[Το πνεύμα του τόνου] Δικαστικά παράξοδα

Εγινε λοιπόν η αναθεώρηση της δίκης του Σωκράτη. Δεν αντιλαμβάνομαι τον λόγο. Ο Σωκράτης το καλοκαίρι θα «κραχτεί» στην Επίδαυρο από το Εθνικό Θέατρο, εξόδοις του κράτους, αφού ο σύγχρονός του Αριστοφάνης τον θεωρούσε πνευματικό απατεώνα και ακριβώς ό,τι του καταλόγισαν οι ενάγοντες και πείστηκε το δικαστήριο: άθεος (υπέπεσε στα φυσικά φαινόμενα), παραβαίνει τους ισχύοντες νόμους και διαφθείρει τη νεολαία. Αλλά ο Σωκράτης, μέσω του Πλάτωνος, είναι το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού, η πυξίδα της παιδείας του και το πρότυπο της ορθής συνείδησης.
Αλλά γιατί μόνο αναψηλάφηση της δίκης του Σωκράτη; Γιατί όχι των δικών της Μόσχας, μήπως και της Νυρεμβέργης, των Ρόζενμπεργκ; Γιατί όχι; Των Εξ; Του Μπελογιάννη; Του Αϊχμαν; Του τραγικού Τζορντάνο Μπρούνο; Της Μαρίας Στιούαρτ; Της Μάτα Χάρι; Του πυρηνικού φυσικού Φουκς που έδωσε την ατομική βόμβα στη Σοβιετική Ενωση;
Κανείς δεν θέλει να σκεφτεί άραγε πως τα ιστορικά γεγονότα, όσο άδικα κι αν φαίνονται στους μεταγενέστερους, είναι συνάρτηση της εποχής τους, έχουν εσωτερική λογική και η δικαίωση ή η απαξίωση γίνεται από την Ιστορία και μόνο.
Ο Σωκράτης γονιμοποίησε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό κι όποιον τον ακολούθησε. Ως άνθρωπος βρέθηκε στην καταιγίδα της εποχής του.
Αλλά και ο Πλάτων βάζει τον Αριστοφάνη να είναι με τον Σωκράτη στο «Συμπόσιον».