξέλθουν θα είναι χειρότεροι από πριν, αφού θα έχουν «φοιτήσει στα ΑΕΙ του εγκλήματος» με δασκάλους μεγάλους εγκληματίες. Για την τύχη των περισσοτέρων εξ αυτών υπεύθυνοι είναι το οικογενειακό και το κοινωνικό περιβάλλον όπου έζησαν. Σ’ αυτούς τους νέους θα συνιστούσα, αντί άλλης απολογίας των, να επαναλάβουν τους στίχους του ποιήματος «Αμαρτωλό» (η ζωή της ιεροδούλου) της Γαλάτειας Καζαντζάκη: «Πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι/όλη η ζωή μου του χαμού/μ’ από την κόλασή μου σου φωνάζω/ εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω».